Tadżwīd (arab. تجويد) – sztuka recytacji Koranu. Etymologicznie termin tadżwid wywodzi się od czasownika dżawwada (po arabsku "polepszać")
Recytacja Koranu jest niezbędną częścią muzułmańskiej modlitwy. Podczas każdej modlitwy muzułmanie recytują surę al-Fatihah, a podczas niektórych modlitw również inne, wybrane części Koranu.
Istnieje dziesięć sposobów (ar. qirāat) recytacji Koranu: według Nafiego z Medyny według Ibn Kathira z Mekki według Ibn Amira z Damaszku według Abu Amra z Basry według Asima z Kufy według Hamzy z Kufy według al-Kisaiego z Kufy według Abu Dżafara z Medyny według Jaqūba z Jemenu według Chalafa z Kufy
Wszystkie formy recytacji zostały zaaprobowane przez Mahometa i przypuszcza się, że odzwierciedlają one zróżnicowanie dialektalne wśród towarzyszy proroka, pochodzących z całej Arabii. Recytacje te różnią się głównie fonetycznie, np. imię proroka Abrahama może być wymawiane [] lub [], a archanioł Gabriel może brzmieć [], [] lub []. Dopuszczalne są też różnice form gramatycznych czy długości samogłosek, a także wprowadzanie lub opuszczanie hamzy w niektórych wyrazach.
Zasady tadżwidu Przymioty serca rozmyślanie o Atrybutach Allaha w czasie recytacji odrzucenie wszystkich innych myśli i skupienie uwagi tylko na Koranie zrozumienie tekstu skromność recytujący powinien uświadomić sobie, że przesłanie Koranu jest skierowane również do niego
Zachowania zewnętrzne czystość (osoby i miejsca) zwrócenie twarzy w kierunku Mekki unikanie ziewania przerywanie recytacji po wersetach ostrzegających lub mówiących o miłosierdziu Allaha, by słuchający mogli je lepiej rozważyć staranna wymowa zgodna z fonetyką klasycznego języka arabskiego, wolna od obcych wpływów i naleciałości z dialektów
Linki zewnętrzne Zasady recytacji Koranu (en)
Kategoria:Koran