Gustav Thöni (ur. 28 lutego 1951 w Trafoi) – włoski narciarz alpejski, trzykrotny medalista olimpijski, siedmiokrotny medalista mistrzostw świata oraz czterokrotny zdobywca Pucharu Świata.Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii tej dyscypliny.
Kariera W zawodach Pucharu Świata Gustav Thöni zadebiutował 11 grudnia 1969 roku w Val d’Isère, gdzie zajął pierwsze miejsce w slalomie gigancie. Tym samym już w swoim debiucie nie tylko wywalczył pierwsze punkty, ale od razu zwyciężył. W kolejnych startach w sezonie 1969/1970 jeszcze ośmiokrotnie plasował się na podium w tym odniósł trzy zwycięstwa: 4 stycznia w Bad Hindelang wygrał slalom, a 29 i 30 stycznia 1970 roku w Madonna di Campiglio był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął trzecie miejsce, ulegając tylko Austriakowi Karlowi Schranzowi i Patrickowi Russelowi z Francji. W tym samym sezonie był także najlepszy w klasyfikacji giganta, a w klasyfikacji slalomu zajął czwarte miejsce. W lutym 1970 roku wystartował na mistrzostwach świata w Val Gardena, gdzie zajął czwarte miejsce w slalomie. Walkę o medal przegrał tam z Billym Kiddem z USA, który był lepszy o 0,70 sekundy.
W trzech kolejnych sezonach Thöni zdobywał Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie aż 26 razy stawał na podium zawodów pucharowych, odnosząc osiem zwycięstw: 10 stycznia 1971 roku w Madonna di Campiglio, 25 lutego 1971 roku w Heavenly Valley, 4 lutego 1973 roku w St. Anton am Arlberg i 4 marca 1973 roku w Mont-Sainte-Anne wygrywał slalomy, a 21 lutego 1971 w Sugarloaf, 27 lutego 1971 i 2 marca 1972 w Heavenly Valley, a także 15 stycznia 1973 roku w Adelboden był najlepszy w gigancie. Oprócz triumfów w klasyfikacji generalnej Włoch wygrywał także klasyfikację giganta w sezonach 1970/1971 i 1971/1972 oraz klasyfikację slalomu w sezonie 1972/1973. W sezonie 1970/1971 był także drugi w klasyfikacji slalomu, plasując się za Francuzem Jean-Noëlem Augertem. W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Sapporo, gdzie zdobył dwa medale. W swoim pierwszym starcie, biegu zjazdowym zajął trzynaste miejsce. Jednak trzy dni później wywalczył złoty medal w gigancie, wyprzedzając o ponad sekundę dwóch Szwajcarów: Edmunda Bruggmanna i Wernera Mattle. Ponadto zdobył srebrny medal w slalomie, rozdzielając na podium Hiszpana Francisco Fernándeza Ochoę i swego kuzyna, Rolanda Thöniego. Igrzyska w Sapporo były równocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozgrywano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej zdobył kolejny złoty medal, wyraźnie wyprzedając Szwajcara Waltera Trescha i Jima Huntera z Kanady.
W sezonie 1973/1974 osiem razy stawał na podium, w tym trzykrotnie na najwyższym stopniu: 21 stycznia w Adelboden i 2 marca w Voss wygrywał giganta, a 10 marca 1974 roku w Vysokich Tatrach był najlepszy w slalomie. Nie wystarczyło to jednak do kolejnego triumfu w klasyfikacji generalnej, w której wyprzedził go inny Włoch, Piero Gros. Thöni był za to najlepszy w klasyfikacji slalomu oraz trzeci w klasyfikacji giganta, w której wyprzedzili go jedynie Piero Gros i Austriak Hans Hinterseer. W lutym 1974 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, skąd przywiózł dwa medale. Zarówno w slalomie, jak i w slalomie gigancie okazał się tam najlepszy. W slalomie był o 0,92 s szybszy od Hansa Hinterseera i o 0,99 s szybszy od Piero Grosa. W gigancie natomiast wyprzedził Austriaka Davida Zwillinga o 0,78 s i Francisco Fernándeza Ochoę o 1,58 s. Nie wystąpił tam w biegu zjazdowym, wobec czego nie był klasyfikowany w kombinacji.
Czwarte i ostatnie zwycięstwo w klasyfikacji generalnej odniósł w sezonie 1974/1975. We wszystkich startach plasował się w czołowej dziesiątce. Na podium znalazł się jedenaście razy, lepsze wyniki pod tym względem osiągnął tylko w sezonie 1970/1971, kiedy dokonał tego dwunastokrotnie. Łącznie zdobył 250 punktów, wyprzedzając w klasyfikacji generalnej Ingemara Stenmarka Szwecji oraz Austriaka Franza Klammera. Odniósł wtedy aż sześć zwycięstw w dwóch konkurencjach: 12 stycznia w Wengen, 19 stycznia w Kitzbühel i 1 lutego w Megève był najlepszy w kombinacji, a 30 stycznia w Chamonix, 15 marca w Sun Valley i 23 marca 1975 roku wygrywał slalomy. Dało mu to drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, za Ingemarem Stenmarkiem, a przed Piero Grosem. Był też czwarty w klasyfikacji giganta i dziewiąty w klasyfikacji zjazdu. Thöni wygrał wszystkie trzy zawody w kombinacji rozgrywane w tym sezonie, jednakże nie prowadzono wówczas odrębnej klasyfikacji kombinacji, a wyniki zawodów liczyły się tylko do klasyfikacji generalnej. Włoch był rekordzistą pod względem zwycięstw w klasyfikacji generalnej aż do sezonu 1992/1993, kiedy swoje piąte zwycięstwo odniósł reprezentant Luksemburga Marc Girardelli.
