mały|Siedziba dowództwa Floty Bałtyckiej mały|Rosyjski niszczyciel rakietowy typu Sowriemiennyj mały|Desant rosyjskiej piechoty morskiej w trakcie ćwiczeń z siłami NATO pod Ustką mały|Bitwa pod Gangutem 1714 Flota Bałtycka Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej () – związek operacyjny Imperium Rosyjskiego, Związku Radzieckiego i Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej, wydzielony do wykonywania operacji na Morzu Bałtyckim.
Historia Flota Bałtycka carstwa i cesarstwa rosyjskiego mały Rosyjska Flota Bałtycka carstwa rosyjskiego została utworzona w czasie III wojny północnej przez cara Piotra Wielkiego w Lodejnoje Pole (ujście rzeki Siaś do jeziora Ładoga) i na rzece Świr w latach 1702–1703. W październiku 1702 Flotylla wiosłowa brała udział w opanowaniu Noteburga (później Szlisselburg). 18 maja 1703 żołnierze rosyjscy na 30 szalupach zdobyli abordażem dwa szwedzkie okręty – 10-działowy „Gedan” i 8-działowy „Astrid”, co uważane jest za pierwszą bitwę Floty Bałtyckiej i dzień jej świętaAleksandr Karpienko, 310 lat Floty Bałtyckiej. „Morze, Statki i Okręty”. 6/2013. XVIII (135), czerwiec 2013. s. 6.. W 1704 rozpoczęto budowę Admiralskiej Stoczni w Petersburgu. Pierwszymi budowniczymi okrętów majstrowie: F.M. Sklajew, G. Mienszikow, I. Ramberg. Przygotowanie kadr oficerskich dla Floty rozpoczęto w 1701 w Moskwie w Szkole Nawigacyjnej (przeniesiona w 1715 do Petersburga i nazwana Akademią Gwardii Morskiej, a od 1752 Morskim Korpusem Kadetów).
Pierwszym jej dowódcą został holenderski admirał Cornelius Cruys, którego w 1723 zastąpił hrabia generał-admirał Fiodor Apraksin. Od 1703 Flota stacjonowała w nowo wybudowanej bazie w Kronszłog (później Kronsztadzie). Początkowo składała się jedynie z wiosłowych galer i używana była do przeprowadzania desantu piechoty. W ten sposób wojska rosyjskie zdobyły m.in. Szlisselburg (1702). W 1724 cesarska flota bałtycka liczyła już 141 żaglowych jednostek liniowych i kilkaset okrętów wiosłowych.
W czasie III wojny północnej Flota ta przeprowadziła serię udanych rajdów, zdobywając Wyborg, Rewel (obecnie Tallinn), Rygę, Helsinki i Turku. Pierwszymi znaczącymi zwycięstwami morskimi Floty Bałtyckiej były wygrane nad flotą szwedzką w bitwach pod Gangutem (Hanko) w 1714, Ezele (1719) i Grengam w 1720. Flota podchodziła pod wybrzeże Szwecji, wysadzała desanty, niszczyła garnizony twierdz.
W czasie wojny siedmioletniej rosyjska Flota Bałtycka wspierała od strony morza działania wojsk rosyjskich w Prusach Wschodnich i na Pomorzu Zachodnim. W rezultacie wojny północnej Rosja stała się silnym państwem morskim.
W czasie wojny siedmioletniej 1756–1763 eskadra Floty współdziałała z wojskami lądowymi w operacjach na Pomorzu. W 1757 osłaniała zdobycie Kłajpedy, w 1761 przeprowadziła udaną blokadę Kołobrzegu. Zablokowała cieśniny duńskie, uniemożliwiając tym samym wpłynięcie na Bałtyk floty brytyjskiej. Sytuacja międzynarodowa w drugiej połowie XVIII wieku zmusiła Rosję do zwiększenia sił Floty. W latach 1775–1800 było zbudowanych 50 okrętów liniowych, 31 fregat, 168 okrętów bombardujących i pomocniczych, 362 okręty wiosłowe.
Podczas wojny rosyjsko-tureckiej 1768–1774, Flota Bałtycka wpłynęła na Morze Śródziemne i rozbiła w 1770 marynarkę turecką w bitwie pod Czesmą. W czasie wojny rosyjsko-szwedzkiej 1788–1790, Flota broniła wybrzeża Bałtyku, zrywała ataki Szwedów na Kronsztad i Petersburg, rozbiła flotę szwedzką koło wyspy Gotland (1788), Roshesalme (1789), pod Rewlem (Tallinnem) i Wyborgiem (1790). Po serii zwycięstw Flota Bałtycka poniosła sromotną klęskę w drugiej bitwie pod Svenskund w 1790. Rosjanie stracili w niej 9500 marynarzy i jedną trzecią swej floty.
