Marian Melchior Antoni Langiewicz (ur. 5 sierpnia 1827 w Krotoszynie, zm. 10 maja 1887 w Konstantynopolu) – generał i dyktator powstania styczniowego (marzec 1863), wykładowca Polskiej Szkoły Wojskowej.
Życiorys Uczył się w gimnazjum w Trzemesznie. Studiował prawo we Wrocławiu i Berlinie. Oficer artylerii armii pruskiej. W 1860 brał udział w wyprawie Garibaldiego na Sycylię, gdzie odznaczył się męstwem i nieustępliwością. Był wykładowcą Polskiej Szkoły Wojskowej w Cuneo, gdzie stał się zajadłym przeciwnikiem Ludwika Mierosławskiego. Działał w organizacjach niepodległościowych we Włoszech. Był związany z politycznym ugrupowaniem „białych”.
Przed wybuchem powstania z ramienia Komitetu Centralnego Narodowego sprowadzał do Polski karabiny z Niemiec i Belgii. Od 1862 przygotowywał w ramach Komitetu Centralnego powstanie w Polsce. 9 stycznia 1863 mianowany przez Komitet Centralny pułkownikiem województwa sandomierskiego. Miał przeprowadzić koncentrację sił powstańczych w Górach Świętokrzyskich i na ich czele uderzyć na Warszawę. W styczniu 1863 przybył do obozu koło Wąchocka. 22 stycznia jego zgrupowanie przypuściło trzy zwycięskie ataki na siły rosyjskie w Jedlni, Bodzentynie i w Szydłowcu (gdzie uczestniczył osobiście), rozpoczynając kampanię, zwaną przez Śliwińskiego, Kieniewicza oraz Cabana kampanią Langiewicza. Mianowany dodatkowo naczelnikiem województwa krakowskiego. W obozie w klasztorze w Wąchocku zgromadził 1400 ludzi, formując z nich oddziały jazdy, piechoty i służb. Założył tam kancelarię sztabową, ambulans, drukarnię i fabryczkę broni. Rosjanie rozpoczęli za nim pościg, uderzając w kilku miejscach jednocześnie. 11 lutego pobił Rosjan w bitwie pod Słupią. 17 lutego został przez Tymczasowy Rząd Narodowy mianowany generałem, a o tej nominacji informował 12 numer czasopisma Ruch. Jego siły stale rosły. W Małogoszczy Langiewicz połączył swoje siły z oddziałem idącym z Mazowsza. Miał teraz ponad 2500 żołnierzy. Tu też wydał 24 lutego 1863 bitwę przeważającym liczebnie Rosjanom, którą przegrał, w następstwie czego wycofał się. thumb|left|166px|Pieczęć Mariana Langiewicza jako dyktatora powstania styczniowego thumb|Grób Mariana Langiewicza w Konstantynopolu
Niechętny Ludwikowi Mierosławskiemu, co wykorzystali poznańscy i galicyjscy działacze stronnictwa „białych” i w marcu 1863 powołali go na dyktatora powstania, nadając mu stopień generała. 11 marca 1863 roku w dworku w Goszczy ogłosił się dyktatorem powstania. Tydzień później po bitwach pod Chrobrzem i Grochowiskami załamał się, opuścił teren walk i przeszedł 19 marca do Galicji.
Aresztowany tegoż dnia przez Austriaków, przez dwa lata był więziony w twierdzy Josephstadt. W 1865 uwolniony, przebywał na emigracji w Anglii i Szwajcarii. Później wyjechał do Turcji, gdzie był przedstawicielem fabryk Kruppa. Od 1867 służył w armii tureckiej jako Langie Bey, jednak bez sukcesów; żył w niedostatku i zapomnieniu. Zmarł w Konstantynopolu 10 maja 1887 i tam został pochowany na angielskim cmentarzu , wraz ze swoją angielską żoną Suzanne.
21 stycznia 1933 prezydent RP Ignacy Mościcki nadał Krzyż Niepodległości z mieczami „poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r., jako symbol uznania ich zasług w walce o niepodległość Polski”.
19 czerwca 1937 Minister Spraw Wojskowych nadał koszarom 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie imię Generała Mariana Langiewicza.
W Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie znajduje się jego szabla: angielska oficerska wz. 1857.
Od 2013 roku jest patronem parku na wrocławskim Grabiszynie.
Przypisy Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 7 z 19.06.1937 r. poz. 90). Zdzisław Noga, Osadnictwo i krajobraz, ZZJPK w Krakowie 1997, , s. 53. Henryk P. Kosk, Generalicja polska, 1998, s. 278.
Bibliografia Aleksander Zdanowicz (historyk): Dziesięć dni dyktatury. Wspomnienie z lat ubiegłych. Gorlice 1901. Zbigniew Ćwiek: Przywódcy powstania styczniowego. Sześć sylwetek, Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1963. Encyklopedia Polski, Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński, Kraków 1996. Wojciech Kalwat: Bitwa pod Grochodziskami 18 marca 1863 r., z cyklu: „Chwała oręża polskiego” nr 19(40), „Rzeczpospolita”, 2 grudnia 2006. (dodatek) Włodzimierz Kwaśniewicz: Dzieje szabli w Polsce, Dom Wydawniczy Bellona, Oficyna Wydawnicza „Rytm”, Warszawa 2007. Stanisław Strumph-Wojtkiewicz: Powstanie styczniowe, Instytut Wydawniczy „Nasza Księgarnia”, Warszawa 1973. Henryk P. Kosk: Generalicja polska, t. 1, Wyd. Oficyna Wydawnicza Ajaks Pruszków 1998.
Linki zewnętrzne Materiały dotyczące Mariana Lengiewicza w bibliotece Polona
Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych Kategoria:Członkowie stronnictwa białych Kategoria:Członkowie Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego Kategoria:Członkowie władz powstania styczniowego w województwie sandomierskim Kategoria:Dyktatorzy powstania styczniowego Kategoria:Generałowie powstania styczniowego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krotoszynie Kategoria:Powstańcy styczniowi odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Polacy – oficerowie armii pruskiej Kategoria:Polacy – wojskowi armii tureckiej Kategoria:Urodzeni w 1827 Kategoria:Wojewódzcy naczelnicy wojenni powstania styczniowego Kategoria:Wykładowcy Polskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Zmarli w 1887