Mathilde „Hilde” Gerg (ur. 19 października 1975 w Lenggries) – niemiecka narciarka alpejska, dwukrotna medalistka olimpijska, czterokrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata w klasyfikacjach supergiganta i kombinacji. Stawała na podium zawodów PŚ we wszystkich konkurencjach.
Kariera Na arenie międzynarodowej Hilde Gerg po raz pierwszy pojawiła się w 1992 roku, startując na mistrzostwach świata juniorów w Mariborze. Jej najlepszym wynikiem było tam czwarte miejsce, wywalczone w supergigancie. Jeszcze dwukrotnie startowała na imprezach tego cyklu, najlepsze wyniki osiągając na mistrzostwach świata juniorów w Lake Placid, gdzie zwyciężyła w supergigancie, a w slalomie była czwarta. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 17 stycznia 1993 roku w Cortinie d'Ampezzo, gdzie zajęła 23. miejsce w slalomie. W sezonie 1992/1993 punkty zdobyła jeszcze 19 marca 1993 roku w Vemdalen, zajmując 25. miejsce w tej samej konkurencji. W efekcie zajęła 106. miejsce w klasyfikacji generalnej.
Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanęła 6 lutego 1994 roku w Sierra Nevada, gdzie okazała się najlepsza w supergigancie. W zawodach tych wyprzedziła Włoszkę Isolde Kostner i swą rodaczkę, Katharinę Gutensohn. Miesiąc później, 9 marca w Mammoth Mountain w tej samej konkurencji zajęła trzecie miejsce. W klasyfikacji generalnej sezonu 1993/1994 była ostatecznie osiemnasta, a w klasyfikacji supergiganta zajęła trzecie miejsce za Katją Seizinger i Włoszką Bibianą Perez. W lutym 1994 roku brała także udział w igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, gdzie jej najlepszym wynikiem było ósme miejsce w kombinacji. W kolejnym sezonie czterokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak ani razy nie stanęła na podium. W klasyfikacji generalnej zajęła 37. miejsce.
Kolejne podium wywalczyła 17 grudnia 1995 roku w St. Anton, zajmując trzecie miejsce w kombinacji. Trzecia była także w supergigancie 2 lutego 1996 roku w Val d’Isère. Sezon 1995/1996 zakończyła na piętnastej pozycji w klasyfikacji generalnej i trzeciej w klasyfikacji kombinacji, za Austriaczką Anitą Wachter i Ingeborg Helen Marken z Norwegii. W lutym 1996 roku brała udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, zajmując między innymi dziesiąte miejsce w kombinacji i trzynaste w slalomie. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Sestriere wywalczyła dwa medale. Starty rozpoczęła od zajęcia szóstego miejsca w slalomie i piątego w gigancie. Następnie zdobyła brązowy medal w supergigancie, ulegając tylko Kostner i Gerg. Cztery dni później zajęła jedenaste miejsce w zjeździe, a na zakończenie wystartowała w kombinacji. Uzyskała piąty czas zjazdu i trzeci czas slalomu, co dało jej trzeci łączny wynik i kolejny brązowy medal. Tym razem lepsze okazały się Renate Götschl z Austrii oraz Katja Seizinger. W zawodach pucharowych kilkakrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym jedno zwycięstwo: 12 grudnia 1996 roku w Val d’Isère była najlepsza w supergigancie. Poza tym Niemka wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, dzięki czemu zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1996/1997, ustępując tylko Pernilli Wiberg ze Szwecji oraz Katji Seizinger. W tym samym sezonie wywalczyła także pierwszą w karierze Małą Kryształowa Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji supergiganta, a w kombinacji była druga za Wiberg.
Najważniejszym punktem sezonu 1997/1998 były igrzyska olimpijskie w Nagano. Gerg osiągnęła tam swój największy indywidualny sukces, zdobywając złoty medal w slalomie. Po pierwszym przejeździe zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Debory Compagnoni 0,60 sekundy. W drugim przejeździe osiągnęła najlepszy czas, co dało jej zwycięstwo, z przewagą 0,06 sekundy nad Włoszką. Następnie zdobyła brązowy medal w kombinacji, uzyskując siódmy czas w zjeździe i drugi czas w slalomie. Ostatecznie wyprzedziły ją dwie rodaczki: Katja Seizinger i Martina Ertl. Był to czwarty przypadek w historii igrzysk olimpijskich, kiedy całe podium w narciarstwie alpejskim zajęli reprezentanci jednego kraju (Austriacy w gigancie na ZIO 1956, Austriaczki w zjeździe na ZIO 1964 i Norwegowie w kombinacji na ZIO 1994). W Pucharze Świata ponownie była trzecia, trzecie miejsce zajęła także w slalomie, a w klasyfikacji kombinacji zwyciężyła. Na podium stawała dziesięć razy, z czego czterokrotnie zwyciężała: 28 listopada w Mammoth Mountain i 11 stycznia w Bormio wygrywała slalom, a 20 grudnia w Val d’Isère i 31 stycznia w Åre była najlepsza w kombinacji.
