Formatowanie niskopoziomowe dysku twardego, dyskietki – operacja, która przygotowuje powierzchnię nośnika do pracy w komputerze. Polega na naniesieniu niezbędnych dla kontrolera dysku informacji wykorzystywanych do odnajdywania miejsc zapisu sektorów oraz, w niektórych typach dysków, do pozycjonowania głowic. Podczas formatowania zostają zapisane na dysku nagłówki sektorów zawierające informacje o numerze cylindra i sektora, oraz próbne sektory.
Niskopoziomowe formatowanie dyskietek Sektory są zazwyczaj fizycznie większe niż 512 bajtów, ponieważ zawierają numery sektorów, sumę kontrolną CRC i inne informacje niezbędne podczas zapisu i odczytu danych. Te dodatkowe dane nie są liczone do pojemności dyskietki.
Niektóre programy typu freeware i shareware (np. Fdformat, NFORMAT oraz 2M) pozwalają na sprawowanie większej kontroli nad procesem formatowania, pozwalając na sformatowanie dyskietki 3½ cala do pojemności nawet do 2 MB. Stosowane w tym celu techniki wykorzystują między innymi: zwiększenie liczby sektorów na ścieżce (21 zamiast standardowych 18), poprzez zmniejszenie odstępów między sektorami, zwiększenie liczby ścieżek (zwykle istniała możliwość wykorzystania przynajmniej 82, zależnie od modelu stacji dyskietek).
Niskopoziomowe formatowanie dysków twardych Wykorzystywanie niskopoziomowego formatowania było popularne w latach 80. XX wieku. Zwykle polegało to na ustawieniu wzorca MFM na dysku tak, by sektory bajtów mogły być prawidłowo na nich zapisywane. Z nastaniem kodowania RLL, formatowanie niskopoziomowe stawało się coraz mniej popularne tak, że większość nowoczesnych dysków twardych jest systemami wbudowanymi, które są formatowane niskopoziomowo już w fabryce, a więc nie wymagają one wykonania tej procedury od użytkownika.
Wczesne dyski twarde były dość podobne do dyskietek, lecz niskopoziomowe formatowanie było zwykle zadaniem BIOS-u, nie zaś systemu operacyjnego. Z początkiem lat 90., niskopoziomowe formatowanie dysków twardych stawało się coraz bardziej złożone w wyniku wprowadzania nowych technologii: użycia kodowania RLL, przechowywania większej ilości sektorów na dłuższych, zewnętrznych ścieżkach (dotychczas wszystkie ścieżki miały tę samą liczbę sektorów, jak to jest do tej pory w przypadku dyskietek), wkodowywania numerów ścieżek w powierzchnię dysku celem uproszczenia konstrukcji oraz zwiększenia mechanicznych prędkości napędu.
Producenci dysków, aby nie mierzyć się z trudnościami wynikłymi z różnic między wersjami poszczególnych BIOS-ów, postanowili wykonywać niskopoziomowe formatowanie już w fabryce. Dziś użytkownik końcowy, w większości przypadków, nigdy nie powinien wykonywać tego typu formatowania dysków twardych IDE czy ATA; z kolei reinicjacja tych dysków jest dużo częstszym zjawiskiem.
Kategoria:Nośniki danych