Przez dwa kolejne sezony odniósł tylko trzy zwycięstwa w zawodach PŚ: 5 grudnia 1975 roku w Val d’Isère i 12 stycznia 1976 roku w Adelboden był najlepszy w gigancie, a 16 stycznia 1977 roku w Kitzbühel wygrał kombinację. Zwycięstwo w Kitzbühel było jego ostatnim triumfem w zawodach pucharowych. W sezonie 1975/1976 był trzeci w klasyfikacji generalnej, za Stenmarkiem i Grosem. Zajął ponadto drugie miejsce w klasyfikacjach kombinacji i giganta oraz trzecie w klasyfikacji slalomu. Pięć miejsc na podium, w tym zwycięstwo w Kitzbühel, wystarczyły do zajęcia szóstego miejsca w kolejnym sezonie. Ostatnie medale wywalczył podczas igrzysk olimpijskich w Innsbrucku w 1976 roku. W slalomie zajął tam drugie miejsce, plasując się za Piero Grosem, a przed Willim Frommeltem z Liechtensteinu. Thöni w obu przejazdach uzyskał drugie wyniki, tracąc ostatecznie do zwycięzcy 0,44 sekundy. Na tych samych igrzyskach zajął 26. miejsce w zjeździe, a w gigancie był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal z Ingemarem Stenmarkiem o 0,26 sekundy. Ponadto w rozgrywanej w ramach mistrzostw świata kombinacji Gustav Thöni zajął pierwsze miejsce, wyprzedzając Williego Frommelta i Grega Jonesa z USA.
Sezon 1977/1978 zakończył dopiero na 26. miejscu w klasyfikacji generalnej. Ani razu nie stanął na podium, a w czołowej dziesiątce uplasował się sześć razy. najlepszy wynik osiągnął 6 marca 1978 roku w Waterville Valley, gdzie był piąty w gigancie. Wystartował na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku, jednak nie zdobył żadnego medalu. Najlepszy wynik osiągnął tam w zjeździe, który ukończył na dwunastej pozycji. Ostatnie pucharowe podium wywalczył 11 lutego 1979 roku w Åre, gdzie zajął trzecie miejsce w slalomie. Było to także jego jedyne podium w sezonie 1978/1979, który ukończył na dziewiątej pozycji w klasyfikacji generalnej. Startował także w sezonie 1979/1980, jednak uzyskiwał słabe wyniki. Punktował tylko trzy razy, co dało mu 51. miejsce w klasyfikacji generalnej. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w lutym 1980 roku, gdzie w swoim jedynym starcie, slalomie specjalnym, zajął ósme miejsce. W 1980 roku zakończył karierę. Kilkukrotnie był mistrzem Włoch: w kombinacji w 1970 roku, w slalomie w latach 1971 i 1973 oraz w gigancie w latach 1975 i 1977.
Po zakończeniu kariery został trenerem. Był między innymi trenerem Alberto Tomby w latach 1989–1996.. Był także trenerem reprezentacji Włoch, pracując początkowo jako dyrektor techniczny, a od 1999 roku manager reprezentacji. Thöni był także chorążym reprezentacji Włoch podczas Zimowych Igrzysk olimpijskich 1976 i Zimowych Igrzysk olimpijskich 1980.. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 roku wniósł na stadion flagę olimpijską. W latach 1973 i 1974 otrzymywał nagrodę “Skieur d’Or”, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy NarciarskichSkieur d’Or Award ..