Najlepsze wyniki w zawodach pucharowych osiągnęła w sezonie 1998/1999, który ukończyła na drugiej pozycji w klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko z Alexandrą Meissnitzer. Na podium stawała ośmiokrotnie, zwyciężając trzy razy: 18 grudnia w Veysonnaz w zjeździe, dwa dni później w tej samej miejscowości w kombinacji oraz 2 stycznia 1999 roku w Mariborze w supergigancie. W klasyfikacji końcowej kombinacji była najlepsza, w zjeździe była czwarta, a w supergigancie szósta. Z mistrzostw świata w Vail w lutym 1999 roku wróciła bez medalu. Najlepsze rezultaty osiągnęła tam w supergigancie i kombinacji, obie konkurencje kończąc na czwartej pozycji. W supergigancie walkę o podium przegrała z Austriaczką Michaelą Dorfmeister o 0,09 sekundy, a w kombinacji z Florence Masnadą z Francji o 0,41 sekundy. Przed dwa kolejne sezony plasowała się poza najlepszą dwudziestką klasyfikacji generalnej. W tym czasie łącznie pięć razy plasowała się w czołowej trójce, w tym odniosła jedno zwycięstwo: 8 marca 2001 roku w Åre była najlepsza w zjeździe. Na rozgrywanych na przełomie stycznia i lutego 2001 roku mistrzostwach świata w St. Anton wywalczyła brązowy medal w supergigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją tylko Francuzka Régine Cavagnoud oraz Isolde Kostner.
Do światowej czołówki powróciła w sezonie 2001/2002, odnosząc cztery zwycięstwa: 15 grudnia w Val d’Isère i 25 stycznia w Cortinie d’Ampezzo wygrywała supergiganty, a 11 i 12 stycznia w Saalbach-Hinterglemm była najlepsza w zjazdach. Poza tym kilkukrotnie plasowała się w najlepszej dziesiątce, w tym dwukrotnie stawała na podium. W klasyfikacji generalnej była czwarta podobnie jak w klasyfikacji zjazdu, a w klasyfikacji supergiganta zdobyła kolejną Małą Kryształowa Kulę. Brała także udział w igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie zajęła między innymi czwarte miejsce w zjeździe. W walce o brązowy medal lepsza o 0,10 sekundy okazała się Renate Götschl. Na tych samych igrzyskach była też piąta w supergigancie, a rywalizacji w kombinacji nie ukończyła. Kolejne zwycięstwa odniosła 29 listopada 2002 roku w Aspen i 6 grudnia 2002 roku w Lake Louise, wygrywając odpowiednio supergiganta i zjazd. Poza tym na podium stanęła jeszcze dwukrotnie, a kolejne cztery prazy znalazła się w pierwszej dziesiątce. W efekcie w klasyfikacji generalnej sezonu 2002/2003 była tym razem czternasta, w zjeździe była szósta, a w supergigancie siódma. Na mistrzostwach świata w Sankt Moritz jej najlepszym wynikiem było czternaste miejsce w biegu zjazdowym.
Niemka startowała jeszcze przed dwa kolejne sezony, utrzymując miejsce w czołówce. Sezon 2003/2004 ukończyła na czwartej pozycji, a rok później była siódma. W tym czasie piętnaście razy stawała na podium, z czego cztery razy na najwyższym stopniu: 11 stycznia 2004 roku w Veysonnaz i 21 grudnia 2004 roku w Sankt Moritz była najlepsza w supergigancie, a 17 stycznia w Cortinie d’Ampezzo i 4 grudnia 2004 roku w Lake Louise wygrywała biegi zjazdowe. W obu sezonach zajmowała drugie miejsce w klasyfikacji zjazdu, a w supergigancie była kolejno czwarta i piąta. Ostatni raz na podium zawodów pucharowych znalazła się 10 marca 2005 roku w Lenzerheide, zajmując trzecie miejsce w zjeździe. Ostatni sukces osiągnęła na rozgrywanych w 2005 roku mistrzostwach świata w Bormio, gdzie wspólnie z Florianem Eckertem, Martiną Ertl, Andreasem Ertlem, Felixem Neureutherem i Moniką Bergmann zdobyła złoty medal w zawodach drużynowych. Indywidualnie była ósma w zjeździe i trzynasta w supergigancie. W 2005 roku zakończyła karierę.
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Niemiec, w tym złote w supergigancie w 1997 roku i zjeździe w 2005 roku. Gerg była żoną niemieckiego trenera Wolfganga Graßla, z którym ma dwójkę dzieci. Prowadzili razem hotel w jej rodzinnym Lenggries. W 2010 roku Graßl zmarł w wyniku zawału sercaHilde Gerg nimmt Abschied . Od 2006 roku pracuje jako komentatorka zawodów narciarskich dla niemieckiej stacji ZDF.
Jej kuzynka, Annemarie, również uprawiała narciarstwo alpejskie.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 18. 15 lutego 1994 Lillehammer Supergigant 1:22,15 +1,48 Diann Roffe 8. 21 lutego 1994 Lillehammer Kombinacja 3:05,16 +4,94 Pernilla Wiberg DNF 24 lutego 1994 Lillehammer Gigant 2:30,97 - Deborah Compagnoni DNF 26 lutego 1994 Lillehammer Slalom 1:56,01 - Vreni Schneider 10. 11 lutego 1998 Nagano Supergigant 1:18,02 +0,57 Picabo Street 9. 16 lutego 1998 Nagano Zjazd 1:29,89 +1,07 Katja Seizinger 3.15px 17 lutego 1998 Nagano Kombinacja 2:40,74 +0,76 Katja Seizinger 1.15px 19 lutego 1998 Nagano Slalom 1:32,40 - - 13. 20 lutego 1998 Nagano Gigant 2:50,59 +5,30 Deborah Compagnoni 4. 12 lutego 2002 Salt Lake City Zjazd 1:39,56 +0,93 Carole Montillet DNF2 14 lutego 2002 Salt Lake City Kombinacja 2:43,28 - Janica Kostelić 5. 17 lutego 2002 Salt Lake City Supergigant 1:13,59 +0,40 Daniela Ceccarelli
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 19. 12 lutego 1996 Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 +2,00 Isolde Kostner 10. 19 lutego 1996 Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 +5,80 Pernilla Wiberg 17. 22 lutego 1996 Sierra Nevada Gigant 2:10,74 +4,87 Deborah Compagnoni 13. 24 lutego 1996 Sierra Nevada Slalom 1:31,46 +3,37 Pernilla Wiberg 6. 5 lutego 1997 Sestriere Slalom 1:43,88 +2,21 Deborah Compagnoni 14. 9 lutego 1997 Sestriere Gigant 2:39,19 +3,53 Hilary Lindh 3.15px 11 lutego 1997 Sestriere Supergigant 1:23,50 +0,14 Isolde Kostner 3. 15 lutego 1997 Sestriere Zjazd 1:41,18 +2,24 Hilary Lindh 3.15px 15 lutego 1997 Sestriere Kombinacja 3:03,38 +0,08 Renate Götschl 4. 3 lutego 1999 Vail Supergigant 1:20,53 +0,30 Alexandra Meissnitzer 12. 7 lutego 1999 Vail Zjazd 1:48,20 +1,46 Renate Götschl 4. 8 lutego 1999 Vail Kombinacja 3:08,52 +0,86 Pernilla Wiberg DNF1 11 lutego 1999 Vail Gigant 2:08,54 - Alexandra Meissnitzer DNF2 13 lutego 1999 Vail Slalom 1:33,97 - Zali Steggall 3.15px 29 stycznia 2001 St. Anton Supergigant 1:23,44 +0,08 Régine Cavagnoud 6. 6 lutego 2001 St. Anton Zjazd 1:36,20 +0,82 Michaela Dorfmeister 20. 3 lutego 2003 Sankt Moritz Supergigant 1:27,48 +1,86 Michaela Dorfmeister 14. 9 lutego 2003 Sankt Moritz Zjazd 1:34,30 +0,86 Mélanie Turgeon 13. 30 stycznia 2005 Bormio Supergigant 1:17,64 +1,43 Anja Pärson 8. 6 lutego 2005 Bormio Zjazd 1:39,90 +1,42 Janica Kostelić 1.15px 13 lutego 2005 Bormio Drużynowo 26 pkt - -
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 14. 25 lutego 1992 Maribor Zjazd 1:21,68 +1,43 Céline Dätwyler 4. 26 lutego 1992 Maribor Supergigant 1:20,66 +1,11 Regina Häusl 18. 27 lutego 1992 Maribor Gigant 1:56,37 +4,18 Regina Häusl 15. 5 marca 1993 Montecampione Supergigant 1:39,23 +2,43 Isolde Kostner 10. 7 marca 1993 Montecampione Gigant 2:06,03 +2,75 Karin Roten 1.15px 11 marca 1994 Lake Placid Supergigant 1:23,29 - - 4. 15 marca 1994 Lake Placid Slalom 1:16,22 +1,45 Laure Pequegnot
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1992/1993: 106. sezon 1993/1994: 18. sezon 1994/1995: 37. sezon 1995/1996: 15. sezon 1996/1997: 3. sezon 1997/1998: 3. sezon 1998/1999: 2. sezon 1999/2000: 26. sezon 2000/2001: 32. sezon 2001/2002: 4. sezon 2002/2003: 14. sezon 2003/2004: 4. sezon 2004/2005: 7.
Zwycięstwa w zawodach Sierra Nevada – 6 lutego 1994 (supergigant) Val d’Isère – 12 grudnia 1996 (supergigant) Mammoth Mountain – 28 listopada 1997 (slalom równoległy)