Lew I Halicki vel Lew Daniłowicz (ukr. Лев I Данилович, ur. ok. 1228, zm. ok. 1301 w Spasie) – książę halicko-włodzimierski w latach 1293–1301, książę Halicza i Przemyśla 1264–1269, książę bełski (1245–1264).
Był synem Daniela I Halickiego. W 1272 przeniósł stolicę królestwa z Chełma do założonego przez ojca Lwowa (nazwanego tak na jego cześć).
Po śmierci Bolesława V Wstydliwego zgłosił pretensje do tronu krakowskiego (jako potomek Bolesława III Krzywoustego po kądzieli) i próbował zbrojnie opanować dzielnicę krakowską. W 1280 na czele wojsk tatarsko-ruskich uderzył na Leszka II Czarnego, lecz został pobity w bitwie pod Goźlicami i pod Koprzywnicą, po czym Leszek Czarny uderzył na ziemie pogranicza zdobywając m.in. Przeworsk. W 1299 spotkał się w Brnie z Wacławem II, od którego otrzymał liczne dary. Około 1301 Lew zmarł i wkrótce jego syn Jerzy I, będący w sojuszu z Łokietkiem, najechał ziemię sandomierską i z tym można łączyć wyprawę odwetową sandomierskiego stronnictwa Wacława II, które w 1302 zdobyło Lublin.
Zasłynął jako odważny wojownik i dowódca, ale polityk lekkomyślny i niepowściągliwy. Zaniedbał swoje księstwo z powodu częstych wojen z sąsiadami. Zabił księcia litewskiego Wojsiełkę za przekazanie Litwy swemu bratu Szwarnowi (1267). Zrujnował tym samym stosunki z Litwinami, którzy zamiast Rusina na kolejnego księcia wybrali Litwina Trojdena; pogrzebał w ten sposób ideę wspólnego państwa rusko-litewskiego pod patronatem Romanowiczów.
Według tradycji na starość miał zostać mnichem. W źródłach zachodnioeuropejskich nazywany jest królem Rusi, choć w źródłach ruskich nigdy nie był tak tytułowany.
Synem Lwa Halickiego był Jerzy I (1252–1308), książę halicki.
Wywód przodków
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Książęta bełscy Kategoria:Romanowicze Kategoria:Władcy Rusi Halicko-Włodzimierskiej Kategoria:Książęta ruscy zależni od Złotej Ordy Halicki Lew Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w XIV wieku