Warszawska szkoła historyczna, kierunek w polskiej historiografii reprezentowany przez warszawskie środowisko historyczne.
Historia Warszawska szkoła historyczna ukształtowała się na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XIX wieku jako opozycja do krakowskiej szkoły historycznej. U podstaw szkoły warszawskiej legła idea pracy u podstaw, tzw. pozytywizm warszawski. Ideologowie tej szkoły uważali iż polskie społeczeństwo musi pokonać swoje zacofanie, aby mogło zapewnić sobie lepszą przyszłość wkraczając na drogę postępu i modernizacjiA.F. Grabski, Zarys historii historiografii polskiej, wyd. 3, Poznań 2010, s. 136-137.. Historycy warszawscy zajmowali się głównie dziejami stosunków społecznych, gospodarczych, ustrojowych i kultury, a ukierunkowanie to sprawiło, że zainteresowali się w przeciwieństwie do przedstawicieli krakowskiej i lwowskiej szkoły historycznej dziejami nowożytnymi.
Opracowali tzw. teorię odrodzenia w upadku, w myśl której u schyłku dawnej Rzeczypospolitej dokonały się we wszystkich dziedzinach życia zmiany pozytywne, mające charakter głębokich zmian mentalnych - reakcji na stare wady i przywary. Dalszy pomyślny byt i kontynuacja tych zmian zostały drastycznie przerwane przez zaborcówA.F. Grabski, Zarys historii historiografii polskiej, wyd. 3, Poznań 2010, s. 138-139..
Przedstawiciele warszawskiej szkoły historycznej (m.in.)
Adolf Pawiński Tadeusz Korzon Władysław Smoleński Aleksander Rembowski Stosław Łaguna Emil Kipa Edmund Oppman
Przypisy
Kategoria:Historiografia polska Kategoria:Polskie szkoły naukowe