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 13. 7 lutego 1972 Sapporo Zjazd 1:51,43 +2,94 Bernhard Russi 1.15px 10 lutego 1972 Sapporo Gigant 3:09,62 – – 2.15px 13 lutego 1972 Sapporo Slalom 1:49,27 +1,01 Francisco Fernández Ochoa 26. 5 lutego 1976 Innsbruck Zjazd 1:45,73 +3,52 Franz Klammer 4. 10 lutego 1976 Innsbruck Gigant 3:26,97 +0,70 Heini Hemmi 2.15px 14 lutego 1976 Innsbruck Slalom 2:03,29 +0,44 Piero Gros 8. 22 lutego 1980 Lake Placid Slalom 1:44,26 +1,73 Ingemar Stenmark
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 4.alpineskiworld.net: 08.02.1970. Val Gardena Slalom, men, finals 8 lutego 1970 Val Gardena Slalom 1:39,47 +0,76 Jean-Noël Augert DNFalpineskiworld.net: 09-10.02.1970. Val Gardena Giant Slalom, men 10 lutego 1970 Val Gardena Gigant 4:19,19 – Karl Schranz 13. 7 lutego 1972 Sapporo Zjazd 1:51,43 +2,94 Bernhard Russi 1.15px 10 lutego 1972 Sapporo Gigant 3:09,62 – – 2.15px 13 lutego 1972 Sapporo Slalom 1:49,27 +1,01 Francisco Fernández Ochoa 1.15pxalpineskiworld.net: 13.02.72. Sapporo Alpine Combined, men 13 lutego 1972 Sapporo Kombinacja 21,12 pkt – – 1.15pxalpineskiworld.net: 04-05.02.1974. St. Moritz Giant Slalom, men 5 lutego 1974 Sankt Moritz Gigant 3:07,92 – – 1.15pxalpineskiworld.net: 10.02.1974. St.Moritz Slalom, men 10 lutego 1974 Sankt Moritz Slalom 1:49,98 – – 4. 10 lutego 1976 Innsbruck Gigant 3:26,97 +0,70 Heini Hemmi 2.15px 14 lutego 1976 Innsbruck Slalom 2:03,29 +0,44 Piero Gros 1.15px 14 lutego 1976 Innsbruck Kombinacja 24,62 pkt – – 12.alpineskiworld.net: 29.01.1978. Garmisch Downhill, men 29 stycznia 1978 Garmisch-Partenkirchen Zjazd 2:04,12 +2,43 Josef Walcher 24.alpineskiworld.net: 02.02.1978. Garmisch Giant Slalom, men 2 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 +6,62 Ingemar Stenmark DNFalpineskiworld.net: 05.02.1978. Garmisch Slalom, men 5 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 – Ingemar Stenmark 8. 22 lutego 1980 Lake Placid Slalom 1:44,26 min +1,73 s Ingemar Stenmark
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1969/1970: 3. sezon 1970/1971: 1. sezon 1971/1972: 1. sezon 1972/1973: 1. sezon 1973/1974: 2. sezon 1974/1975: 1. sezon 1975/1976: 3. sezon 1976/1977: 6. sezon 1977/1978: 26. sezon 1978/1979: 9. sezon 1979/1980: 51.
Zwycięstwa w zawodach Val d’Isère – 11 grudnia 1969 (gigant) Bad Hindelang – 4 stycznia 1970 (slalom) Madonna di Campiglio – 29 stycznia 1970 (gigant) Madonna di Campiglio – 30 stycznia 1970 (gigant) Madonna di Campiglio – 10 stycznia 1971 (slalom) Sugarloaf – 21 lutego 1971 (gigant) Heavenly Valley – 25 lutego 1971 (slalom) Heavenly Valley – 27 lutego 1971 (gigant) Heavenly Valley – 2 marca 1972 (gigant) Adelboden – 15 stycznia 1973 (gigant) St. Anton am Arlberg – 4 lutego 1973 (slalom) Mont-Sainte-Anne – 4 marca 1973 (slalom) Adelboden – 21 stycznia 1974 (gigant) Voss – 2 marca 1974 (gigant) Vysoké Tatry – 10 marca 1974 (slalom) Wengen – 12 stycznia 1975 (kombinacja) Kitzbühel – 19 stycznia 1975 (kombinacja) Chamonix – 30 stycznia 1975 (slalom) Megève – 1 lutego 1975 (kombinacja) Sun Valley – 15 marca 1975 (slalom) Val Gardena – 23 marca 1975 (slalom równoległy) Val d’Isère – 5 grudnia 1975 (gigant) Adelboden – 12 stycznia 1976 (gigant) Kitzbühel – 16 stycznia 1977 (kombinacja)
24 wygrane (11 gigantów, 8 slalomów, 4 kombinacje i 1 slalom równoległy)
Pozostałe miejsca na podium Lienz – 20 grudnia 1969 (gigant) – 2. miejsce Kitzbühel – 18 stycznia 1970 (slalom) – 2. miejsce Madonna di Campiglio – 31 stycznia 1970 (slalom) – 2. miejsce Jackson Hole – 22 lutego 1970 (slalom) – 3. miejsce Vancouver – 28 lutego 1970 (slalom) – 2. miejsce Val d’Isère – 17 grudnia 1970 (gigant) – 3. miejsce Madonna di Campiglio – 9 stycznia 1971 (slalom) – 3. miejsce Sankt Moritz – 17 stycznia 1971 (slalom) – 3. miejsce Adelboden – 18 stycznia 1971 (gigant) – 2. miejsce Megève – 30 stycznia 1971 (slalom) – 2. miejsce Mont-Sainte-Anne – 19 lutego 1971 (zjazd) – 3. miejsce Åre – 14 marca 1971 (slalom) – 2. miejsce Berchtesgaden – 10 stycznia 1972 (gigant) – 2. miejsce Wengen – 23 stycznia 1972 (slalom) – 2. miejsce Adelboden – 24 stycznia 1972 (gigant) – 3. miejsce