Język scytyjski – język z grupy wschodnioirańskiej, używany w starożytności w Scytii (obecnie Ukraina, południowa Rosja i Kazachstan), spokrewniony z językiem sogdyjskim i językiem sakijskim. Po najeździe Hunów zastąpiony przez języki tureckie. Współcześnie jego jedyną pozostałością jest język osetyjski.
Bibliografia Inskrypcja z Saqqez W miejscowości Saghghez w irańskim Kurdystanie znaleziono inskrypcję sporządzoną po scytyjsku za pomocą hieroglifów hetyckich:
Transliteracja: pa-tì-na-sa-nà tà-pá wa-s₆-na-m₅ XL was-was-ki XXX ár-s-tí-m₅ ś₃-kar-kar (HA) har-s₆-ta₅ LUGAL | par-tì-ta₅-wa₅ ki-ś₃-a₄-á KUR-u-pa-ti QU-wa-a₅ | i₅-pa-ś₂-a-m₂ Transkrypcja: patinasana tapa. vasnam: 40 vasaka 30 arzatam šikar. UTA harsta XŠAYAL. | Partitava xšaya DAHYUupati xva|ipašyam Tłumaczenie: „Dostarczono posiłek. Wartość: 40 cieląt 30 srebrnych szekli. I był on zaprezentowany królowi. | Król Partitava, pan własności ziemskiej.”
Nazwy miejscowe Nazwy rzek, takie jak Don, Dniestr, Dniepr i Dunaj w południowo-wschodniej Europie mają najprawdopodobniej scytyjskie pochodzenie (porównaj awestyjskie dānu „woda”, jasyjskie dan „woda" i osetyjskie don „woda").
Dzieje Herodota Herodot wymienia w swych Dziejach trochę scytyjskich wyrazów: Oiorpata „Amazonki” – złożenie wyrazów oior „mężczyzna” (awestyjskie vīra) i pata „zabić" (sanskryckie pātayati „upaść”) arimaspoi „jednooki” – złożenie arima „jeden” (osetyjskie ærmæst „tylko”) i spu „oko” (sanskryckie spaś) kánnabis – konopie używane przez Scytów Herodot wymienia też scytyjskich bogów: Papaios – najwyższy bóg panteonu, może z awestyjskiego pā „chronić” Api – por. awestyjskie āp „woda” Artimpasa – por. osetyjskie art „ogień” Goitosyros – por. awestyjskie gaēθa- „zwierzę” + sūra „bogaty” Tabiti – por. Tapatī „płonąca” w hinduskiej Mahabharacie, sogdyjskie tābnāk "płonący" Thagimasadas Przypisy
S S Kategoria:Scytowie