Arcade Fire – kanadyjski zespół indierockowy, pochodzący z Montrealu w prowincji Quebec. Tworzą go multiinstrumentaliści: Win Butler, Régine Chassagne, , i , a w składzie koncertowym znajduje się m.in. była stała członkini grupy Sarah Neufeld.
Założony w 2001 roku przez przyjaciół i kolegów z klasy Win Butlera i zespół zyskał rozgłos w 2004 roku po wydaniu swojego debiutanckiego albumu Funeral, który zdobył szerokie uznanie krytyków. Ich drugi album studyjny Neon Bible przyniósł im w 2008 roku nagrodę za najlepszy album międzynarodowy oraz nagrodę Juno za alternatywny album roku.
Ich trzecia płyta The Suburbs została wydana w 2010 roku i spotkała się z pochlebnymi recenzjami oraz sukcesem komercyjnym. Album ten otrzymał wiele wyróżnień, w tym nagrodę Grammy za album roku 2011, nagrodę Juno za album roku 2011 oraz Brit Awards za najlepszy album międzynarodowy 2011. W 2013 roku Arcade Fire wydali swój czwarty album Reflektor i skomponowali muzykę do filmu fabularnego Ona, za który Owen Pallett i zostali nominowani w kategorii na najlepszą muzykę filmową podczas 86. ceremonii wręczenia Oscarów. W 2017 roku zespół wydał swój piąty album studyjny zatytułowany . Szósty album pod nazwą ukazał się w 2022 roku, a w 2025 roku wydali płytę .
Wszystkie albumy studyjne Arcade Fire od Funeral do We otrzymały nominacje do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy album muzyki alternatywnej”. Krytycy muzyczni powszechnie uważają Funeral za jeden z najlepszych albumów lat 2000. Twórczość zespołu była także trzykrotnie nominowana do nagrody : w 2007 roku za Neon Bible, w 2011 roku za The Suburbs i w 2014 roku za Reflektor.
Zespół wykonuje muzykę w gatunkach: rock alternatywny, indie rock art rock, dance rock i baroque pop, a także alternative dance, synthpop i post-punk revival. Grają na gitarze, perkusji, gitarze basowej, fortepianie, skrzypcach, altówce, wiolonczeli, kontrabasie, ksylofonie, dzwonkach, instrumentach klawiszowych, syntezatorach, waltorni, akordeonie, harfie, mandolinie i lirze korbowej. Większość z tych instrumentów zabierają ze sobą w trasę koncertową; członkowie zespołu, będący multiinstrumentalistami, zamieniają się obowiązkami podczas koncertów.
Historia Początki i debiutancka EP-ka (2001–2003) Win Butler i założyli Arcade Fire w Montrealu w 2001 roku, a poznali się w , będąc wówczas uczniami liceum. Pomysły muzyczne Butlera i Deu zaczęły się rozwijać, a pierwsze wcielenie zespołu narodziło się, gdy obydwaj studiowali odpowiednio na Uniwersytecie McGilla i Uniwersytecie Concordia. Duet zaczął ćwiczyć swój materiał na Uniwersytecie McGilla, gdzie spotkali Régine Chassagne, studentkę muzyki, którą zaprosili do dołączenia do nich. Deu wspominał: „Win i ja graliśmy na gitarach. Wszyscy grali na gitarach. Nie mieliśmy żadnej muzyki, którą moglibyśmy jej pokazać, ale ostatecznie zgodziła się do nas dołączyć i nie wiem dlaczego. Może między Winem a nami zaiskrzyło”. W połowie 2001 roku zespół składał się z Butlera, Chassagne, Deu, multiinstrumentalisty Tima Kile’a (później ), basisty Mylesa Broscoe’a (później Les Angles Morts, Crystal Clyffs i ), gitarzysty i perkusisty Dane’a Millsa (później Crackpot) oraz multiinstrumentalisty (później Les Angles Morts i członek-założyciel ). Podczas imprezy w 2001 roku zespół nagrał koncertowy album świąteczny A Very Arcade Xmas, który według plotek rozdawali swoim znajomym jako prezent świąteczny.
Początkowy skład Arcade Fire zaczął się rozpadać latem 2002 roku, kiedy to zespół udał się na rodzinną farmę Butlera na w stanie Maine, aby nagrać swoją . Napięcie między Butlerem a Broscoe’em doprowadziło do tego, że ten drugi opuścił zespół po sesji nagraniowej. , który został zaangażowany do pomocy zespołowi w nagrywaniu, zaczął z nimi współpracować podczas sesji i wkrótce potem dołączył do zespołu. W tym samym czasie Deu opuścił zespół, aby wznowić studia, lecz kontynuował współpracę z Arcade Fire nad wizualnymi aspektami zespołu.
