Kampania stu kwiatów – zainicjowana przez Mao Zedonga w maju 1956 kampania polityczno-kulturalna w Chińskiej Republice Ludowej. Doprowadziła do chwilowej odwilży politycznej, którą szybko stłumiono.
Przeprowadzona po powstaniu ChRL w 1949 przyspieszona industrializacja kraju, kolektywizacja wsi i nacjonalizacja spowodowały silne niezadowolenie społeczne i niejednokrotnie opór. Świadom, że antagonizmy mogą przerodzić się w masowy ruch wymierzony przeciwko władzy, Mao Zedong sformułował koncepcję różnorodności prądów intelektualnych w sferze nauki i kultury, czego kulminacją był wygłoszony 27 lutego 1957 referat O właściwym traktowaniu sprzeczności w łonie ludu. Referat rozróżniał sprzeczności na antagonistyczne – nierozwiązywalne (np. konflikt klasowy między proletariatem a burżuazją) oraz nieantagonistyczne, do których należały właśnie sprzeczności w łonie ludu, możliwe do rozwiązania drogą inną niż rewolucyjna.
Naczelne hasło kampanii brzmiało: Niech rozkwita sto kwiatów, niech współzawodniczy sto szkół! (). W jej czasie ograniczono cenzurę i zachęcano inteligencję oraz aparat urzędniczy i partyjny (zwłaszcza działaczy tzw. partii demokratycznych i inteligencję bezpartyjną) do oceny, a nawet krytyki dotychczasowego postępowania partii komunistycznej na forach publicznych, w prasie i dazibao.
Kampania stu kwiatów szybko wymknęła się spod kontroli i doprowadziła do zmasowanej krytyki KPCh i żądań rotacyjnego sprawowania władzy, ukazując rozmiar niezadowolenia społecznego. W odpowiedzi Mao Zedong zarządził w 1957 nową kampanię przeciwko prawicowcom, której ofiarami padło ponad 550 tys. osób.
Bibliografia
Kategoria:Historia Chińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Maoizm