Bắc Ninh jest dziewiątym miastem wydzielonym Wietnamu, położonym w północnej części kraju, w Delcie Rzeki Czerwonej, Regionie Stołecznym Hanoi oraz w Kluczowym Regionie Ekonomicznym Północy. Bắc Ninh odpowiada dawnemu regionowi Kinh Bắc, uznawanemu za kolebkę tradycyjnej pieśni ludowej Quan họ oraz współobecne tradycje muzyczne i religijne, takie jak Ca trù, Hát then czy Kult Matki Boskiej (Thờ Mẫu), wpisane na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO. Bắc Ninh jest również jednym z trzech obszarów posiadających zespół zabytków i krajobrazów Yên Tử – Vĩnh Nghiêm – Côn Sơn, Kiếp Bạc, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Geografia Miasto wydzielone Bắc Ninh położone jest w północnej części Delty Rzeki Czerwonej, około 50 km na północny wschód od centrum Hanoi. Posiada następujące położenie geograficzne: Od wschodu graniczy z miastem wydzielonym Quảng Ninh Od zachodu graniczy z miastem wydzielonym Hanoi Od południa graniczy z miastem wydzielonym Hajfong i prowincją Hưng Yên Od północy graniczy z prowincjami Lạng Sơn i Thái Nguyên.
Skrajne punkty miasta wydzielonego Bắc Ninh Skrajny punkt na północy: obszar górski Gốc Bòng, gmina Xuân Lương Skrajny punkt na zachodzie: wieś Đa Hội, gmina Hợp Thịnh Skrajny punkt na południu: wieś Ngọc Quan, gmina Lâm Thao Skrajny punkt na wschodzie: rezerwat przyrody Khe Rỗ, gmina An Lạc Geometryczny środek obszaru znajduje się w osiedlu Đa Mai.
W planowaniu przestrzennym miasto to wchodzi w skład Regionu Stołecznego Hanoi. Bắc Ninh leży na dwóch korytarzach gospodarczych północnego Wietnamu: Kunming – Lào Cai – Hanoi – Hajfong – Quảng Ninh oraz Nanning – Lạng Sơn – Hanoi – Hajfong – Quảng Ninh.
Bắc Ninh jest miastem słynącym z pieśni ludowych quan họ i stanowi centrum dawnej krainy Kinh Bắc. Obecnie na terenie miasta utrzymuje się około 41 corocznych festiwali tradycyjnych, w tym tak znaczące jak: festiwal Yên Thế, festiwal Xương Giang, festiwal w pagodzie Bổ Đà, festiwal Thổ Hà, festiwal w pagodzie Dâu, festiwal Lim, festiwal w świątyni Đô (świątynia Lý Bát Đế – miejsce kultu 8 królów z dynastii Lý), festiwal w świątyni Bà Chúa Kho czy festiwal w pagodzie Vĩnh Nghiêm. Bắc Ninh znane jest również jako ośrodek rzemiosła tradycyjnego: jedwabnictwa, ceramiki, odlewnictwa brązu, snycerstwa, papiernictwa oraz malarstwa ludowegohttps://web.archive.org/web/20131207175857/http://bacninh.gov.vn/Trang/gioithieutinh.aspx?gt=Ti%E1%BB%81m%20n%C4%83ng%20ph%C3%A1t%20tri%E1%BB%83nhttps://web.archive.org/web/20130704062554/http://skhdt.bacninh.gov.vn/Index.aspx?mn=106&tong-quan-bac-ninh.htmlhttps://web.archive.org/web/20131207141053/http://baothanhhoa.vn/vn/bht/n105429/Ve-mien-quan-ho.
