Gleboznawstwo leśne, pedologia (od łac. gleba – grudka ziemi) – nauka zajmująca się badaniem gleb leśnych, ich genezą, budową, właściwościami fizycznymi, chemicznymi i biologicznymi, systematyką oraz możliwościami ich użytkowania, a także rozmieszczeniem na terenie kraju.
Gleba jest nieodłączną częścią ekosystemu leśnego i stanowi ważny czynnik umożliwiający i warunkujący sprawne funkcjonowanie tak bardzo złożonego systemu i jakakolwiek jej degradacja prowadzi zawsze do zaburzenia jej precyzyjnej organizacji.
Gleba pełni rolę bardzo złożonego i skomplikowanego laboratorium biochemicznego, gdzie przy współudziale mikroorganizmów bierze udział w obiegu różnych składników mineralnych jak węgla, azotu, fosforu, siarki, wody.
Gleba zaopatruje wszystkie żywe organizmy danej biocenozy w niezbędne składniki abiotyczne, głównie w postaci kationów powstałych na skutek rozkładu różnych minerałów skały macierzystej. Gleba dostarcza roślinom oprócz składników mineralnych również wodę, tlen, enzymy, hormony i witaminy.
Gleba spełnia również niezmiernie ważną funkcję pozaprodukcyjną, gdyż dzięki specyficznym właściwościom fizycznym i zawartości koloidów mineralnych i organicznych jest niezastąpionym regulatorem obiegu wody w przyrodzie, gromadzi bowiem duże jej ilości w powierzchniowych warstwach próchnicznych.
W skład gleboznawstwa leśnego wchodzą następujące zagadnienia: warunki powstawania skał i minerałów, minerały, charakterystyka i podział skał, proces glebotwórczy, morfologia gleb, gleba jako środowisko fizyczne, gleba jako środowisko chemiczne, gleba jako środowisko biologiczne, żyzność i nawożenie gleb leśnych, ochrona środowiska glebowego, systematyka i charakterystyka gleb leśnych Polski
Przypisy Hjalmar Uggla, Zofia Uggla Gleboznawstwo leśne, podręcznik dla studentów wydziałów leśnych akademii rolniczych, Warszawa 1979
Kategoria:Gleboznawstwo Kategoria:Leśnictwo