Warszawska szkoła matematyczna – jeden z trzech ośrodków polskiej szkoły matematycznej reprezentowany przez grupę matematyków działających w latach 1915–1939 w środowiskach Uniwersytetu Warszawskiego i Politechniki Warszawskiej, którzy zajmowali się logiką matematyczną, teorią mnogości, topologią, teorią funkcji rzeczywistych. Tą nazwą jest także określana grupa tych matematyków.
W 1920 członkowie szkoły Zygmunt Janiszewski, Stefan Mazurkiewicz i Wacław Sierpiński założyli czasopismo naukowe „Fundamenta Mathematicae”.
Czołowi przedstawiciele Karol Borsuk Samuel Eilenberg Zygmunt Janiszewski Kazimierz Kuratowski Stanisław Leśniewski Stefan Mazurkiewicz Andrzej Stanisław Mostowski Stanisław Saks Wacław Sierpiński Alfred Tarski
Zobacz też krakowska szkoła matematyczna lwowska szkoła matematyczna
Przypisy
Kategoria:Polskie szkoły naukowe