Warunki naturalne Ukształtowanie terenu Bắc Ninh charakteryzuje się rzeźbą terenu przechodzącą od równin do wzgórz stanowiąc strefę przejściową między północnymi obszarami górskimi a deltą Rzeki Czerwonej na południu. Choć znaczna część powierzchni miasta to wzgórza, teren nie jest mocno rozczłonkowany. Północne i południowo-wschodnie części miasta zajmują tereny górskie o wysokości od 300 do 900 m n.p.m. Niskie wzgórza i równiny położone są między dwoma łukami górskimi: pasmem Đông Triều na południowym wschodzie i masywem Bắc Sơn na północnym zachodzie. Pasmo Đông Triều z grupą górską Yên Tử, osiąga średnią wysokość 300–900 m n.p.m., z najwyższym szczytem 1068 m n.p.m. W północno-wschodniej części miasta, przy granicy z miastem Quảng Ninh, znajduje się pierwotny rezerwat przyrody Khe Rỗ o powierzchni 7153 ha z bogatą fauną i florą, obejmujący 236 gatunków drzew, 255 gatunków roślin leczniczych, 37 gatunków ssaków, 73 gatunki ptaków i 18 gatunków gadów.
Hydrografia Bắc Ninh posiada gęstą sieć rzeczną o średniej gęstości 1–1,2 km/km². Przez miasto przepływa 5 głównych rzek: Đuống, Cầu, Thái Bình, Thương oraz Lục Nam. Stanowią one 5 z 6 dopływów węzła rzecznego Lục Đầu Giang wraz z rzeką Kinh Thầy. Rzeka Đuống ma długość 42 km na obszarze Bắc Ninh, a jej średni roczny przepływ wynosi 31,6 mld m³. Najwyższy poziom wody odnotowano na przystani Hồ w sierpniu 1945 roku (9,64 m, czyli 3–4 m powyżej poziomu pól). Rzeka niesie duże ilości namułu – w sezonie deszczowym średnio 2,8 kg osadu na 1 m³ wody. Rzeka Cầu ma łączną długość 290 km, z czego 70-kilometrowy odcinek prawobrzeżny przepływa przez miasto Bắc Ninh. Roczny przepływ wynosi około 5 mld m³. W sezonie powodziowym poziom wody wzrasta o 3–6 m (maksymalnie 8 m), natomiast w sezonie suchym opada bardzo nisko (0,5–0,8 m). Rzeka Thái Bình należy do największych rzek północnego Wietnamu (długość 385 km), a jej odcinek w granicach Bắc Ninh wynosi 17 km. Ze względu na to, że większość dorzecza znajduje się na wylesionych terenach północno-wschodnich, woda jest mętna i niesie znaczne ilości osadów. Płaskie i szerokie koryto sprzyja zamulaniu. Rekordowy poziom wody odnotowano w Phả Lại w 1971 roku (7,21 m, przy przepływie 5000 m³/s w Cát Khê). Rzeka Thương wypływa z dwóch obszarów o różnej geologii, przez co jej wody mają dwa odmienne odcienie – jeden mętnawy, drugi przejrzysty. Rzeka Lục Nam przepływa przez tereny krasowe, dzięki czemu jej woda jest krystalicznie czysta przez cały rok. Ponadto na terenie miasta znajdują się mniejsze cieki wodne, takie jak Ngũ Huyện Khê, Ngụ, Dâu, Đông Côi, Bùi, Tào Khê, Đồng Khởi czy Đại Quảng Bình. Bắc Ninh posiada również liczne jeziora i stawy, w tym jezioro Cấm Sơn oraz Khuôn Thần. Jezioro Cấm Sơn leży przy granicy z prowincją Lạng Sơn, ma długość 30 km, szerokość od 200 m do 7 km i powierzchnię od 2600 ha do 3000 ha w sezonie deszczowym. Jezioro Khuôn Thần ma powierzchnię 240 ha i posiada 5 wysp pokrytych 20-letnim lasem sosnowym.
Całkowite zasoby wód powierzchniowych Bắc Ninh szacuje się na około 177,5 mld m³, z czego 176 mld m³ stanowią wody rzeczne. Zasoby wód podziemnych wynoszą średnio 400 000 m³/dobę, przy warstwie wodonośnej położonej na głębokości 3–5 m o grubości około 40 m. Wody te cechują się dobrą jakością i zaspokajają potrzeby przemysłowe oraz komunalne miasta.
