Wiktor IV (właśc. Gregorio z Ceccano; ur. w Ceccano, zm. po 11 kwietnia 1139) – antypapież w okresie od marca do 29 maja 1138.
Życiorys Gregorio pochodził z CeccanoKlewitz, s. 26.. Osiemnastowieczny historyk Lorenzo Cardella przypisywał mu przynależność do rzymskiego rodu Conti, na co jednak nie ma żadnych dowodówBrixius, s. 74.. Był kapelanem lub skryptorem papieża Paschalisa II, który najpóźniej w 1102 rokuHüls, s. 85, 150. mianował go kardynałem prezbiterem SS. XII Apostoli. Był zdecydowanym zwolennikiem reformy gregoriańskiej. Na synodzie laterańskim w marcu 1112 należał do najbardziej radykalnych przeciwników, zawartego przez Paschalisa II rok wcześniej, traktatu z Ponte Mammolo, który przyznawał cesarzowi prawo do inwestytury. Na synodzie tym traktat został wprawdzie unieważniony, jednak główni krytycy papieża (w tym Gregorio) zostali wkrótce po nimDokładna data pozbawienia kardynalatu Gregorio z Ceccano nie jest znana. Jeszcze 11 maja 1112 wystąpił on jako świadek na jednym z dokumentów Paschalisa II, podpisując się jako kardynał prezbiter SS. XII Apostoli, zob. Hüls, s. 150. usunięci z kurii i pozbawieni godności kardynalskiej. Niedługo potem Paschalis II mianował Ugone d'Alatri nowym kardynałem SS. XII ApostoliHüls, s. 151..
Na rehabilitację Gregorio musiał czekać aż do wstąpienia na tron papieski Kaliksta II (1119-1124) – podczas dni kwartalnych w marcu 1123Hüls, s. 152, 236 przyp. 3; Klewitz, s. 240-241; Brixius, s. 33. odzyskał tytuł kardynalski. Podpisywał bulle papieskie między 6 kwietnia 1123 a 19 kwietnia 1129Hüls, s. 152.. Był legatem na Monte Cassino w celu przewodniczenia kapitule generalnej po usunięciu z urzędu opata Oderisio di Sangro (1126)Hüls, s. 152; Klewitz, s. 249.. W trakcie podwójnej papieskiej elekcji 1130 opowiedział się po stronie antypapieża Anakleta II, który był kandydatem frakcji "gregoriańskiej". Sygnował dekret wyborczy Anakleta II z 14 lutego 1130 oraz jego bulle z 27 marca 1130 i 8 lutego 1131. W listopadzie 1137 był jednym z legatów Anakleta II, broniących legalności jego pontyfikatu wobec króla Sycylii Rogera II.
Po śmierci Anakleta II (25 stycznia 1138), za zgodą króla Rogera II, został wybrany na jego następcę w połowie marca 1138. Pod wpływem Bernarda z Clairvaux zrezygnował jednak z tytułu biskupa Rzymu i podporządkował się papieżowi Innocentemu II w dniu 29 maja 1138, po zaledwie 2 miesiącach pontyfikatu, kończąc w ten sposób w Kościele katolickim tzw. Schizmę Anakleta. Innocenty II początkowo przywrócił mu godność kardynała SS. Apostoli, jednak na Soborze Laterańskim II w kwietniu 1139 deponował go z urzędu wraz z innymi byłymi stronnikami Anakleta II. Jego dalsze losy nie są znane.
Zobacz też Antypapież
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Tybinga 1977 Ian Struart Robinson, The Papacy 1073–1198. Continuity and Innovation, Cambridge University Press 1990 Hans Walter Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg, Darmstadt 1957 Johannes Matthias Brixius, Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130-1181, Berlin 1912
Kategoria:Byli kardynałowie Kategoria:Włoscy antypapieże