29 marca 2003 roku zespół świętował wydanie EP-ki koncertem w w Montrealu. Zanim tłum wypełnił się po brzegi, występ zespołu zakończył się (w trakcie bisu) kłótnią między Butlerem a Reedem, w wyniku której Reed opuścił Arcade Fire na scenie. Sytuacja ta doprowadziła także Millsa do rezygnacji z członkostwa w zespole. Po tej sytuacji Will Butler i zostali przyjęci do zespołu, aby zastąpić Reeda i Millsa, aby Arcade Fire mógł kontynuować działalność. Latem 2003 roku do grupy dołączył perkusista i zaczęli wspólnie grać koncerty, a także rozpoczęli pracę nad pierwszym albumem studyjnym. Jeszcze przed końcem pierwszego roku wspólnej działalności podpisali kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią płytową .
Funeral (2004–2006) mały|Arcade Fire w Sztokholmie (2005) Debiutancki album studyjny Funeral ukazał się we wrześniu 2004 roku w Kanadzie i w lutym 2005 roku w Wielkiej Brytanii. Jego tytuł albumu nawiązywał do śmierci kilku krewnych członków zespołu (w szczególności dziadka Butlerów, kompozytora i aranżera Alvino Reya) w trakcie nagrywania płyty. Wydarzenia te stworzyły ponurą atmosferę, która wpłynęła na takie utwory jak „Une année sans lumière”, „In the Backseat” i „Haïti”, elegię Chassagne na cześć ojczyzny jej pochodzenia.
Album spotkał się z uznaniem krytyków i odniósł sukces komercyjny. Znalazł się na wielu listach najlepszych albumów w latach 2004 i 2005, a magazyny Pitchfork i No Ripcord uznały go za najlepszy album roku. Czasopismo NME uznało Funeral za drugi na swojej liście najlepszych albumów 2005 roku. NME umieścił pochodzącą z tego albumu piosenkę „” za drugi najlepszy utwór tego samego roku, zaraz za „” zespołu The Futureheads. Do listopada 2005 roku Funeral uzyskał status platynowej płyty w Kanadzie, a w Wielkiej Brytanii status złotej płyty, sprzedając się w ponad pół milionie egzemplarzy na całym świecie. Album stał się pierwszym albumem wytwórni na liście Billboard 200 i stał się do tego czasu najlepiej sprzedającym się albumem wytwórni, przewyższając In the Aeroplane Over the Sea zespołu Neutral Milk Hotel.
lewo|mały|Koncert Arcade Fire w 2005 roku
Arcade Fire rezerwował występy w małych klubach na trasę koncertową w 2004 roku, ale rosnące zainteresowanie ich występami wymusiło wiele zmian w miejscach koncertów, znacznie przekraczających oczekiwania zespołu. Trasa koncertowa trwała do połowy 2005 roku i obejmowała koncerty w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie. Zespół wystąpił na festiwalach Summer Sonic w Japonii oraz na w Guelph. Latem 2005 roku pojawił się na festiwalach: , Coachella Valley Music and Arts Festival, , Lollapalooza i oraz na w Wielkiej Brytanii, w Irlandii i w Holandii.
1 lutego 2005 roku Arcade Fire pojawił się w programie , aby wykonać utwór „Neighborhood #2 (Laika)”. W maju 2005 roku zespół podpisał krótkoterminowy kontrakt wydawniczy z EMI na płytę Funeral, a w sierpniu wydał nowy singel „” z płyty Six Feet Under, Vol. 2: Everything Ends. 8 września tego samego roku zespół wystąpił w brytyjsko-amerykańskim programie telewizyjnym Fashion Rocks, w którym David Bowie dołączył do nich w utworze „”. To nagranie, a także wspólne wykonanie utworów Bowiego „Life on Mars?” i „”, zostały udostępnione na iTunes Music Store w formie minialbumu. 11 września 2005 roku Arcade Fire wystąpił w programie muzycznym BBC , wykonując utwór „Rebellion (Lies)”. Arcade Fire zagrał utwór „Wake Up” tuż przed rozpoczęciem koncertów grupy rockowej U2 w ramach trasy Vertigo Tour w latach 2005–2006; Arcade Fire następnie otwierał trzy koncerty tej trasy, a na trzecim z nich w Montrealu pojawił się na scenie podczas bisu U2, aby dołączyć do coveru utworu Joy Division „Love Will Tear Us Apart”.
Album Funeral został nominowany do nagród Grammy 2006 w kategorii „Najlepszy album muzyki alternatywnej”. 2 kwietnia 2006 roku w Halifax Arcade Fire otrzymał nagrodę Juno dla autorów tekstów roku za trzy utwory z albumu Funeral: „Wake Up”, „Rebellion (Lies)” i „”. Zespół był nominowany do trzech nagród Brit Awards w kategoriach: „Najlepszy zespół międzynarodowy”, „Najlepszy album międzynarodowy” i „Najlepszy międzynarodowy przełomowy artysta”.
