Raphaël Stéphane Louis Poirée (ur. 9 sierpnia 1974 w Rives) – francuski biathlonista, trzykrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata, czterokrotny zdobywca Pucharu Świata oraz trener.

Kariera Pierwsze sukcesy osiągnął w 1994 roku, kiedy na mistrzostwach świata juniorów w Osrblie zwyciężył w sprincie i biegu indywidualnym. W Pucharze Świata zadebiutował 9 marca 1995 roku w Lahti, zajmując 41. miejsce w biegu indywidualnym. Pierwsze punkty wywalczył 14 grudnia 1995 roku w Oslo, zajmując 16. miejsce w tej samej konkurencji. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 18 stycznia 1996 roku w Osrblie, kończąc rywalizację w biegu indywidualnym na drugiej pozycji. Rozdzielił tam reprezentującego Białoruś Władimira Draczowa oraz Vesę Hietalahtiego z Finlandii. W kolejnych startach jeszcze 102 razy stawał na podium, odnosząc przy tym 44 zwycięstwa. W sprincie triumfował 13 razy, w biegu pościgowym 15 razy, dziewięć zwycięstw odnotował w biegu masowym, a siedmiokrotnie był najlepszy w biegu indywidualnym. Według stanu po sezonie 2018/2019 w liczbie pucharowych wygranych zajmuje trzecie miejsce, za Norwegiem Ole Einarem Bjørndalenem i swym rodakiem Martinem Fourcade'em. Ostatnie podium w karierze wywalczył 11 marca 2007 roku w Oslo, gdzie zajął drugie miejsce w biegu masowym.

Wygrywał klasyfikację generalną Pucharu Świata w sezonach 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002 i 2003/2004, wyrównując tym samym osiągnięcie Franka Ullricha z NRD. Ponadto był drugi w sezonie 2005/2006 oraz trzeci w sezonach 2004/2005 i 2006/2007. Wielokrotnie był najlepszy w klasyfikacjach poszczególnych konkurencji biathlonowych: w biegu indywidualnym w sezonach 2003/2004 i 2006/2007, sprincie w sezonie 2003/2004, biegu pościgowym w sezonach 1998/1999, 2000/2001, 2001/2002 i 2003/2004 oraz biegu masowym w sezonach 1999/2000, 2003/2004 i 2004/2005.

Zdobył 18 medali na mistrzostwach świata. Swój pierwszy wywalczył na mistrzostwach świata w Hochfilzen/Pokljuce w 1998 roku, gdzie był trzeci w biegu pościgowym. Wyprzedzili go tam jedynie Władimir Draczow i Ole Einar Bjørndalen. Pierwsze złoto zdobył na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Oslo/Lahti, wygrywając w biegu masowym. Zajął tam też trzecie miejsce w biegu pościgowym, za Niemcem Frankiem Luckiem i Rosjaninem Pawłem Rostowcewem.

Kolejne trzy medale przywiózł z mistrzostw świata w Pokljuce w 2001 roku, gdzie ponownie wygrał start masowy, był drugi w biegu pościgowym za Rostowcewem, a wspólnie z Gilles’em Marguetem, Vincentem Defrasne’em i Julienem Robertem zwyciężył też w sztafecie. Drugi raz z rzędu tytuł zdobyty w biegu masowym obronił podczas mistrzostw świata w Oslo w 2002 roku, a na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Chanty-Mansyjsku w tej samej konkurencji był trzeci.

Najlepsze wyniki osiągnął podczas mistrzostw świata w Oberhofie w 2004 roku, zdobywając medale we wszystkich konkurencjach. Najpierw zwyciężył w sprincie, wyprzedzając Niemca Ricco Großa i Ole Einara Bjørndalena. W biegu pościgowym nie obronił prowadzenia, ukończył jednak konkurencję na drugiej pozycji, za Großem. Następnie zwyciężył w biegu indywidualnym, wyprzedzając Polaka Tomasza Sikorę i Bjørndalena. Dzień później reprezentacja Francji w składzie: Ferréol Cannard, Vincent Defrasne, Julien Robert i Raphaël Poirée wywalczyła brązowy medal w sztafecie. W ostatnim starcie odniósł trzecie zwycięstwo, wygrywając bieg masowy po raz czwarty w karierze.

Na mistrzostwach świata w Hochfilzen rok później plasował się w czołowej dziesiątce, jednak na podium stanął tylko w biegu masowym. Zajął tam trzecie miejsce, ulegając Bjørndalenowi i Svenowi Fischerowi. Brązowy medal zdobył również w sztafecie mieszanej podczas mistrzostw świata w Pokljuce w 2006 roku.

