Zbigniew Kurtycz (ur. 16 maja 1919 we Lwowie, zm. 30 stycznia 2015 w Warszawie) – polski piosenkarz, gitarzysta i kompozytor.
thumb|240px|Miejsce pochówku Zbigniewa Kurtycza Życiorys Syn Mieczysława Kurtycza – radcy handlowego w Ministerstwie Kolejnictwa oraz dyrygenta lwowskiej orkiestry mandolinistów Hejnał. Wraz z rodziną mieszkał przy ul. Kolejarskiej.
Początkowo ojciec udzielał mu lekcji gry na skrzypcach, jednak jego głównym instrumentem stała się gitara. Występował w wielu zespołach muzycznych. Uczył się w IX Państwowym Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego we Lwowie, a zdawał maturę z Kazimierzem Górskim i Marianem Załuckim. Był też piłkarzem Pogoni Lwów (jako junior), wicemistrzem Polski juniorów w 1937, do 1939 zawodnikiem Pogonii II.
W czasie okupacji radzieckiej Kresów Wschodnich występował w teatrzyku rewiowym Feliksa Konarskiego (Ref-Rena)Grzegorz Hryciuk, Polacy we Lwowie 1939–1944, Warszawa 2000, s. 112.. Krótko występował w zespole Ady’ego Rosnera. Kiedy Sikorski i Majski podpisali umowę o utworzeniu polskiej armii na terenie ZSRR zaciągnął się do Wojska Polskiego. Z zespołem artystycznym 3 Dywizji Strzelców Karpackich przeszedł szlak bojowy jako żołnierz 2 Korpusu Polskiego Władysława Andersa poprzez Irak, Iran, Transjordanię, Palestynę i Włochy.
W 1946 wrócił do Polski i śpiewał m.in. jazz, rock and roll, ballady. Jego największym przebojem jest piosenka „Cicha woda”, której był pierwszym wykonawcą. Skomponował m.in. utwory: „Jadę do ciebie tramwajem” (słowa Janusz Odrowąż) oraz „Wołam cię” (słowa M. Walewski). Od 1966 występował w duecie z żoną, Barbarą Dunin. Ich pierwszym przebojem była piosenka „Bardzo proszę, nie odmawiaj”. Inne znane utwory to „Kocham śpiew” oraz „Pomarzyć dobra rzecz”. Współpracował z Polskim Radiem, występował w programie Podwieczorek przy mikrofonie, nagrał kilka płyt i występował za granicą. Po śmierci piosenkarza Juliana Sztatlera prowadził w Warszawie kawiarnię muzyczną Pod Gwiazdami.
5 lutego 2015 po mszy świętej w kościele pw. św. Karola Boromeusza jego prochy zostały złożone w kolumbarium na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Dyskografia Albumy studyjne:
1954 – Zbigniew Kurtycz / Zespół Smyczkowy Ryszarda Damrosza 1958 – Zbigniew Kurtycz / Zespół Instrumentalny Kazimierza Turewicza 1975 – Żeby się ludzie kochali (wspólnie z Barbarą Dunin) 1978 – Recepta na życie (wspólnie z Barbarą Dunin)
Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1999). Złoty Krzyż Zasługi (1979) Brązowy Krzyż Zasługi (1971) Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2007) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1977) Nagroda Artystyczna Polskiej Estrady „Prometeusz” (1995) Wyróżnienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2006) Wyróżnienie „Złote Liście Retro” (wspólnie z żoną Barbarą, 2006)Głos Festiwalu 6/2006, 4 listopada 2006. Medal 90-lecia Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (2009)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Cicha woda ze Lwowa – wywiad z piosenkarzem
Zbigniew Kurtycz – Biblioteka Polskiej Piosenki
Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Piłkarze Pogoni Lwów Kategoria:Polscy gitarzyści Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki rozrywkowej Kategoria:Polscy piłkarze Kategoria:Polscy wokaliści jazzowi Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy muzycy swingowi Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Żołnierze Polskich Sił Zbrojnych