Wołodymyr CełewyczTutaj mylnie wzmiankowany jako Calewicz (zob. Wyniki wyborów do Sejmu, „Głos Narodu”. 307, s. 4, 8 listopada 1938), tutaj jako Relewicz (zob. Kandydatury poselskie do Sejmu. „Głos Narodu”. 283, s. 4, 15 października 1938)., ukr. Володимир Целевич (ur. 21 kwietnia 1891 we Lwowie, zm. 2 kwietnia 1942 w Saratowie) – ukraiński działacz polityczny i społeczny, poseł na Sejm II RP II, IV i V kadencji, adwokat.
Życiorys Ukończył szkołę średnią i Wydział Prawa na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Po studiach sędzia i dziennikarz, w latach 1919–1922 sekretarz Komitetu Obywatelskiego we Lwowie.
Członek Kolegium Naczelnego Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (UWO), z której wystąpił w 1925. W latach 1925–1928 i 1932–1937 sekretarz generalny Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO).
Redaktor naczelny pism „Diło” i „Swoboda” w latach 1932–1935.
Trzykrotny poseł na Sejm RP z listy UNDO: w latach 1928–1930 (okręg Złoczów) i 1935–1939 (okręgi Przemyśl i Buczacz; w 1930 nie uzyskał mandatu, startując z listy ukraińsko-białoruskiego bloku wyborczego), wiceprezes Ukraińskiej Reprezentacji Parlamentarnej.
We wrześniu 1930 uwięziony w twierdzy brzeskiej, po kilku tygodniach zwolniony bez procesu sądowego. Wraz z Wasylem Mudrym współautor polityki ugody polsko-ukraińskiej i porozumienia zawartego w 1935 z premierem Marianem Zyndram-Kościałkowskim.
Po wybuchu II wojny światowej sugerował polskim władzom wojskowym, aby uzbroiły członków stowarzyszenia Łuh w celu obrony przed potencjalnym atakiem wojsk sowieckichRoman Wysocki: W poszukiwaniu modelu narodowościowej reprezentacji. Sprawa udziału przedstawicieli ukraińskich w pracach Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1939–1945, w: Depozyt Niepodległości. Rada Narodowa Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie (1939–1991), wyd. Adam Marszałek, Toruń 2018, s. 97..
Po agresji ZSRR na Polskę aresztowany przez NKWD we Lwowie 27 września 1939, bezpośrednio po kapitulacji miasta, więziony na Łubiance.
Po układzie Sikorski-Majski (1941) ambasada polska w ZSRR czyniła bezskuteczne starania o jego uwolnienie z rąk sowieckichKto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, pod red. Jacka M. Majchrowskiego. Warszawa, 1994, s. 248.. Polskie władze emigracyjne rozważały jego kandydaturę na członka Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, jednak zmarł on 2 kwietnia 1942 w szpitalu więziennym w SaratowieRoman Wysocki: W poszukiwaniu modelu narodowościowej reprezentacji. Sprawa udziału przedstawicieli ukraińskich w pracach Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1939–1945, w: Depozyt Niepodległości. Rada Narodowa Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie (1939–1991), wyd. Adam Marszałek, Toruń 2018, s. 90, 95, 97..
Przypisy
Literatura Ryszard Torzecki: Kwestia ukraińska w Polsce w latach 1923–1929. Kraków, 1989. . Małgorzata Smogorzewska: Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939: słownik biograficzny. T. 1, A–D (red. naukowa Andrzej Krzysztof Kunert). Warszawa, 1998.
Linki zewnętrzne Свідоцтво Целевича Володимира про закінчення університету
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Członkowie Ukraińskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Politycy Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo lwowskie) Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo tarnopolskie) Kategoria:Posłowie na Sejm IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Posłowie na Sejm V kadencji (1938–1939) Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej związani z Buczaczem Kategoria:Ukraińscy adwokaci Kategoria:Ukraińscy działacze społeczni Kategoria:Ukraińscy dziennikarze Kategoria:Ukraińscy parlamentarzyści II Rzeczypospolitej Kategoria:Ukraińskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Więźniowie Łubianki Kategoria:Więźniowie Twierdzy Brzeskiej (II Rzeczpospolita) Kategoria:Zmarli w 1942