Ostatnie medale zdobywał na rozegranych w 2007 roku mistrzostwach świata w Anterselvie. Wygrał tam bieg indywidualny, wyprzedzając Niemca Michaela Greisa i Czecha Michala Šlesingra. Następnie razem z Florence Baverel-Robert, Sandrine Bailly i Vincentem Defrasne wywalczył brązowy medal w sztafecie mieszanej. Ponadto zajął też trzecie miejsce w biegu masowym, przegrywając tylko z Greisem i jego rodakiem, Andreasem Birnbacherem.

W 1998 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zajął 22. miejsce w biegu indywidualnym, siódme w sztafecie, a rywalizacji w sprincie nie ukończył. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Salt Lake City zdobył swój pierwszy medal olimpijski, zajmując drugie miejsce w biegu pościgowym. Cztery dni później wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył brązowy medal w sztafecie. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, gdzie Francuzi w składzie: Cannard, Defrasne, Robert i Poirée ponownie zajęli trzecie miejsce w sztafecie. W startach indywidualnych tylko raz znalazł się w pierwszej dziesiątce – sprint ukończył na ósmej pozycji. Ponadto zajął 12. miejsce w biegu masowym, 20. w indywidualnym, a biegu pościgowego nie ukończył.

Przez długi czas był zawodowym żołnierzem. Na wojskowych narciarskich mistrzostwach świata zdobył dziewięć medali: złoty w patrolu drużynowym (Rovaniemi 2003), złote w sprincie (Östersund 2004), (Andermatt 2006), (Võru 2007), sprincie drużynowym (Võru 2007) i biegu drużynowym (Hochfilzen 2008) oraz srebrne w sprincie drużynowym (Östersund 2004) i patrolu drużynowym (Östersund 2004) i (Hochfilzen 2008).

W maju 2012 podpisał dwuletni kontrakt, na mocy którego został trenerem męskiej reprezentacji Białorusi w biathlonie (w sezonach 2012/2013 i 2013/2014). W kwietniu 2013 roku po zaledwie roku zrezygnował z funkcji trenera męskiej reprezentacji Białorusi w biathlonie, uznając, że nie ma odpowiednich warunków do rozwijania swoich zawodników. Ośmiokrotny mistrz świata skrytykował brak chęci do zmiany systemu i mentalności w białoruskiej federacji, wskazując również na niedobór młodych talentów.

21 kwietnia 2006 został kawalerem orderu Mérite. W 2009 roku Poirée miał wypadek podczas jazdy quadzie, wskutek którego uszkodził kręgosłup. Po 12-godzinnej operacji kręgosłupa spędził kolejny miesiąc w szpitaluRaphaël Poirée, 3 mois seulement après son terrible accident, rechausse les skis : "c'est la chance d'une vie" ! .

W latach 2000–2013 jego żoną była Norweżka Liv Grete Poiréebunte.de: Starprofil Raphael Poiree . Razem wychowują córki: Emmę (ur. 27 stycznia 2003), Annę (ur. 10 stycznia 2007) i Lenę (ur. 10 października 2008). W 2016 roku wziął ślub z inną Norweżką, Anne TunesRaphaël Poirée giftet seg i hemmelighet . Ma młodszego brata Gaёla, który również był biathlonistą.

Osiągnięcia Zimowe igrzyska olimpijskie

Mistrzostwa świata

Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej Sezon Miejsce 1994/1995 – 1995/1996 17. 1994/1995 16. 1997/1998 5. 1998/1999 5. 1999/2000 1. 2000/2001 1. 2001/2002 1. 2002/2003 4. 2003/2004 1. 2004/2005 3. 2005/2006 2. 2006/2007 3.

Miejsca na podium chronologicznie

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Biathloniści i biathlonistki na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 Kategoria:Biathloniści i biathlonistki na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 Kategoria:Biathloniści i biathlonistki na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2006 Kategoria:Francuscy biathloniści Kategoria:Francuscy medaliści olimpijscy Kategoria:Francuscy olimpijczycy (Nagano 1998) Kategoria:Francuscy olimpijczycy (Salt Lake City 2002) Kategoria:Francuscy olimpijczycy (Turyn 2006) Kategoria:Medaliści zimowych igrzysk olimpijskich w biathlonie Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 Kategoria:Francuscy trenerzy narciarscy Kategoria:Urodzeni w 1974