Klimat Bắc Ninh znajduje się w strefie klimatu zwrotnikowego wilgotnego z wyraźnie zaznaczonymi czterema pór roku. Różnica temperatur między gorącym i wilgotnym latem a chłodnym i suchym zimą wynosi 15–16 °C. Sezon deszczowy trwa od maja do września, przynosząc 80% rocznych opadów. Średnie roczne opady wynoszą 1400–1700 mm, średnia temperatura roczna to 23,3 °C, liczba godzin słonecznych w roku wynosi 1530–1776, a średnia wilgotność względna powietrza to 79%.
Zasoby naturalne i kopaliny Zasoby leśne są niewielkie i obejmują głównie lasy sadzone. Całkowita powierzchnia lasów wynosi 661,26 ha, skupiona głównie w dystryktach Quế Võ (317,9 ha) i Tiên Du (254,95 ha). Zasoby drewna szacuje się na 3279 m³.
Bắc Ninh posiada ubogie zasoby surowców mineralnych, ograniczone głównie do materiałów budowlanych: gliny do produkcji cegieł i ceramiki (ok. 4 mln ton w Quế Võ i Tiên Du), gliny ogniotrwałej w Bắc Ninh, piaskowca (ok. 1 mln ton w Thị Cầu oraz 300 000 m³ w Vũ Ninh) oraz niewielkich złóż torfu w Yên Phong (60 000 – 200 000 ton).
Historia thumb|Twierdza Bắc Ninh Bắc Ninh ukształtowało się dawno temu, będąc ściśle związane z cywilizacją Rzeki Czerwonej. Luy Lâu było najstarszym centrum religijnym Wietnamu, a także dawną siedzibą władz Giao Chỉ. Od tysięcy lat dawni Wietnamczycy zamieszkiwali i zakładali wioski wzdłuż rzek Cầu, Dâu, Đuống, Ngũ Huyện Khê i Tiêu Vương, utrzymując się głównie z rolnictwa połączonego z rzemiosłem. Liczne artefakty, takie jak bębny z brązu, sztylety, siekiery, włócznie, napiersiaki i miedziane płytki pancerne o unikalnych wzorach znalezione na stanowiskach archeologicznych Lãng Ngâm, Đại Trạch, Quả Cảm, Đại Lai oraz fragmenty form do odlewania bębnów z brązu w dawnej twierdzy Luy Lâu dowodzą, że mieszkańcy krainy Bắc posiadali kunsztowne umiejętności w zakresie odlewnictwa brązu, wyrobu biżuterii i ceramiki. Wartości duchowe i światopoglądowe znalazły odzwierciedlenie w legendach o panu Đùng, pani Đùng, olbrzymie gryzącym góry, pochłaniającym lasy i przemierzającym powodzie, a także o Kinh Dương Vươngu, Lạc Long Quânie i Âu Cơ. Wraz z legendami i przekazami ludowymi występuje tu gęsta sieć reprezentatywnych zabytków, takich jak grobowiec Kinh Dương Vươnga czy świątynie Lạc Long Quâna i Âu Cơ w Thuận Thành.