W wojnach rosyjsko-tureckich przełomu XVIII/XIX wieku Flota brała udział w operacjach morskich na Morzu Śródziemnym, w celu związania walką sił przeciwnika w rejonie ujścia Dunaju i na morzu Czarnym. Walczyła też w czasie wojny o niepodległość Grecji. Rozbiła flotę turecką w bitwie dardanelskiej 1807 oraz bitwie ateńskiej w tym samym roku. Stoczyła z flotą turecko-egipską zwycięską bitwę pod Navarino w 1827.
Sytuacja ekonomiczna Rosji i prowadzone lokalne wojny nie pozwoliły jej na zbudowanie parowej floty przed wojną krymską 1853–1856. Flota Bałtycka do rozpoczęcia tej wojny miała 11 fregat parowych, podczas gdy Francuzi i Anglicy mieli 42 okręty parowe o napędzie śrubowym lub bocznokołowym. Mimo to Flota Bałtycka skutecznie zablokowała w Zatoce Fińskiej połączoną flotę brytyjsko-francuską i osłaniała Sankt Petersburg. W czasie tej wojny były po raz pierwszy zastosowane na Bałtyku miny morskie, wynalezione przez rosyjskiego uczonego B.S. Jakobiego. W 1861 rozpoczęła się budowa pierwszego okrętu pancernego – „Opyt”, a w 1869 zbudowano pierwszy pancernik wieżowy „Piotr Wielikij”. W 1860 zmieniono organizację Floty. Porty podzielono na główne: Kronsztad, Petersburg i pomocnicze: Rewel, Swiborg, a w 1891 Flota została podzielona na dwie dywizje. Utworzono stanowiska naczelnego dowódcy Floty, dowódców portów, dowódcy obrony morskiej Morza Bałtyckiego (od września 1908 dowódca Sił Morskich Morza Bałtyckiego, a od 1909 dowódca Czynnej Floty Morza Bałtyckiego). W końcu XIX wieku Flota Bałtycka miała ponad 250 okrętów. W latach 1902–1903 pojawiły się pierwsze proletariackie organizacje.
W czasie wojny rosyjsko-japońskiej z jednostek Floty Bałtyckiej została sformowana II Eskadra Pacyfiku pod dowództwem admirała Zinowija Rożestwienskiego, a następnie także III Eskadra. Formacje te opłynęły Afrykę, Indie i Indochiny i 28 maja 1905 zostały doszczętnie rozbite przez flotę japońską w bitwie pod Cuszimą.
W chwili rozpoczęcia I wojny światowej, Flota Bałtycka miała 4 starsze pancerniki (przeddrednoty), 6 krążowników pancernych i 4 krążowniki pancernopokładowe, 50 niszczycieli (w większości przestarzałych), 25 torpedowców, 7 stawiaczy min, 11 okrętów podwodnych (w większości przestarzałych), 7 kanonierek i okręty pomocniczeJ.W. Apalkow (Ю.В. Апальков), Rossijskij Impieratorskij Fłot 1914–1917 gg., Morskaja Kollekcja nr 4/1998 (ros.).. Została wycofana z wysuniętych baz w Tallinnie i Helsinkach do Kronsztadu. Została w latach 1914–1918 uzupełniona 4 nowoczesnymi pancernikami (drednotami) typu Gangut, a także 17 nowoczesnymi niszczycielami oraz okrętami podwodnymi. Flota prowadziła minowanie akwenów, operacje u wybrzeża przeciwnika i na komunikacjach. Flota straciła 36 okrętów bojowych. Zablokowana przez cesarską flotę niemiecką nie odegrała większego znaczenia.
Flota Bałtycka Marynarki Wojennej Rosji radzieckiej i ZSRR mały|Bandera Marynarki Wojennej ZSRR Flota Bałtycka Marynarki Wojennej ZSRR (ros. Дважды Краснознамённый Балтийский флот Flota Bałtycka dwukrotnie odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru) – związek operacyjny marynarki radzieckiej istniejący w latach 1917–1991; od lutego 1946 do stycznia 1947 – Flota Północno-Bałtycka (Северо-Валтийский флот), od stycznia 1947 do stycznia 1956 – 8 Flota Marynarki Wojennej; Główna Baza Marynarki Wojennej – Tallinn. Równolegle od lutego 1946 do stycznia 1947 Flota Południowo-Bałtycka, od stycznia 1947 do stycznia 1956 4 Flota Marynarki Wojennej; Główna Baza Marynarki Wojennej – Bałtijsk.
