Wiechlina roczna, wyklina roczna (Poa annua L.) – gatunek rośliny należący do rodziny wiechlinowatych. Dawna nazwa ludowa – pajędza. Gatunek kosmopolityczny, wraz z człowiekiem rozprzestrzenił się po całym niemal świecie. Jest uważana za jeden z najbardziej uciążliwych chwastów świata. Zawleczona została nawet do Antarktyki (Szetlandy Południowe), gdzie wkroczyła do naturalnych zbiorowisk tundrowych stanowiąc trzeci gatunek rośliny naczyniowej we florze Antarktyki. W Polsce roślina bardzo pospolita na całym obszarze.
Morfologia thumb|180px|left|Kwiatostan thumb|180px|left|Kłoski thumb|180px|left|Nasada blaszki Pokrój Roślina jednoroczna lub dwuletnia, a czasami nawet wieloletnia (szczególnie w wysokich górach). Przy ziemi rozgałęziona i tworząca gęstą darń. Wytwarza również rozłogi. Łodyga Źdźbła wzniesione lub podnoszące się, o wysokości 5-35 cm, nagie i gładkie. Liście Żywozielone, o gładkich pochwach i wyraźnie po bokach ścieśnionych, zwłaszcza na górnych liściach. Blaszki o długości ok. 5 cm, miękkie i o szorstkich brzegach. Języczki dolnych liści mają długość ok. 1 mm i są tępe, u górnych liści są spiczaste i dłuższe. Kwiaty W kłoskach zebranych w rozpierzchłą, jednostronną wiechę. Ma trójkątny kształt i ok. półtorakrotnie większą długość od szerokości. Gałązki wiechy są gładkie, w dolnej części zwykle po dwie. Jajowatego kształtu kłoski o długości 4-6 mm osadzone są na szypułkach i składają się z 3-7 kwiatów (najczęściej 3-5). Kłoski wyrastają już od samej prawie podstawy gałązek. Najwyższy w kłosku kwiat jest przynajmniej dwukrotnie większy od człona osi kłoska, na którym wyrasta. Dolna plewa jest 1-nerwowa i krótsza od górnej, 3-nerwowej. Dolna plewka ma jajowaty kształt, jest 5-nerwowa i tępo zakończona. W kwiatach 1 górny słupek i 3 pręciki o piórkowatych znamionach. Kwitnie przez cały sezon wegetacyjny. Przy dłuższych okresach bezmroźnych potrafi kwitnąć i owocować nawet zimą. Owoc Płaski ziarniak o długości 2 mm. Na brzusznej stronie ma wąską bruzdę.
Ekologia Porasta drogi, rowy, przydroża, ogrody, pastwiska i pola uprawne (jako chwast). Rośnie również na miejscach intensywnie wydeptywanych (np. ścieżki). Hemikryptofit (czasami).
Wiechlina roczna została po raz pierwszy stwierdzona w Antarktyce w 1953 roku na wyspie Deception. To stanowisko zostało zniszczone przez wybuch wulkanu, ale od tego czasu rozpowszechniła się na inne antarktyczne wyspy i północny Półwysep Antarktyczny, rosnąc wśród miejscowej roślinności. Prawdopodobnie była zawlekana przez człowieka do Antarktyki wielokrotnie. W sezonie 1984/85 odkryto ją w metalowej kratownicy przy głównym budynku polskiej stacji im. Henryka Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego. Uważa się, że może stanowić poważne zagrożenie dla bioróżnorodności Antarktyki.
Systematyka i zmienność Gatunek o dużej zmienności, występuje w wielu odmianach. W Polsce występują: Poa annua L. var. aquatica Ascherson – o długich, delikatnych i miękkich pędach i luźnych wiechach. Rośnie na bagnach i nad brzegami wód. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Prunello-Plantaginetum. Poa annua L. var. reptans Hausskn. – o pędach rozgałęzionych, pokładających się i zakorzeniających się w węzłach. Rośnie na wilgotnych piaskach. Bylina. Formy jednoroczna i co najmniej dwuletnia (o zakorzeniających się węzłach) prawdopodobnie nie są odrębnymi odmianami, a ich pojawianie się ma związek z warunkami klimatycznymi. Forma długo żyjąca występuje w warunkach, w których trudno w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego wydać owoce.
Jest allotetraploidem, hybrydą gatunków i .
Zastosowanie Roślina uprawna: jej nasiona są jednym ze składników niektórych mieszanek traw do obsiewania trawników; na pastwiskach jest doskonałą rośliną pastewną, na łąkach jest jednak zagłuszana przez inne rośliny. na polach golfowych jest na ogół uważana za chwast, jednak w Oakmont Country Club w pobliżu Pittsburgha specyficzna odmiana wiechliny rocznej tworzy greeny o wyjątkowej szybkości.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wiechlinowate Kategoria:Inwazyjne gatunki roślin Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza