L’Arc-en-Ciel, zapis stylizowany: – japoński zespół rockowy powstały w Osace w marcu 1991. Początkowo byli visual-kei, ostatecznie zrywając z owym nurtem w 1994 roku. Inaczej nazywani są Laruku. Ich nazwa po francusku oznacza tęczę. W muzyce grupy można dostrzec cząstkową inspirację Nirvaną, Marilyn Mansonem, Radiohead, Ozzym Osbourne’em, Davidem Sylvian i pionierami visual-kei, DEAD END-em. Ich muzyka określana jest głównie jako pop, rock i rock alternatywny. L’Arc~en~Ciel są zaliczani do najważniejszych przedstawicieli japońskiego rockafoopROteZa. Szacowany nakład ze sprzedaży wszystkich albumów grupy wynosi 40 milionów egzemplarzy. Są czwartym japońskim zespołem rockowym z największą liczbą sprzedanych albumów w JaponiifoopROteZa. L’Arc~en~Ciel był jednym z najpopularniejszych zespołów w Japonii w latach 90. XX wieku. Do dziś członkowie utrzymują status gwiazd w Japonii, kontynuując wspólne i solowe projekty. Grupa nagrała piosenki przewodnie do czołówek popularnych anime: Great Teacher Onizuka, Fullmetal Alchemist i Rurōni Kenshin. Muzyka zespołu tak jak większości japońskich artystów muzycznych, nie jest wstawiana do serwisu YouTube, ponieważ jest to sprzeczne z ogólnie przyjętym wzorcem promowania teledysków japońskich przez inne krajowe media takie jak telewizja. Od 2019 można, jednak obejrzeć tam dziesięć wybranych teledysków grupy i odsłuchać całe dyskografie w postaci audio.
Ich album Ark pochodzący z 1999 roku został sklasyfikowany na 24. miejscu w zestawieniu 30. najlepszych japońskich albumów w historii. Ponadto album True z 1996 roku, znalazł się na liście 44 najważniejszych japońskich albumów z lat 1989–1998 sporządzonej przez japoński magazyn Band Yarouze w 2004 roku. Na liście 100 najwybitniejszych japońskich muzyków pop stworzonej przez HMV Japan w 2003 roku zajęli 58. miejsce. Ponadto amerykański magazyn Forbes w 2012 roku uznał muzyków za najdroższy japoński zespół rockowy w oparciu o zyski z ich tras koncertowych. Jest to także pierwsza i jedyna obok X-Japan japońska formacja muzyczna, której udało się wystąpić na scenie Madison Square Garden w Nowym Jorku i jedna z nielicznych, która została zauważona przez amerykańskie media. L’Arc~en~Ciel zdobył wiele nagród muzycznych, w tym między innymi najważniejszą przyznawaną w Japonii za szczególne osiągnięcia muzyczne Japan Gold Disc Award i wystąpił wielokrotnie na najważniejszych scenach muzycznych w Japonii – na Nippon Budōkan i Tokyo Dome. Ich występy na Stadionie Narodowym w Tokio cieszą się jedną z najwyższych frekwencji w kraju na tej arenie. Kilkakrotnie zespół ustanowił rekord czasowy. Jednym z najnowszych była sprzedaż wszystkich biletów na dwudniowy koncert z okazji dwudziestej rocznicy istnienia, zorganizowanego w dniach 26–27 maja 2012 roku na Stadionie Ajinomoto w przeciągu zaledwie pięciu minut. W 2012 roku burmistrz Honolulu na Hawajach, Peter Carlisle, ustanowił oficjalnie 31 maja Dniem L’Arc~en~Ciel ze względu na bardzo silny wkład w popularyzacji japońskiej muzyki w owym regionie. W 2014 roku zespół ustanowił najwyższy wynik frekwencji na Stadionie Narodowym w Tokio w historii istnienia tej areny. Bilety na dwudniowy koncert grupy 21 i 23 marca, wyprzedano w ponad stu sześćdziesięciu tysiącach egzemplarzy, zapełniając cały stadion; więcej niż u jakiegokolwiek innego zespołu, czy artysty solowego pochodzenia japońskiego.
Inspiracje z zespołu czerpie wiele japońskich artystów, między innymi Yasunori Hayashi, czy Daigo Naitō. Zespół ma uznanie również wśród artystów o międzynarodowej sławie jak: Vince Neil, Boyz II Men, Orianthi, TLC, Maxi Priest, czy Daniel Powter.
Życiorys 1991–1993: początki kariery w niezależnej wytwórni Formowanie i pierwsze występy W lutym 1991 roku basista Tetsuya (wtedy znany jako Tetsu) wspólnie z gitarzystą Hiro (grającym wcześniej w zespołach First Blood oraz De-velguer) pragnął założyć zespół stylizowany na visual kei. Przypadkiem natykając się na jedną z japońskich kawiarń (kissaten) z przodu Stacji Umeda Hankyu w Osace, zobaczył logo jej unikalnej nazwy, które brzmiało Raruku Shieru napisane katakaną. Obecnie mieści się tam centrum handlowe o nazwie Hankyu Sanbangai. Wkrótce potem, wybierając się do księgarni, natrafił przypadkiem w jednej z książek na słowo Shieru Raruku, które oznaczało dosłownie Łuk na niebie i od razu postanowił, że jego zespół będzie się tak nazywał, jednakże po dłuższym namyśle, stwierdził, że trudno się to wymawia, dlatego zmienił transkrypcję na francuską, aby nadać zespołowi wyrazistości i tak powstał L’Arc~en~Ciel. Nazwa została zatwierdzona w marcu 1991 roku. Podczas poszukiwań osoby, która nadawałaby się na ich wokalistę, odkrył talent muzyczny ówczesnego gitarzysty zespołu Jerusalem’s Rod, znanego jako hide, w którym grał także z Pero po wcześniejszym opuszczeniu zespołu Kiddy Bombs, gdzie hide również stał za gitarą, zaś Pero za perkusją. Po wielu naleganiach ze strony Tetsu, udało mu się zwerbować go do zespołu wraz z Pero jako perkusistę. Pierwszy występ L’Arc~en~Ciel miał miejsce w 30 maja 1991 roku w Namba Rockets. W marcu 1992.zespół odwiedził oprócz takich miast jak Tokio, czy Osaka, region Kantō.
Ken i Sakura jako nowi członkowie Wszystkie bilety na następne koncerty w Shinjuku Loft i Namba Rockets w marcu 1992 zostały wyprzedane. Po zdobyciu popularności w ich rodzinnym mieście Osaka, Hiro opuścił zespół w czerwcu 1992 roku. Jednym z głównych powodów odejścia z grupy była niechęć gitarzysty do dzielenia się własnymi utworami z zespołem. Tetsuya następnie przekonał swojego najlepszego przyjaciela z dzieciństwa, Kena do porzucenia studiów uniwersyteckich w Nagoi, na których uczył się architektury, aby ten dołączył do formacji w roli gitarzysty. Tetsuya grał z nim w szkole średniej w zespole Byston-Well. 1 października 1992 roku wydano omnibus Gimmick nakładem wytwórni Columbia Records. 25 listopada wyszedł ich pierwszy singiel, zatytułowany „Yosouka”, a potem „Floods of tears”. Oba rozeszły się w limitowanej edycji tysiąca egzemplarzy w Night Gallery. 30 grudnia 1992 roku po roku wspólnej działalności odszedł Pero, a na jego miejsce jako perkusista wszedł Sakura. Stało się to po ich ostatnim wspólnym koncercie w Osaka Muse Hall. Sakura oficjalnie dołączył do zespołu w styczniu 1993 roku. W tym samym miesiącu rozpoczęli także prace nad kolejnym albumem.
Sukces Dune na wykresie Oricon indies i trasa Feel of Dune 11 marca 1993 roku Sakura zadebiutował na scenie wraz z pozostałymi członkami na jednym z koncertów. W marcu rozpoczęto nagrywanie albumu. 11 marca wystąpili z piosenką „Sonic Gig” w Ebisu Guilty, na który koncert rozprowadzono dwieście pięćdziesiąt limitowanych wejściówek. W dniu 10 kwietnia 1993 roku wydali przedpremierowo w sprzedaży wysyłkowej swój pierwszy debiutancki album Dune nakładem znanej, niezależnej wytwórni płytowej Danger Crue. Była to edycja limitowana, pomimo faktu, iż więcej utworów znalazło się na edycji standardowej albumu. Limitowane wydanie rozprowadzono w liczbie dziesięciu tysięcy egzemplarzy po Japonii. 27 kwietnia pojawił się na rynku lokalnym w całej Japonii w rozszerzonej edycji standardwej z dodatkowym dziesiątym utworem zatytułowanym „Ushinawareta nagame”. Album dotarł do pierwszego miejsca wykresu Oricon indies 31 maja.
3 maja wystąpili na Subliminal Vision prezentowanego przez Rock’n fm. 14 czerwca rozpoczęli pierwszą oficjalną trasę koncertową Close by DUNE, między 14 czerwca a 1 lipca. Pierwszy występ odbył się dla WOODY STREET w Hiroshimie. Ostatni koncert zatytułowany Close by DUNE FINAL odbył się z większym odstępem czasowym od poprzednich występów, 1 sierpnia w Nissin Power Station. Na koncert wyprzedano wszystkie wejściówki. 21 października ukazała się ich pierwsza kompilacja muzycznych video zawartych na kasecie VHS Touch of Dune. 9 listopada wyruszyli w kolejną trasę Feel of Dune, rozpoczynając ją koncertem w Muse Hall w Kyotoi i zakończyli ją 20 grudnia w Penny Lane 24 w Sapporo.
