thumb|Kamienica Bentkowskiego przy ul. Nowy Świat 49 w Warszawie, w której mieszkali Gronowscy Tadeusz Lucjan Gronowski (ur. 5 października 1894 w Warszawie, zm. 20 lutego 1990 tamże) – polski grafik, plakacista, malarz, ilustrator książek, architekt, projektant znaczków pocztowych. Sporadycznie wykonywał także ekslibrisy. Jest uznawany za jednego z pionierów nowoczesnego plakatu polskiego.
Życiorys Był synem Leopolda, założyciela znanej warszawskiej kwiaciarni przy ul. Nowy Świat 49, mieszczącej się w kamienicy, w której mieszkali Gronowscy. Jego matką była Tekla z Kozłowskich. Od dzieciństwa ciekawiła go sztuka, rysunek i architektura. Te zainteresowania przejął od rodziców. Uczęszczał do Gimnazjum Filologicznego Emiliana Konopczyńskiego. W czasie I wojny światowej chodził na kursy architektury organizowane przez Muzeum Rzemiosła i Sztuki Stosowanej. Wziął jednak udział w walkach w 1918, a potem w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1925 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, oraz w paryskiej École nationale supérieure des beaux-arts, w której uczył się malarstwa. Od czasu studiów w Warszawie należał do Korporacji Akademickiej Welecja. Już wówczas uchodził za arbitra elegancji. Jako architekt nie stworzył żadnego obiektu budowlanego.
Swój pierwszy plakat – Wielka Zabawa Kostjumowa – zaprojektował i pokazał w 1917, będąc jeszcze studentem Politechniki. Jako grafik współpracował m.in. z takimi pismami jak „Pro Arte et Studio”, „Skamander”, „Wiadomości Literackie”, „Pani”, „Teatr i Życie Wytworne” oraz „Arkady”. Dzięki pracy wniknął do środowiska literackiego – szczególnie bliskie relacje łączyły go z skamandrytami. W 1923 wraz z kolegami – Jerzym Gelbardem, Antonim Bormanem i Janem Mucharskim otworzył w Warszawie atelier graficzne „Plakat”. Firma oprócz afiszy wykonywała projekty ilustrowanych anonsów prasowych, etykiet, dekoracji wnętrz sklepów i lokali, oraz opraw plastycznych rozmaitych imprez. On sam zaś projektował w dużej liczbie reklamy dla przedwojennych firm polskich i zagranicznych, m.in. Wedla, Orbisu, Fabryki Czekolady Fruzińskiego, sklepów Herse'a, Pommery & Greno z Reims oraz istniejącego do dzisiaj Dunlopa. W dwudziestoleciu międzywojennym stworzył ok. 500. plakatów. Najlepszy, a na pewno najbardziej znany z nich to afisz Radion sam pierze, wykonany w 1926 na zamówienie fabryki chemicznej Schicht (późniejszej Schicht-Lever). Jego utrzymane przeważnie w stylistyce art déco plakaty znała cała Polska – oblepione nimi były miasta duże i małe. Najbardziej popularne i cenione afisze to m.in. Tow. Akc. „Pneumatyk” Poznań, Hulanicka, Gentleman – śniegowiec wytwornej damy, Linje Lotnicze LOT, Najstarsza w Polsce fabryka cykorii założona w 1816 r. – Ferdynand Bohm & Co. w Włocławku. Był także twórcą nadal używanego logotypu Polskich Linii Lotniczych LOT (wpisanego w okrąg, stylizowanego żurawia w locie), którym w 1929 wygrał konkurs ogłoszony przez to przedsiębiorstwo na nowy znak firmowy. Współpracował również z teatrami warszawskimi. Projektował kostiumy i dekoracje do spektakli Teatru Narodowego, Reduty Leona Schillera i Teatru Polskiego Arnolda Schyfmana.
Należał do Stowarzyszenia Artystów Polskich „Rytm”. W 1933 był jednym z współzałożycieli i zastępcą prezesa Koła Artystów Grafików Reklamowych (KAGR). Działał również w Związku Polskich Artystów Grafików, m.in. współredagując i wydając pismo „Grafika”. Od połowy lat 20. często bywał w Paryżu. W 1929 otworzył tam pracownię projektową, współpracując jako dekorator z ekskluzywnymi sklepami: Galeries Lafayette, Printemps i Aux Trois-Quartiers. Podjął także współpracę z francuską agencją informacyjno–reklamową Havas, której inwestycje w znacznym stopniu finansował wówczas rząd Francji. Ponadto nawiązana w 1930 znajomość ze znanym grafikiem i plakacistą Cassandre’em (Adolphe Édouard Jean Marie Mouron) ułatwiła mu kontakty ze zleceniodawcami.
