Prawo ruskie – prawo osadnicze, stosowane głównie na terenie księstw ruskich i wschodnich terenach Polski w XII-XV wieku.
Opierało się na osobistym poddaństwie chłopa i świadczeniach w naturze – daninach i robociźnie. Zezwalało na dowolność w wyborze miejsca osadzenia wsi. Osady powstałe na bazie tego prawa charakteryzowały się układem niwowym nieregularnym. Osadnicy podlegali bezpośrednio kniaziowi. Naczelnikiem wsi był tywon, występowała też funkcja dziesiętnika.
Na jego podstawie zasadzono wiele miast i wsi.
Prawo ruskie na ziemiach ruskich przyłączonych do Korony Królestwa Polskiego w XIV w. zostało zastąpione polskim prawem ziemskim w 1434 na mocy przywileju jedlneńsko-krakowskiegoS. Kutrzeba, Przywilej jedlneński z r. 1430 i nadanie prawa polskiego Rusi, Kraków 1911..
Większość z tych miejscowości została lokowana potem powtórnie na prawie wołoskim, a miasta i część wsi – na prawie niemieckim.
Literatura Енциклопедія українознавства. T. 7. Lwów, 1993, s. 2658. Kutrzeba S., Przywilej jedlneński z r. 1430 i nadanie prawa polskiego Rusi, Kraków 1911.
Przypisy
Kategoria:Historia gospodarcza Polski Kategoria:Ruś Kijowska Kategoria:Historia prawa osadniczego