Choroba Foxa-Fordyce’a (łac. apocrine miliaria; ang. Fox-Fordyce disease) – rzadka choroba gruczołów potowych apokrynowych. Przyczyną choroby jest zaczopowanie z następowym pękaniem przewodów wyprowadzających tych gruczołów w obrębie naskórka. Jednostkę chorobową opisali jako pierwsi amerykańscy dermatolodzy, John Addison Fordyce i George Henry Fox w 1902 rokuFox GH, Fordyce JA: Two cases of a rare papular disease affecting the axillary region. Journal of Cutaneous and Genitourinary Diseases 20, 1-5 (1902).
Epidemiologia Choroba Foxa-Fordyce’a występuje przede wszystkim u kobiet po okresie pokwitania, z reguły wygasa po menopauzie. Stosunek zachorowań kobiet do mężczyzn wynosi 9:1.
Objawy i przebieg Choroba objawia się czerwonawymi lub cielistej barwy grudkami, wielkości 1–3 mm, w okolicach występowania gruczołów apokrynowych: w skórze dołów pachowych, na wzgórku łonowym, wargach sromowych i wokół brodawek sutkowych. Grudki skupiają się, ale nie zlewają. Z objawów podmiotowych obecny jest charakterystyczny, dokuczliwy, bardzo intensywny świąd. Zmiany często ulegają zliszajowaceniu wskutek drapania i wtórnego nadkażenia. Choroba charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem, z okresami zaostrzeń w czasie miesiączki.
Różnicowanie Diagnostyka różnicowa choroby Foxa-Fordyce’a obejmuje: Neurodermit Liszaj płaski.
Leczenie Leczenie nie zawsze daje rezultaty. Zastosowanie znajdują retinoidy podawane miejscowo lub ogólnie, miejscowo roztwór klindamycyny. Od niedawna proponuje się leczenie miejscowe lekami immunomodulującymi, takrolimusem lub pimekrolimusem.
Przypisy
Linki zewnętrzne Artykuł z eMedicine Choroba Foxa-Fordyce’a w DermNetNZ Choroba Foxa-Fordyce’a w DermAtlas
Kategoria:Choroby skóry