W 1929 ożenił się z Madeleine Planchon. Stracił ją dziesięć lat później podczas działań nowo rozpoczętej II wojny światowej. Utracił wówczas także pracownię, mieszczącą się w jego rodzinnym domu przy Nowym Świecie. Po wojnie szybko wrócił do pracy w nowym lokalu – przy ul. Okólnik 9, gdzie tworzył już do końca życia. Wraz z zaistniałymi po 1945 przemianami ustrojowymi, odrzuceniem gospodarki wolnorynkowej i niemal całkowitym zanikiem reklamy, poszerzył swoją twórczość malarską (w późnych latach 50. nawiązywał do estetyki kubizmu) i ilustratorską. Pełnił funkcję kierownika graficznego w wydawanym przez Zarząd Główny Ligi Kobiet piśmie „Kobieta”. Ponadto uczestniczył w tworzeniu polichromii na kamienicach przy warszawskim Rynku Starego Miasta. Kontynuował też projektowanie wnętrz, m.in. wielu warszawskich sklepów, restauracji i salonów wystawowych. Przede wszystkim jednak był autorem projektu kryształowych kandelabrów w Sali Kolumnowej oraz żyrandoli w niektórych pomieszczeniach Sejmu.
Stworzył ilustracje do wielu książek, m.in. Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Ukazały się w opublikowanej w 1950 przez wydawnictwo Książka i Wiedza luksusowej edycji poematu.
Był aktywny zawodowo niemal do końca życia. Po śmierci spoczął na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 231-4-25).
Słonimski żartem Jego dobry znajomy, pisarz Antoni Słonimski w sposób żartobliwy docenił dorobek artystyczny i popularność prac „Michała Anioła z Warszawy”, pisząc w 1924 w „Wiadomościach Literackich”: Rano człowiek się budzi, patrzy w kalendarz (rysowany przez Tadeusza Gronowskiego) i zapala papierosa (pudełko rysowane przez Tadeusza Gronowskiego). Na ulicy, na każdym słupie parę plakatów (rysowane przez Tadeusza Gronowskiego) zachęca człowieka do kupowania różnych przedmiotów. Gdy bierze się do ręki książkę (okładka Tadeusza Gronowskiego) i przegląda „Panią” (rysunki Tadeusza Gronowskiego), gdy czyta się jakiekolwiek pismo (winieta tytułowa Tadeusza Gronowskiego), gdy wreszcie idzie się do kina (afisz i reklamy świetlne – Tadeusz Gronowski) albo do teatru (dekoracje projektował Tadeusz Gronowski) – wszędzie spotyka się to nazwisko. Gdy odbiorę honorarium za ten artykuł w „Wiadomościach /Literackich/” (winieta tytułowa Tadeusz Gronowski) – kupię akcje (projektowane przez Tadeusza Gronowskiego) i wyjadę pierwszym statkiem Red Star Line (plakat rysował Tadeusz Gronowski) (...), aby odetchnąć i nie słyszeć więcej o tym człowieku.
Twórczość Obrazy Kompozycja art déco w tondzie, 1921 Akt z tulipanem Akt leżący Akord, 1946 Akt sferyczny Akt kubistyczny, 1964 Martwa natura z gołębiem, 1970 Kamień, 1974 Pejzaż ze słonecznym dyskiem, 1975 Secesja, 1977 Kompozycja z centaurem Kompozycja geometryczna
Plakaty Wielka Zabawa Kostjumowa, 1917 Tow. Akc. „Pneumatyk” Poznań, 1923 Artystyczny Bal Maskowy, 1924 Plakat – atelier reklamy artystycznej pod kierownictwem Tadeusza Gronowskiego, 1925 Wiadomości Literackie, 1925 Najstarsza w Polsce fabryka cykorii założona w 1816 r. – Ferdynand Bohm & Co. w Włocławku, 1926 Radion – Sam pierze, 1926 Hulanicka, 1926 Ceres – tłuszcz jadalny – palce lizać, 1927 Wystawa Koomunikacyjna we Lwowie, 1927 Gentleman – śniegowiec wytwornej damy, 1929 Linje Lotnicze LOT – Przewóz pasażerów, poczty, towarów – Bydgoszcz, Katowice, Kraków, Lwów, Łódź, Poznań, Warszawa, Brno, Gdańsk, Wien, 1929 X rocznica odparcia najazdu, 1930 Instytut Propagandy Sztuki – Salon zimowy – Królewska 13 Instytut Propagandy Sztuki pod protektoratem Pana Prezydenta Rzeczypospolitej – Salon Wiosenny imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego, 1931 Papierosy Gabinetowe, 1931 Złota Pani – Jej ulubiony papieros, 1931 Orbis – Zanim ruszysz w drogę, 1932 Challenge de Tourisme International Gordon Bennett, 1934 Ulica zabija – Ucz się chodzić, 1935 Koło Artystów Grafików Reklamowych – Wystawa od dn. 21 V do dn. 28 V 1936 – Instytut Propagandy Sztuki – Warszawa, Królewska 13, 1936 Warszawa, 1936 Wystawa Międzynarodowa – Paryż, 1937 Gdynia – Kąpieliska morskie, 1938 Polskie Biuro Podróży ORBIS ,1946 Polskie Linie lotnicze LOT, 1948 Festiwal Polskiej Muzyki Ludowej, 1949 Dlaczego..! (plakat przeciwko wojnie koreańskiej) I Polski Kongres Pokoju, 1950 Wielki koncert, 1952 Kroczący młodzieniec z młotem w ręku (niedokończony projekt plakatu z okresu socrealizmu z okazji święta 1 Maja lub 22 Lipca) Towarzystwo Przyjaciół Dzieci – Czy jesteś przyjacielem dziecka, 1952 Wielki balet, 1954 Centralny Dom Towarowy, 1956 Święto kolejarza, 1957 XV lat Polski Ludowej, 1959 22 lipca, 1959 Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej, 1959 Adolphe Adam – Giselle – Balet – Państwowa Opera w Warszawie, 1960 Wystawa Grafiki Reklamowej, 1961 Wódka = Nędza, 1963 XXXV Międzynarodowe Targi Poznańskie, 1965 Międzynarodowe Targi Poznańskie (inna wersja), 1965 Centralna Rada Związków Zawodowych – VI Kongres, 1967 PWN – Książki naukowe, lata 60. Zespół Pieśni i Tańca Śląsk, 1970 Krajowa Loteria Pieniężna – zaryzykuj... a nuż, lata 70. Institut International, lata 70.