1994: realny debiut na japońskiej scenie muzycznej Kontrakt z Sony, zerwanie z visual kei i koniec okresu indies W 1994 roku zespół podpisał kontrakt z jednym z oddziałów największej wytwórni muzycznej w Japonii Sony Music Entertainment Japan – Ki/oon Records, tym samym zupełnie zrywając z tematyką visual kei i indie rockiem. Nieznane są powody przejścia do Ki/oon. Grupa szybko zrobiła objazd trzeciego przystanku o nazwie Nostgia nie YOKAN, jako swego rodzaju podsumowania ich okresu w indies. Trasa rozpoczęła się 3 kwietnia w Shibuyi Kokaido.
Promocja albumu Tierra 14 lipca tego samego roku ukazał się ich drugi album Tierra, który był ich realnym debiutem na japońskiej scenie muzycznej, jednakże nie odniósł on komercyjnego sukcesu. Otrzymał certyfikat platynowej płyty w Japonii. 7 stycznia 1994 roku wydano pierwszy singiel z drugiej płyty zatytułowany „Wind of Gold”. Pierwszy teledysk do „Wind of Gold” ukazał się 1 lipca. Drugi singiel albumu „Blurry Eyes” wydany 21 października stał się openingiem i podkładem muzycznym do anime DNA².
Trasa Sense of Time'94 i oficjalny fan club Promowanie Tierry rozpoczęli krótką trasą Sense of Time'94 obejmującą osiem przystanków. Rozpoczęła się ona w Melparque Hall w Osace. 1 grudnia wydano film Siesta~Film of Dream.
1995: Początek popularności Trasy Ciel Winter '95 i In Club '95 W 1995 roku wydali trzeci album Heavenly, który uzyskał status platynowej płyty i zajął trzecie miejsce na wykresie Oricon 1 września.
Na początku lutego 1995 wyruszyli w trasę zimową zatytułowaną Ciel/Winter'95, podczas której wykonywali piosenki z okresu indie rocka, płyty Dune i Tierry. 21 maja wydano pierwszy singiel z nowej płyty „And She Said” wraz z nagranym do niego teledyskiem. W tym samym dniu, aż do 27 czerwca odbyli kolejną letnią trasę koncertową składającą się z dwudziestu występów po całej Japonii, noszącą tytuł In Club'95. Singiel „Vivid Colors” został wydany 6 lipca po trasie wakacyjnej.
TOUR heavenly '95 FINAL w Nippon Budokan Premiera albumu odbyła się 1 sierpnia. Oficjalnie trasa koncertowa Heavenly'95 promująca album rozpoczęła się wraz z dniem 8 września. Zespół pobił rekord sprzedaży biletów na swoim ostatnim koncercie, wyprzedając wszystkie w zaledwie dwadzieścia osiem minut. Trasa zakończyła się 4 października w Kioto.
21 października trzeci singiel „Natsu no Yuutsu” został włączony w promocję płyty, a piosenka została wykorzystana jako temat przewodni zakończenia imprezy telewizyjnej stacji TBS o nazwie M-Navi.
27 grudnia 1995 r. udało im się zorganizować swój pierwszy w historii istnienia, koncert w Nippon Budokan. Bilety na owo wydarzenie wyprzedały się w zaledwie dwadzieścia osiem minut, co stanowiło kolejny rekord sprzedaży.
1996: pierwszy wielki sukces komercyjny Kiss me deadly '96 i pierwszy milion sprzedanych płyt 21 marca wydali czwartą wideografię zatytułowaną heavenly～films～. Tego samego dnia opublikowali również dokument o nazwie heavenly photographs. 3 kwietnia rozpoczęli trasę zatytułowaną kiss me deadly heavenly'96 w Obywatelskim Centrum Kultury. 26 maja koncert kiss me deadly heavenly '96 REVENGE w hali Tokyo Bay NK Hall w Tokio został wyprzedany w całości w przeciągu dziesięciu minut. Od czerwca do lipca trwały prace przedprodukcyjne do kolejnego albumu grupy. 26 sierpnia rozpoczęli letnią trasę Big City Nights ROUND AROUND'96 koncertem w Nippon Budokan, ktróry odbył się następnego dnia.
Czwarty singiel grupy zatytułowany „Kaze ni Kienaide”, który został wydany 8 lipca 1996 roku z powodzeniem trafił na czwarte miejsce wykresu Oricon już w pierwszym tygodniu nadawania go w stacjach radiowych. 7 października japońska stacja radiowa TBS rozpoczęła audycję o zespole o nazwie Bonjour L’Arc ~ en ~ Ciel. 17 października wyszedł pierwszy singiel, będący zapowiedzią następnej płyty – „Flower”, który natychmiast zajął piąte miejsce na Oriconie, zaś następnie wydany singiel Lies & Truth – szóste w pierwszym tygodniu notowania.