Enrico Berlinguer (MAF []) () (ur. 25 maja 1922 w Sassari, zm. 11 czerwca 1984 w Padwie) – polityk włoski. Od 1972 do śmierci przywódca Włoskiej Partii Komunistycznej (WPK).
W czasie II wojny światowej walczył w ruchu oporu. Do WPK wstąpił w 1943. W 1972 został wybrany na sekretarza generalnego WPK. Krytyk radzieckiej polityki, sprzeciwiał się interwencji ZSRR podczas praskiej wiosny oraz wojnie w Afganistanie. Był zwolennikiem samodzielności zachodnioeuropejskich partii w ruchu komunistycznym. Współtwórca eurokomunizmu i koncepcji włoskiego „historycznego kompromisu”, czyli współpracy komunistów z chadekami.
W latach 1979–1984 był posłem do Parlamentu Europejskiego.
Zmarł w Padwie 11 czerwca 1984 roku, pochowany na Cmentarzu Flamińskim w Rzymie.
Przypisy
Bibliografia Aktualizacje encyklopedyczne. Historia. Polityka, pod redakcją prof. dr hab. Stanisława Sierpowskiego, Wydawnictwo Kurpisz S.C., Poznań 1996.
Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego I kadencji Kategoria:Ludzie urodzeni w Sassari Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1984