Zawisza Oleśnicki Czerwony herbu Dębno (zm. 1433) – polski rycerz, krajczy dworu królowej (1391), podsędek sandomierski, wojski sandomierski (od 1403), wojski lubelski (1416) - współpracownik królowej Jadwigi Andegaweńskiej. Wysłany przez nią na powitanie przybywającego do Polski wielkiego księcia litewskiego JagiełłyKuczyński S.M., Król Jagiełlo ok. 1351-1434, Warszawa 1987, s. 66. .. Wedle powtórzonej przez Jana Długosza anegdoty miał on przyjrzeć się przyszłemu małżonkowi Jadwigi i przedstawić sprawozdanie królowej.
Zawisza był synem łowczego krakowskiego Zbigniewa z Oleśnicy i Małgorzaty Kurozwęckiej, córki Dobiesława. Jego braćmi byli między innymi Dobiesław oraz Jan. Odebrał wychowanie prawdopodobnie na węgierskim dworze
Brał udział m.in. w wyprawie królowej Jadwigi na Ruś Czerwoną i przy zdobywaniu Grodna w 1390 r. (gdzie, według Długosza, miał uratować od utonięcia rycerza krzyżackiego, który później zdradził mu plany Zakonu). Często posłował z ramienia króla polskiego, uczestniczył w pertraktacjach (szczególnie z królem węgierskim) i poświadczał dokumenty.
Na początku XV wieku, razem z wieloma innymi sławnymi polskimi rycerzami (m.in. z Zawiszą Czarnym i Jakubem Skarbkiem) służył na dworze węgierskim króla Zygmunta Luksemburskiego, oraz wziął udział w wojnie tegoż króla z banami Bośni. Na wieść o wojnie polsko-krzyżackiej powrócił do kraju.
Przypisy
Bibliografia M. Michalewiczowa: Zawisza z Oleśnicy, PSB, t. XXIII, s. 774.
Zawisza Oleśnicki Czerwony Kategoria:Podsędkowie ziemscy (Zjednoczone Królestwo Polskie) Kategoria:Polscy dyplomaci średniowieczni Kategoria:Polscy rycerze Kategoria:Szlachta Korony Królestwa Polskiego Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Wojscy ziemscy (Zjednoczone Królestwo Polskie) Kategoria:Zmarli w 1433