22 października 2007 roku Funeral znalazł się na 8. miejscu w rankingu . Pod koniec 2009 roku Pitchfork umieścił album na 2. miejscu na swojej liście 200 najlepszych albumów lat 2000., zaraz za Kid A zespołu Radiohead. W zaktualizowanej wersji 500 najlepszych albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone płyta znalazła się na ostatnim, 500. miejscu.
Neon Bible (2006–2010) mały|Występ zespołu Arcade Fire podczas 2007 W czasie przerwy między Funeral a rozpoczęciem sesji nagraniowych do płyty Neon Bible zespół kupił zamknięty kościół w Farnham w prowincji Quebec i spędził początek 2006 roku na przekształcaniu go w studio nagrań. Pierwszym utworem oficjalnie wydanym z Neon Bible był „”, który pojawił się 28 grudnia 2006 roku na iTunes. Dochód z tego wydania został dedykowany organizacji . Już dwa dni wcześniej, 26 grudnia błędnie udostępniono drugi singel „Black Wave/Bad Vibrations” w serwisie iTunes.
Album Neon Bible został oficjalnie wydany 6 marca 2007 roku. Zadebiutował na 1. miejscu list Canadian Albums Chart i Irish Album Charts oraz na 2. miejscu list Billboard 200 i UK Albums Chart. Zyskał on uznanie krytyków, a magazyny Paste i Q uznały go za jeden z najlepszych albumów 2007 roku. Dziennikarz Jason Reeher zaliczył Neon Bible do „najlepszych nagrań indierockowych wszech czasów”. Krytycy przyjęli album Neon Bible z uznaniem. Publikacje takie jak NME i IGN chwaliły go za jego wzniosły charakter.
10 lipca 2007 roku Neon Bible znalazł się na krótkiej liście nominowanych do nagrody 2007, a został ogłoszony zwycięzcą podczas uroczystej gali 24 września tego samego roku. Jednak ze względu na niechęć zespołu do udziału w albumach kompilacyjnych, byli oni jedynymi nominowanymi, których utwór nie znalazł się na promocyjnej składance Polaris Music Prize 2007. Niektóre media początkowo podały, że komitet nagrody zlekceważył zespół, wykluczając go, co doprowadziło do wydania przez zespół i komitet wspólnego komunikatu prasowego potwierdzającego, że zespół zdecydował się nie umieszczać utworu na albumie. lewo|mały|Koncert Arcade Fire w nowojorskim teatrze (2007)
Trasa koncertowa promująca Neon Bible trwała do września 2007 roku, obejmując ponad 25 występów w Ameryce Północnej i Europie do połowy listopada. Zespół po raz pierwszy koncertował w Australii i Nowej Zelandii na początku 2008 roku w ramach festiwalu Big Day Out. 14 października 2007 roku Win Butler i Régine Chassagne wystąpili gościnnie na koncercie Bruce’a Springsteena w Ottawie, grając utwory „State Trooper” i „”. Zespół zobowiązał się przekazać organizacji po jednym dolarze, funcie bądź euro z każdego sprzedanego biletu podczas tras koncertowych po Europie i Ameryce Północnej w 2008 roku. Arcade Fire dodatkowo wsparło PIH, nagrywając utwór „Lenin” na album Red Hot Organization . W lutym 2008 roku Win Butler ogłosił, że trasa koncertowa Neon Bible dobiegła końca po roku koncertowania i 122 koncertach (w tym na 33 festiwalach) w 75 miastach i 19 krajach.
W grudniu 2008 roku Pitchfork poinformował, że zespół założył stronę internetową miroir-noir.com, aby zapowiedzieć wydanie filmu koncertowego o tym samym tytule, informując, że „na Miroir Noir znajdą się nagrania z trasy koncertowej Neon Bible”. Reżyserem filmu był . Film można było zamawiać w przedsprzedaży od 15 grudnia 2008 roku, a wersję cyfrową można było od razu pobrać, a wysyłka na DVD miała miejsce 31 marca 2009 roku.
Ponownie nagrana wersja piosenki zespołu „” z ich debiutanckiego albumu z 2004 roku została wykorzystana w zwiastunie filmu Spike’a Jonze’a Gdzie mieszkają dzikie stwory, który ukazał się w październiku 2009 roku. Piosenka ta zyskała również popularność w amerykańskich talk-showach o sporcie. Narodowa Liga Futbolu Amerykańskiego (NFL) pokazywała to nagranie w reklamach podczas transmisji Super Bowl 2010. Zespół przekazał dochód z licencji na piosenkę dla NFL na rzecz organizacji charytatywnej Partners in Health.