Picabo Street (ur. 3 kwietnia 1971 w ) – amerykańska narciarka alpejska, dwukrotna medalistka olimpijska, trzykrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji Pucharu Świata w zjeździe.

Kariera Picabo Street urodziła się w Triumph, w stanie Idaho, jako drugie dziecko Rolanda oraz Dee Street, którzy należeli do ruchu hippisowskiego. Jej rodzice zdecydowali, iż ich córka sama wybierze sobie imię i do tego czasu nazywali ją „Baby Girl” (Dziewczynka). Gdy miała trzy lata rodzina przeniosła się do Ameryki Środkowej, a w paszporcie wpisano imię „Picabo”, od położonej niedaleko Triumph. W Szoszonów „Picabo” oznacza „lśniące wody”ESPN: Injuries haven't stopped greatest U.S. skier .

Na arenie międzynarodowej po raz pierwszy pojawiła się w styczniu 1988 roku, kiedy wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów w Madonna di Campiglio. W swoim jedynym występie, biegu zjazdowym, zajęła tam szóstą pozycję. Podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata juniorów w Zinal była trzynasta w slalomie gigancie oraz piąta w slalomie. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 6 grudnia 1992 roku w Steamboat Springs, zajmując 22. miejsce w slalomie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczyła pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1992/1993 punktowała jeszcze wielokrotnie, w tym 13 marca 1993 roku w Kvitfjell po raz pierwszy stanęła na podium, zajmując drugie miejsce w zjeździe. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Kanadyjka Kate Pace, a trzecie miejsce zajęła Francuzka Carole Montillet. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 39. miejsce. Jeszcze zanim wywalczyła pierwsze pucharowe podium Steet zdobyła srebrny medal w kombinacji podczas mistrzostw świata w Morioce. Reprezentantka USA prowadziła po zjeździe do kombinacji, jednak w slalomie uzyskała trzynasty wynik i ostatecznie zajęła drugie miejsce za Niemką Miriam Vogt.

Kolejny medal zdobyła podczas rozgrywanych w 1994 roku igrzysk olimpijskich w Lillehammer, gdzie zajęła drugie miejsce zjeździe. W zawodach tych rozdzieliła na podium Niemkę Katję Seizinger oraz Włoszkę Isolde Kostner. Na tej samej imprezie wystartowała także w kombinacji, w której po zjeździe zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Seizinger 0,51 sekundy. W slalomie uzyskała jednak czternasty czas, co dało jej dziesiąty łączny wynik. W zawodach pucharowych czterokrotnie plasowała się w najlepszej dziesiątce, jednak na podium nie stanęła ani razu. W klasyfikacji generalnej sezonu 1993/1994 zajęła 36. miejsce.

Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1994/1995, kiedy zdobyła 905 punktów i zajęła piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Na podium stawała dziewięciokrotnie, w odnosząc sześć zwycięstw: 9 grudnia w Lake Louise, 22 stycznia w Cortinie d’Ampezzo, 17 lutego w Åre, 5 marca w Saalbach-Hinterglemm, 11 marca w Lenzerheide i 15 marca 1995 roku w Bormio była najlepsza w zjeździe. W efekcie zdobyła Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji tej konkurencji. Podobne wyniki uzyskiwała w kolejnym sezonie, w którym na podium znalazła się siedem razy. Tym razem odniosła trzy zwycięstwa: 3 grudnia w Lake Louise, 19 stycznia w Cortinie d’Ampezzo oraz 29 lutego 1996 roku w Narwiku, gdzie ponownie wygrywała biegi zjazdowe. Dzień po ostatnim zwycięstwie, 1 marca 1996 roku w Narwiku po raz ostatni stanęła na podium zawodów pucharowych, zajmując drugie miejsce w swej koronnej konkurencji. Sezon ten ukończyła na szóstym miejscu w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji zjazdu drugi raz z rzędu zwyciężyła. Wzięła też udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie zwyciężyła w zjeździe, a w supergigancie była trzecia za Kostner i Heidi Zurbriggen ze Szwajcarii.