Ilustracje i opracowania graficzne książek Wiosna i wino, aut. Kazimierz Wierzyński, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1919 Sandał skrzydlaty (okładka), aut. Edward Boyé, wyd. Spółka Wydawnicza „Vita Nuova”, 1921 Jak we śnie (okładka), aut. Zdzisław Dytel, wyd. nakładem rodziców, 1921 Śmierć Feniksa (okładka), aut. J. K. Iłłakowicz, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1922 (okładka), aut. Julian Tuwim, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1922 Musujący poranek (okładka), aut. Zygmunt Karski, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1922 Kim (okładka), aut. Rudyard Kipling, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1922 Juljana Tuwima poezyj tom 4 (okładka), aut. Julian Tuwim, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1923 Godzina Poezji (okładka), aut. Antoni Słonimski, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1923 Miasto mojej matki, aut. Juliusz Kaden-Bandrowski, wyd. Wydawnictwo Zakładu Wydawniczego im. Ossolińskich, 1924 Torpeda czasu, aut. Antoni Słonimski, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Ignis”, 1924 (okładka), aut. Julian Tuwim, wyd. Instytut Wydawniczy „Biblioteka Polska”, 1924 Słówka, aut. Boy, wyd. VI, Instytut Wydawniczy „Biblioteka Polska”, 1925 Europa zbiera siano, aut. Juliusz Kaden-Bandrowski, wyd. Wydawnictwo Zakładu Wydawniczego im. Ossolińskich, 1926 Nad brzegiem wielkiej rzeki, aut. Juliusz Kaden-Bandrowski, wyd. Wydawnictwo Zakładu Wydawniczego im. Ossolińskich, 1927 Wieża Babel, aut. Antoni Słonimski, wyd. F. Hoesick, 1927 Serce gramofonu, aut. Bronisław Iwanowski, wyd. F. Hoesick, 1927 Zmierzch nimf (okładka), aut. Piotr Louys, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Rój”, 1929 Kalendarz łącznika pocztowego na rok 1937, wyd. Reklama Pocztowa Sp. z o.o., 1937 Jesteśmy w Warszawie – Przewodnik literacki po stolicy (okładka), aut. różni, wyd. Związek Zawodowy Literatów Polskich, 1938 Nad czarną wodą (okładka), aut. Halina Górska, wyd. Spółdzielnia Wydawnicza „Książka”, 1946 Dzieci ojczyzny (okładka), aut. Marja Dąbrowska, wyd. Wydawnictwo J. Mortkowicza, 1947 Bodega (okładka), aut. V. Blasco Ibanez, wyd. Wydawnictwo Ludowe, 1949 Pan Tadeusz, aut. Adam Mickiewicz, wyd. Książka i Wiedza, 1950
Logo Polskie Linie Lotnicze LOT, 1929 Znaczki pocztowe 100. rocznica Powstania Listopadowego (seria), 1930 II rocznica ogłoszenia Manifestu Lipcowego, 1946 Otwarcie Sejmu Ustawodawczego (wydanie przedrukowe znaczka II rocznica ogłoszenia Manifestu Lipcowego), 1947 Międzynarodowy Bieg Kolarski – Warszawa–Praha, 1948 Święto Morza (seria), 1948 Kongres Jedności Klasy Robotniczej (dwie serie, nry kat. 480–481, 483–484), 1948 Bojownicy o wolność i demokrację (seria), 1948
Odznaczenia i nagrody Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu, 1925 Najlepszy plakat na Wystawie Plakatu podczas Światowego Kongresu Reklamy w Monachium, 1929 – za pracę Gentleman – śniegowiec wytwornej damy Krzyż Komandorski Orderu Leopolda II, 1935 – za projekt pawilonu polskiego na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Współczesnej w Brukseli, Belgia