Sonant, inaczej spółgłoska sylabiczna – spółgłoska zgłoskotwórcza, tworząca sylabę. Sonantami są zwykle spółgłoski nosowe i płynne. Współcześnie nie występują w języku polskim, ale są dosyć częste w innych językach. W języku angielskim istnieją sonanty /l/ (jungle //) i n (sudden //), a wyjątkowo spotyka się m (rhythm //). W języku czeskim istnieją sonanty /l/ (jablko //, vlna //) i /r/ (krk //, Brno //), a wyjątkowo spotyka się /m/ (osm //). W języku japońskim istnieje sonant n, wymawiany przed spółgłoskami wargowymi (tj. b, m, p) jak m (kamban 'szyld', san 'trzy'). W języku słowackim istnieją sonanty krótkie l (vlhký 'wilgotny'), r (štvrtok 'czwartek') i długie ĺ, (dĺžeň 'akcent ostry'), ŕ (sŕn 'saren' D lm) W języku serbsko-chorwackim istnieje sonant r (prst), a w wyrazach obcych również l (bicikl), a także n, m, lj, nj, j, v. W języku prasłowiańskim istniały prawdopodobnie sonanty twarde l, r i miękkie l´, r´. W języku praindoeuropejskim istniały prawdopodobnie sonanty l, r, m, n. W szerszym ujęciu sonantami (sonorantami, rezonantami) są nazywane głoski wymawiane bez turbulentnego przepływu powietrza przez narządy głosowe – spółgłoski sonorne ([], [], [], [], [], [], []), półsamogłoski ([], []) i samogłoski. Przeciwstawiane są im obstruenty.
Zobacz też
sylaba sonorant
Przypisy
Kategoria:Spółgłoski