W 1915 w Kronsztadzie zostało utworzone Centrum Organizacji Bolszewickiej Floty Bałtyckiej. W czasie rewolucji lutowej 1917 marynarze Floty przeszli na stronę rewolucji (w lecie 1917 uczestniczyło w rewolucyjnych organizacjach ok. 12 tys. marynarzy). We wrześniu – październiku marynarze bronili Piotrogradu. Po rewolucji 1917 marynarze Floty Bałtyckiej uczestniczyli w wojnie domowej. Około 20 tys. marynarzy walczyło w składzie formacji lądowych. W okresie luty – maj 1918 siły główne Floty Bałtyckiej wykonały tzw. Lodowe przejście Floty Bałtyckiej z portów Rewel (Tallinn) i Helsingfors (Helsinki) do Kronsztadu w celu jej ratowania przed przejęciem przez Niemców. W 1919 Flota walczyła w obronie Piotrogrodu. Popierając bolszewików, stanowiła najbardziej radykalny element tworzonych rad robotniczych i żołnierskich. W 1920 Rada Pracy i Obrony podjęła decyzje o odbudowie Floty. Do floty było skierowanych ok. 700 starych marynarzy bolszewików.
Jednak już wkrótce wybuchło w 1921 powstanie w Kronsztadzie, zorganizowane przez rozczarowanych terrorem bolszewików marynarzy Floty Bałtyckiej. Powstanie zostało krwawo stłumione. W 1928 flota została wyróżniona orderem Czerwonego Sztandaru. W okresie międzywojennym Flota była przezbrajana w nowe okręty. Wyposażono ją w samoloty, działa obrony wybrzeża dalekiego zasięgu. W latach trzydziestych sztab i bazy Floty Bałtyckiej stały się organizatorem Floty Północnej i Floty Oceanu Spokojnego. Flota Bałtycka była najsilniejszą z radzieckich flot.
Flota ta wzięła udział w wojnie radziecko-fińskiej, ostrzeliwując fińskie baterie nadbrzeżne. Flota współdziałała z wojskami Leningradzkiego Okręgu Wojskowego w natarciu na przesmyku Karelskim. Lotnictwo Floty przeprowadziło bombardowanie cywilnej ludności Helsinek.
W czasie II wojny światowej, w chwili ataku Niemiec w czerwcu 1941 roku Flota Bałtycka liczyła: 2 pancerniki, 2 krążowniki, 21 niszczycieli, 69 okrętów podwodnych, 6 stawiaczy min, 33 trałowce, 7 dozorowców, 2 kanonierki, 48 kutrów torpedowych i mniejsze jednostki pomocnicze oraz 659 samolotów. Już w pierwszych tygodniach walk flota poniosła dotkliwe straty w okrętach, przede wszystkim od niemieckich min, a także lotnictwa, okrętów podwodnych i kutrów torpedowych, przy braku starć z większymi okrętami przeciwnika. W związku z szybkimi postępami wojsk niemieckich zaszła konieczność ewakuacji baz w Lipawie, Windawie i Rydze, a w końcu Tallinna. W czasie ewakuacji z głównej bazy w Tallinie pod koniec sierpnia, Flota poniosła bardzo ciężkie straty w okrętach (zatopionych przez miny i lotnictwo 68 okrętów i statków, w tym: 5 niszczycieli, 3 dozorowce, 5 trałowców, 2 okręty podwodne, 46 transportowców) oraz ludziach. Ocalałe siły były ewakuowane do twierdzy Kronsztad chroniącej Leningrad. Dalsze straty, w tym trzy niszczyciele, pociągnęła ewakuacja bazy Hanko między 26 października a 3 grudnia 1941 roku.
Kolejne ciężkie straty w okrętach przyniosła blokada Leningradu, w trakcie której garnizon Kronsztadu był wysuniętą placówką oblężonego miasta w latach 1941–1943. Okręty Floty uczestniczyły w obronie miasta jako pływająca artyleria, a 68 000 marynarzy zostało skierowanych do walk na lądzie. We wrześniu 1941 Kronsztad stał się celem intensywnych ataków lotnictwa i artylerii. Zmasowane naloty przeprowadzane zostały 19, 21, 22, 23 i 27 września. Mimo bardzo silnej obrony przeciwlotniczej Flota straciła wówczas około połowy jednostek. Zatonęły m.in. pancernik „Marat” (ze stratą 326 członków załogi), nieukończony krążownik „Pietropawłowsk”, lider (niszczyciel) „Minsk” i inne okręty, a więcej zostało uszkodzonych, w tym drugi pancernik „Oktiabrskaja Riewolucyja”. Łącznie w pierwszym roku wojny Flota straciła m.in. 1 pancernik, 17 niszczycieli, 27 okrętów podwodnych, 4 dozorowce, 47 trałowców, 3 stawiacze min, 2 kanonierki, 23 kutry torpedowe, a szereg innych okrętów odniósł poważne uszkodzenia. Flota Bałtycka również stawiała w tym czasie liczne miny w Zatoce Fińskiej, na których zatonęło kilka jednostek przeciwnika, lecz w większości wysiłek ten był bezcelowy, gdyż Niemcy nie zamierzali podejmować prób podejścia morskiego do Kronsztadu.