Żeneta zwyczajna, żeneta europejska (Genetta genetta) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny Genettinae w obrębie rodziny wiwerowatych (Viverridae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz nadając mu nazwę Viverra genetta. Miejsce typowe to El Pardo, w pobliżu Madrytu, w Hiszpanii.
G. felina traktowany jest tradycyjnie jako podgatunek G. genetta lecz analiza molekularna wykazała, że takson ten jest bliżej spokrewniony z G. maculata niż z G. genetta. Wysoka zmienność wewnątrzgatunkowa w obrębie G. genetta sprawia, że wyraźne rozróżnienie między populacjami jest trudne do oceny i dotychczas opisano ponad 20 podgatunków. Konieczna jest rewizja taksonomiczna. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają pięć podgatunków.
Etymologia Genetta: starofr. genette „żeneta”. dongolana: Dongola, Sudan. grantii: William Robert Ogilvie-Grant (1863–1924), szkocki ornitolog. pulchra: , pulchra „piękny”. senegalensis: Senegal.
Zasięg występowania Żeneta zwyczajna występuje w południowo-zachodniej Europie, na Półwyspie Arabskim i Afryce zamieszkując w zależności od podgatunku: G. genetta genetta – południowo-zachodnia Europa i północna Afryka od Maroka na wschód do Libii. G. genetta dongolana – północno-wschodnia, wschodnia i środkowa Afryka. G. genetta grantii – południowo-zachodni Półwysep Arabski w Arabii Saudyjskiej i Jemenie oraz Oman. G. genetta pulchra – Angola, Namibia, Botswana, zachodnia Zambia i północno-wschodnia Południowa Afryka. G. genetta senegalensis – zachodnia Afryka.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 46,5–49 cm, samców 46,5–52 cm, długość ogona samic 40–51,6 cm, samców 42–51,6 cm, długość ucha samic 4,2–6,5 cm, samców 4–6 cm, długość tylnej stopy samic 8,2–9,1 cm, samców 8–9,7 cm; masa ciała samic 1,4–2,3 kg, samców 1,6–2,6 kg. Ze względu na podobieństwo w budowie i zachowaniu, często mylona z kotem. Charakteryzuje ją bardzo długi ogon. Jej futro jest w cętki lub pręgi. Wzór zębowy: I C P M = 40.
Ekologia Poluje i zjada zdobycz nocą. Żywi się owocami, owadami, małymi zwierzętami i rybami.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Wiwerowate Kategoria:Ssaki Afryki Kategoria:Ssaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza