2S3 Akacja (oznaczenie NATO – M1973) – samobieżna armatohaubica konstrukcji radzieckiej, opracowana na bazie prototypowego działa samobieżnego SU-100P z 1949 roku. Pierwsze Akacje weszły na uzbrojenie Armii Radzieckiej w 1973 roku.
Opis Uzbrojenie 2S3 bazuje na radzieckiej haubicoarmacie D-20 kaliber 152,4 mm, którą umieszczono na podwoziu działa samobieżnego SU-100P. Kąt podniesienia lufy wynosi od -4 do +60 stopni. Wieża może się obracać o 360 stopni.
Akacja jest radzieckim odpowiednikiem amerykańskiego działa samobieżnego M109. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych była podstawowym typem działa samobieżnego Armii Radzieckiej i dlatego przystosowano ją do strzelania wieloma rodzajami pocisków. Standardowy pocisk odłamkowo-burzący ma masę 43,6 kg i może być wystrzelony na maksymalną odległość 18,5 km, a ze wspomaganiem rakietowym zasięg wzrasta do 24 km. Poza tym do dyspozycji są lub były następujące rodzaje amunicji: pociski z ładunkiem jądrowym chemiczne pociski burzące HE pociski odłamkowo-burzące pociski rakietowe naprowadzane laserowo Krasnopol pociski dymne pociski oświetlające pociski agitacyjne pocisk przeciwpancerny HEAT
Akacja napędzana jest silnikiem V-12 chłodzonym wodą umieszczonym w przedniej części kadłuba obok kierowcy.
Zastosowanie 2S3 Akacja były używane przez Armię Radziecką podczas interwencji w Afganistanie i wojny w Czeczenii. Użyta została również podczas inwazji Rosji na Ukrainę w roku 2022.
Wersje Modele późnych serii produkcyjnych 2S3 Akacja były poddane modernizacji, ich oznaczenie to 2S3M, 2S3M1, 2S3M2 i 2S3M3. Zmodernizowane wersje otrzymały nowy system łączności i kierowania ogniem. Dzięki modernizacji zwiększyła się także szybkostrzelność.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne www.fas.org (en)
Kategoria:Radzieckie haubicoarmaty samobieżne