Akwamaryn ( „woda morska”) – minerał, będący krzemianem glinu i berylu; błękitny lub niebieskozielony (w zależności od ilości domieszek związków żelaza) kamień szlachetny, będący przezroczystą odmianą berylu.

Nazwę akwamaryn wprowadził w 1609 Anselmus de Boodt w swoim dziele Gemmarum et Lapidum Historiia.

Jest oficjalnym kamieniem szlachetnym stanu Kolorado.

Właściwości inkluzja – inkluzje w postaci długich, równolegle ułożonych do ścian słupa kryształu kanalików, często wypełnionych roztworem nadającym kryształom zabarwienie brązowe; zawierają także pęcherzyki powietrza. W niektórych kryształach mogą występować kropelki cieczy ułożone w kształcie gwiazdy. Akwamaryn zawiera ponadto kryształy biotytu, flogopitu, rutylu, pirytu, hematytu, ilmenitu oraz turmalinu. barwę uzyskuje dzięki domieszkom żelaza; najczęściej występuje w formie sześciobocznych słupów i dwuścianów podstawowych, rzadziej w postaci podwójnych piramid; rzadko tworzy zbliźniaczenia; nie wykazuje luminescencji oraz nie jest radioaktywny; nie posiada fluorescencji UV; posiada pleochroizm słaby do wyraźnego; wykazuje niską dyspersję na poziomie 0,014; jest przezroczysty do półprzezroczystego; dwójłomność wynosi między 0.005 a 0.007;

Cechą charakterystyczną jest jego wygląd na tle niemetalicznej powierzchni; w zależności od ustawienia kryształu może być niebieski lub bezbarwny (dichroizm – dwubarwność). Niektóre okazy mogą wykazywać efekt kociego oka, a wyjątkowo rzadko - asteryzm w kształcie sześcioramiennej gwiazdy.

Występowanie Minerał związany ze skałami granitowymi, szczególnie z pegmatytowymi i hydrotermalnymi. Towarzyszą mu najczęściej takie minerały jak muskowit, szerlit, albit, kwarc, kwarc dymny, skalenie, mikroklin, fluoryt i morganit.

Miejsce występowania Brazylia – (Minas Gerais, Rio Grande do Norte, Ceará – najcenniejsze), Pakistan – Ousso, USA (Maine, Connecticut, Karolina Północna, Kolorado, Wyoming), Rosja (Syberia- Mursińsk, Ural), Madagaskar – najlepsze ciemnoniebieskie kryształy akwamarynu, Kolumbia, Sri Lanka, Namibia, Nigeria, Afryka południowo-wschodnia, Pakistan, Indie, Afganistan, Mjanma, Australia i Chiny. W Europie występuje głównie we Włoszech, Irlandii Północnej, Norwegii i na Ukrainie. W Polsce znany z Ptasich Gniazd w Karkonoszach.

Zastosowanie Znany i stosowany przez Greków i Rzymian od III wieku p.n.e. Często wykonywano z niego intaglia – brosze wklęsłymi rzeźbionymi motywami zazwyczaj o tematyce morskiej (kamień ten miał jakoby chronić podczas podróży morskich – przesąd).

Piękny kamień jubilerski ma zabarwienie od zielonawoniebieskiego do intensywnego błękitu. Cenny surowiec jubilerski. Najczęściej stosuje się szlif schodkowy oraz fasetkowy, rzadziej kaboszonowy. Szczególnie poszukiwane są kamienie niebieskie o masie powyżej 10 ct. Z tego powodu większość kamieni, po oszlifowaniu, poddawana jest ogrzewaniu, w czasie którego kamienie zielone lub zielononiebieskie zmieniają barwę na niebieską.

Galeria

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Kamienie szlachetne Kategoria:Krzemiany (minerały)