Pierre François Charles Augereau (wym. []; ur. 21 października 1757, zm. 12 czerwca 1816)Michel Cadé, « Augereau (Charles, Pierre, François) », in Nouveau Dictionnaire de biographies roussillonnaises 1789-2011, vol. 1 Pouvoirs et société, t. 1 (A-L), Perpignan, Publications de l'olivier, 2011, 699 p. () – marszałek armii francuskiej, książę Castiglione.
Życiorys mały|upright=0.8|lewo|Pierre Augereau pod Arcole (1796) Urodził się w Paryżu, jako syn służącego i handlarki owocami. W służbie wojskowej przeszedł różne koleje losu: służąc z przerwami od 1774 roku w armiach francuskiej, pruskiej, a nawet armii neapolitańskiej – w tej ostatniej był instruktorem fechtunku.
Na wieść o wybuchu rewolucji francuskiej powrócił do Francji służąc jako ochotnik w gwardii narodowej, skąd przeszedł do armii regularnej – awansowany na kapitana huzarów. Gdy w 1793 roku wybuchło powstanie w Wandei Augereau został skierowany do jego tłumienia i za bojową postawę awansowany do stopnia generała brygady.
Po przeniesieniu z Armii Wschodnich Pirenejów – gdzie znów awansował do stopnia generała dywizji – do Armii Italii dowodzonej przez Napoleona Bonaparte został dowódcą dywizji. Podczas I kampanii włoskiej (1796) tej armii wyróżnił się w bitwach pod Montenotte, Millesimo, Castiglione oraz pod Arcole. W dowód wyróżnienia został dowódcą paryskiego okręgu wojskowego. Ze względu na powstrzymanie przez niego zamachu stanu 18 fructidora został awansowany na dowódcę armii Sambry i Mozy, a następnie po śmierci generała Hoche – armii Renu i Mozeli.
Po zamachu 18 brumaire’a został mianowany dowódcą Armii Batawii. 19 maja 1804 roku został awansowany przez Napoleona na stopień marszałka Francji.
W 1805 roku objął dowództwo 7 korpusu Wielkiej Armii i podczas wojny z III koalicją antyfrancuską w 1805 roku, pokonał austriacki korpus w bitwie pod Feldkirch.
W wojnie z Prusami w 1806 roku, odznaczył się w bitwach pod Jeną-Auerstedt, Gołyminem oraz pod Iławą Pruską, gdzie też został ranny. W 1808 roku w dowód zasług został księciem Castiglione.
W wojnie z Austrią 1809 roku, został dowódcą 8 korpusu, lecz szybko został przeniesiony na stanowisko dowódcy 7 korpusu armii francuskiej walczącej w Hiszpanii. W latach 1810–1812 przebywał we Francji.
W ramach przygotowań do kampanii rosyjskiej 1812 roku, został dowódcą 11 korpusu Wielkiej Armii w Niemczech, jednak w samej kampanii nie brał udziału. W kampanii 1813 roku, był gubernatorem Berlina oraz Frankfurtu, a także dowódcą 9 i 16 korpusu armii francuskiej. Odznaczył się w bitwach pod Naumburgiem oraz bitwie narodów pod Lipskiem.
Podczas kampanii 1814 roku został dowódcą wojsk francuskich w rejonie Prowansji i Delfinatu, przegrał bitwy z armią austriacką pod Limonest i Saint Georges. Pod wpływem klęsk zaapelował do żołnierzy o przejście na stronę koalicji i oddanie się pod dowództwo Burbonów. Za ten gest został przez Ludwika XVIII wynagrodzony dowództwem okręgów wojskowych w Lyonie oraz Caen. Po powrocie Napoleona, cesarz za zdradę zdegradował Augereau ze stopnia marszałka. Natomiast po powrocie Burbonów został usunięty z armii bez prawa do pensji. Zmarł w swej posiadłości, w departamencie Seine-et-Marne.
Napoleon nie lubił Augereau, ale cenił go jako dowódcę czasu Rewolucji Francuskiej. Kiedy cesarz wezwał go podczas kampanii 1814 roku, aby „przywdział buty z 1793 roku” – ten ostatni odpowiedział: „zwyciężylibyśmy, gdybyśmy mieli tyle lat co wtedy”.
Odznaczenia Wielki Orzeł Legii Honorowej Dygnitarz Orderu Korony Żelaznej (Królestwo Włoch) Wielki Krzyż Orderu Karola III (Hiszpania)
Zobacz też IX Korpus Wielkiej Armii XI Korpus Wielkiej Armii
Przypisy
Kategoria:Marszałkowie Francji Kategoria:Członkowie Rady Pięciuset Kategoria:Członkowie Izby Parów (restauracja Burbonów) Kategoria:Książęta I Cesarstwa Francuskiego Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Uczestnicy francuskich wojen rewolucyjnych Kategoria:Urodzeni w 1757 Kategoria:Zmarli w 1816 Kategoria:Francuscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Nazwiska zapisane na Łuku Triumfalnym w Paryżu