Wiercenia udarowe – rodzaj techniki wiertniczej, polegającej na drążeniu otworu wiertniczego za pomocą uderzeń w skałę słupkami koronki. Wytworzone zwierciny są usuwane z otworu za pomocą płuczki powietrznej lub wodnej.
W XIX wieku początkiem wiercenia udarowego było podnoszenie, a następnie szybkie opuszczanie świdra.
Obecnie udar jest generowany hydraulicznie lub pneumatycznie.
Rozróżnia się typy (lub sposoby) wiercenia udarowego: "pensylwański" – świder zapuszczany na przewodzie linowym, gdzie obrót świdra wokół osi otworu jest umożliwiony dzięki sprężystości lin, wiercenia takie są na sucho (do usuwania zwiercin stosuje się łyżki wiertnicze) "kanadyjski" – świder zapuszczany na przewodzie żerdziowym, obrót świdra wymaga obrotu przewodu wiertniczego o pewien kąt po każdym uderzeniu, wiercenia są na sucho lub z płuczką; sposobu tego zaprzestano w XX w. w miarę rozpowszechnienia wierceń obrotowych.
Systemy wiercenia udarowego: Dolny młotek (napędzany najczęściej pneumatycznie). Górny młotek (wiertarki hydrauliczne na wiertnicach i pneumatyczne ręczne). System Coprod (system opatentowany przez Atlas Copco stanowi połączenie zalet wiercenia dolnym i górnym młotkiem, ma system podwójnej żerdzi, z których jedna przenosi udar a druga obrót).
Przypisy
Kategoria:Wiertnictwo