W grudniu 1996 roku Street doznała poważnej kontuzji kolana, która wykluczyła ją ze startów w pozostałej części sezonu 1996/1997. Zdołała się jednak przygotować do sezonu 1997/1998, w którym trzykrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Wystąpiła również na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zwyciężyła w supergigancie. W zawodach tych o 0,01 sekundy wyprzedziła Austriaczkę Michaelę Dorfmeister, a o 0,07 sekundy pokonała jej rodaczkę Alexandrę Meissnitzer. Pięć dni później zajęła także szóste miejsce w biegu zjazdowym. Wkrótce po zakończeniu igrzysk, w marcu 1998 roku, Amerykanka ponownie doznała kontuzji po tym, jak podczas zawodów uderzyła w siatkę zabezpieczającą i złamała nogę w kilku miejscach. Rehabilitacja wymagała kilku operacji, a Steet straciła kolejne dwa sezony. Do sportu powróciła w sezonie 2000/2001, jednak tylko raz znalazła się w dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Nie wzięła udziału w rozgrywanych na przełomie stycznia i lutego 2001 roku mistrzostwach świata w St. Anton, jednak znalazła się w kadrze USA na rozgrywane rok później igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. Wystartowała tam tylko w biegu zjazdowym, kończąc rywalizację na szesnastej pozycji. Po zakończeniu igrzysk Street zakończyła karierę.

Kilkukrotnie zdobywała medale mistrzostw USA, w tym złote w supergigancie w latach 1993 i 1996 oraz zjeździe w latach 1994 i 1996. W 1998 roku została wybrana najlepszą sportsmenką USA.

Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 2.15px 19 lutego 1994 Lillehammer Zjazd 1:35,93 +0,66 Katja Seizinger 10. 21 lutego 1994 Lillehammer Kombinacja 3:05,16 +4,99 Pernilla Wiberg 1.15px 11 lutego 1998 Nagano Supergigant 1:18,02 - - 6. 16 lutego 1998 Nagano Zjazd 1:29,89 +0,65 Katja Seizinger 16. 12 lutego 2002 Salt Lake City Zjazd 1:39,56 +1,61 Carole Montillet

Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 2.15px 5 lutego 1993 Morioka Kombinacja 3,39 pkt +28,76 pkt Miriam Vogt 10. 11 lutego 1993 Morioka Zjazd 1:27,38 +1,04 Kate Pace DNF 14 lutego 1993 Morioka Supergigant 1:33,52 - Katja Seizinger 3.15px 12 lutego 1996 Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 +0,71 Isolde Kostner 1.15px 18 lutego 1996 Sierra Nevada Zjazd 1:54,06 - - DNF 19 lutego 1996 Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 - Pernilla Wiberg

Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 6. 27 stycznia 1988 Madonna di Campiglio Zjazd 1:15,24 +1,05 Andrea Schwarzenberger 13. 23 marca 1990 Zinal Gigant 2:23,17 +4,09 Manuela Umele 5. 24 marca 1990 Zinal Slalom 1:06,79 +1,67 Katrin Neuenschwander

Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1992/1993: 39. sezon 1993/1994: 36. sezon 1994/1995: 5. sezon 1995/1996: 6. sezon 1996/1997: 71. sezon 1997/1998: 46. sezon 2000/2001: 68. sezon 2001/2002: 52.

Zwycięstwa w zawodach Lake Louise – 9 grudnia 1994 (zjazd) Cortina d’Ampezzo – 22 stycznia 1995 (zjazd) Åre – 17 lutego 1995 (zjazd) Saalbach-Hinterglemm – 5 marca 1995 (zjazd) Lenzerheide – 11 marca 1995 (zjazd) Bormio – 15 marca 1995 (zjazd) Lake Louise – 3 grudnia 1995 (zjazd) Cortina d’Ampezzo – 19 stycznia 1996 (zjazd) Narwik – 29 lutego 1996 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium Kvitfjell – 13 marca 1993 (zjazd) – 2. miejsce Lake Louise – 11 grudnia 1994 (supergigant) – 3. miejsce Garmisch-Partenkirchen – 14 stycznia 1995 (supergigant) – 2. miejsce Cortina d’Ampezzo – 20 stycznia 1995 (zjazd) – 2. miejsce St. Anton – 16 grudnia 1995 (zjazd) – 3. miejsce Cortina d’Ampezzo – 16 grudnia 1995 (zjazd) – 2. miejsce Val d’Isère – 3 lutego 1996 (zjazd) – 2. miejsce Narwik – 1 marca 1996 (zjazd) – 2. miejsce

Bibliografia Profil na stronie FIS Profil na Ski Alpine Database

Przypisy

Kategoria:Amerykańscy medaliści olimpijscy Kategoria:Amerykańscy narciarze alpejscy Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Lillehammer 1994) Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Nagano 1998) Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Salt Lake City 2002) Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1994 Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 Kategoria:Urodzeni w 1971