W okresie Hồng Bàng państwo Văn Lang dzieliło się na 15 jednostek (bộ), z których jednostka Vũ Ninh obejmowała większość terenu współczesnego miasta Bắc Ninh. W okresie panowania chińskiego Giao Chỉ składało się z 10 dystryktów, w tym z Luy Lâu. Luy Lâu było dużym ośrodkiem miejskim i centrum handlowym przez długi okres od końca II wieku do X wieku. Wokół Luy Lâu rozwijały się wioski rolnicze, rzemieślnicze i handlowe. To tutaj nieprzerwanie szerzyły się w Wietnamie idee konfucjańskie oraz kultura Chin epoki Han i Tang. Centrum Luy Lâu było pierwszym miejscem w Wietnamie, w którym powstały szkoły nauczania pisma i kultury chińskiej. Ponadto Luy Lâu stanowiło najstarsze i największe centrum buddyjskie Wietnamczyków. Zagęszczony system zabytków, pagód i stup skupionych wokół pagody Dâu, wraz z licznymi artefaktami i dokumentami (posągi, stele, matryce do druku Cổ Châu Pháp Vân) oraz festiwalem w pagodzie Dâu – największym festiwalem buddyjskim na Równinie Tonkińskiej – dowodzi, że Luy Lâu było kolebką buddyzmu w Wietnamie. Luy Lâu stanowiło typową przestrzeń przenikania się, synkretyzmu i krystalizacji dawnej kultury wietnamskiej z buddyzmem indyjskim, południowoazjatyckim i azjatycko-środkowym oraz z kulturą konfucjańsko-taoistyczną, dając początek tożsamości kulturowej Kinh Việt. W czasach Ngô Quyềna Giao Châu obejmowało obszary na południe od Rzeki Czerwonej i rzeki Đuống, należące do Hanoi, Bắc Ninh oraz części Hưng Yên.
thumb|Mapa prowincji Lục Nam z 1891 roku, przed jej rozwiązaniem; obecnie północno-wschodnia część miasta Bắc Ninh
W okresie walk 12 władców feudalnych (12 sứ quân) obszar Bắc Ninh był terenem zajętym przez dwóch władców: Nguyễn Thủ Tiệp i Lý Khuê, posiadających swoje bazy w Tiên Du i Thuận Thành. Królowie z dynastii Lý utworzyli prefekturę Thiên Đức (dawniej châu Cổ Pháp). Bắc Ninh to ziemia, z której wywodzi się dynastia Lý – dynastia, która zapoczątkowała cywilizację Đại Việt, związana z nazwiskami wybitnych postaci historycznych i kulturowych, takich jak Lý Thái Tổ, Lý Nhân Tông czy Lê Văn Thịnh. To tutaj rozbrzmiewał poemat Nam quốc sơn hà – pierwsza deklaracja niepodległości narodu wietnamskiego.
thumb|Mapa prowincji Bắc Ninh z 1891 roku
Pod koniec panowania dynastii Trần cały kraj dzielił się na 24 jednostki administracyjne. Prowincja (lộ) Bắc Giang obejmowała dzisiejsze Bắc Ninh i część Hanoi, składając się z 3 jednostek (châu) oraz zarządzała bezpośrednio 2 dystryktami: Siêu Loại i Gia Lâm. Châu Gia Lâm obejmowało 3 dystrykty: An Định, Tế Giang, Thiện Tài; châu Vũ Ninh obejmowało: Tiên Du, Vũ Ninh, Đông Ngàn (Từ Sơn i część obecnego Sóc Sơn w Hanoi), Từ Sơn (obecne Quế Võ), Yên Phong (obecne Yên Phong). Châu Bắc Giang obejmowało 3 dystrykty: Tân Phúc (dawne Đa Phúc, część obecnego Sóc Sơn w Hanoi), Phật Thệ (Hiệp Hòa) oraz Yên Việt (obecne Việt Yên). W 1490 roku król Lê Thánh Tông dokonał nowego podziału mapy kraju na 13 prowincji (xứ thừa tuyên). Ziemia Bắc Ninh należała wówczas do prowincji (trấn/xứ) Kinh Bắc.
Za panowania króla Minh Mạnga cały kraj podzielono na 31 jednostek administracyjnych: prefektura Thừa Thiên stanowiła centrum, a dotychczasowe prowincje (trấn) przekształcono w 30 prowincji (tỉnh). Utworzenie prowincji przeprowadzono w dwóch etapach. W pierwszym etapie, w 1831 roku, Minh Mạng podzielił północne prowincje na 18 jednostek. Wówczas utworzono prowincję Bắc Ninh (obejmującą dzisiejsze miasto Bắc Ninh, część Hanoi i dzisiejszą prowincję Hưng Yên).