thumb|Grób Edwarda Barszcza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Edward Barszcz (ur. 3 kwietnia 1928 w Małomierzycach, zm. 25 maja 1981 w Warszawie) – polski inżynier budowlany i polityk. Prezydent Krakowa w latach 1978–1980, w 1980 minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych.
Życiorys Syn Józefa i Teofili, pochodził z rodziny chłopskiej. Podczas II wojny światowej walczył w Batalionach Chłopskich.
Ukończył studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej. Przez 27 lat pracował na różnych odpowiedzialnych stanowiskach przy budowie kombinatu hutniczego. Jako dyrektor naczelny Zjednoczenia Budownictwa Przemysłowego „Budostal” w Krakowie kierował pracami przy budowie Huty Katowice, unowocześnianiu Huty im. M.Nowotki w Ostrowcu Świętokrzyskim i Huty Zawiercie oraz nadzorował budowy zagraniczne w Libii, Iraku, krajach afrykańskich i Japonii. Autor i współautor wniosków racjonalizatorskich w dziedzinie wykonywania fundamentów pod duże obiekty przemysłowe. Wykładowca na Politechnice Krakowskiej (Organizacja i zarządzanie budową) na Wydziale Budownictwa Lądowego.
W latach 1945–1948 należał do Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, w 1945 wstąpił również do Stronnictwa Ludowego, a następnie do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Od 1948 do 1955 członek Związku Młodzieży Polskiej i Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej. Od 1953 członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, a od 1955 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie od 27 kwietnia 1978 do 20 czerwca 1980 był prezydentem Krakowa i jednocześnie wojewodą krakowskim. Od 23 czerwca 1980 do 21 listopada 1980 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych w rządach Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego.
W 1981 został wykluczony z partii za nadużycia finansowe. Kilka tygodni później popełnił samobójstwo. Pochowany na cmentarzu Rakowickim, na jego nagrobku znajdował się napis, cytat z Norwida: „Cóżeś Atenom uczynił, Sokratesie”.
Osiągnięcia Za czasów jego rządów w Krakowie: rozbudowano układ komunikacyjny miasta, ulice Kapelanka, Brożka oraz wiadukt nad torami kolejowymi ulicy Warszawskiej i alei 29 Listopada. 4 stycznia 1979 dla ruchu samochodowego zamknięto Rynek Główny. 23 września 1978 historyczne centrum Krakowa wraz z kopalnią soli w Wieliczce zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 12 grudnia 1978 utworzono Społeczny Komitet Odnowy Zabytków Krakowa.
Odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi (1955) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Przypisy
Bibliografia Leksykon Historii Polski, 1995 Katalog IPN T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991
Kategoria:Ministrowie PRL Kategoria:Osoby pozbawione członkostwa w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Prezydenci Krakowa Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Wojewodowie krakowscy (Polska Rzeczpospolita Ludowa) Kategoria:Absolwenci Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki