Spółgłoska zwarta miękkopodniebienna bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [].
Artykulacja Opis W czasie artykulacji tej spółgłoski: modulowany jest strumień powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, jest to spółgłoska ustna prąd powietrza w jamie ustnej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka - spółgłoska środkowa tylna część języka dotyka podniebienia miękkiego - jest to spółgłoska miękkopodniebienna Dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową, a następnie do przerwania utworzonej blokady i wybuchu (plozji) - jest to spółgłoska zwarta. wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna
Warianty Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo: wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): [kʲ] przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: [kˤ] zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce [kʷ]
Spółgłoska może być wymówiona: z rozwarciem bez plozji, mówimy wtedy o spółgłosce bez plozji: [k̚]. z silnym przydechem (aspiracją), mówimy wtedy o spółgłosce przydechowej (aspirowanej): [kʰ] z gwałtownym uniesieniem zamkniętej krtani, a nie poprzez wydech, mówimy wtedy o spółgłosce ejektywnej,: [].
Przykłady w języku angielskim: can [] „móc” lub „puszka” w języku arabskim: كاتب [] „pisarz” w języku hiszpańskim: casa [] „dom” w języku japońskim: kitto [] „na pewno” w języku niemieckim: Katze [] „kot” w języku polskim: kot []
zwarta miękkopodniebienna bezdźwięczna