Konstytucja raweńska (ustawa o cytowaniu) – akt prawny wydany w roku 426 w Rawennie przez Walentyniana III i Teodozjusza II, przyznający tekstom pięciu wybitnych rzymskich jurystów status równy z ustanowionym prawem. Byli to: Aemilius Papinianus Ulpian Domicjusz Gaius Iulius Paulus Modestyn
Prócz Gaiusa wszyscy obdarzeni byli ius publice respondendi, lecz ustawodawcy uznali jego autorytet na równi z pozostałymi.
W wypadku braku unormowań w danej kwestii można było oprzeć się na poglądzie, który prezentuje większość spośród pięciu podanych prawników. Jeżeli taka zgodność nie istniała, pierwszeństwo miały poglądy Papiniana. W braku opinii Papiniana i równości pozostałych głosów rozwaga sędziego niech przesądzi za którym autorytetem należy pójść (Ubi autem pares eorum sententiae recitantur, quorum par censetur auctoritas, quod sequi debeat, eligat moderatio iudicantis)Codex Theodosianus ks. 1.4.3.
W 438 została zmodyfikowana o możliwość respektowania poglądów innych prawników, jeśli powołał się na nie jeden z pięciu wymienionych. W tym samym roku ustawa o cytowaniu została włączona do Kodeksu teodozjańskiego i jednocześnie jej moc obowiązująca została rozciągnięta na wschodnią część państwa rzymskiego.
Przypisy
Bibliografia Kazimierz Kolańczyk, Prawo rzymskie, § 30, Warszawa 1997,
Kategoria:Źródła prawa rzymskiego