Pręgoopos czarnobarkowy, opos czarnobarki (Caluromysiops irrupta) – gatunek torbacza z podrodziny wełnooposów (Caluromyinae) w obrębie rodziny dydelfowatych (Didelphidae).
Taksonomia Rodzaj i gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1951 roku amerykański teriolog Colin Campbell Sanborn nadając im odpowiednio nazwy Caluromysiops i Caluromysiops irrupta. Miejsce typowe to Quincemil () na wysokości 680 m n.p.m., Region Cuzco, Peru. Holotyp to skóra i czaszka młodego samca o sygnaturze FMNH 68336 i przechowywany w Muzeum Historii Naturalnej w Chicago. Został odłowiony 11 lipca 1950 roku przez peruwiańskiego ornitologa Celestino Kalinowski. Jedyny przedstawiciel rodzaju pręgoopos (Caluromysiops).
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Zasięg występowania Pręgoopos czarnobarkowy zamieszkuje lasy tropikalne w Ameryki Południowej w południowej Kolumbii, wschodnim Peru, zachodniej Brazylii i prawdopodobnie w północnej Boliwii.
Etymologia Caluromysiops: rodzaj Caluromys (wełnoopos); ωψ ōps, ωπος ōpos ‘wygląd, oblicze’. irrupta: ‘nierozerwalny’.
Charakterystyka Długość ciała 25–33 cm, długość ogona 31–34 cm; masa ciała 300–500 g. Prowadzi nadrzewny i nocny tryb życia. Ma duże oczy, dzięki którym dobrze widzi w ciemności. Jego sierść jest krótka, gęsta, czarna na grzbiecie, szara na reszcie ciała. Chwytny ogon służy do przytrzymywania się wśród gałęzi. Przednie kończyny są dłuższe od tylnych.
Ekologia Pręgoopos czarnobarkowy odżywia się owocami i nektarem. Żyje w koronach drzew, w dzień przebywa w dziupli.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC ( „najmniejszej troski”).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dydelfowate Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1951 roku