thumb|Thoinot Arbeau, pawana Belle qui tiens ma vie w wykonaniu Les Petits Chanteurs de Passy Taniec w renesansie – w okresie renesansu tańce popularne w średniowieczu uległy pewnej ewolucji, głównie pod wpływem wybitnych twórców tańców dworskich. Z tego powodu w większości są zaliczane właśnie do tej kategorii. Według innej terminologii, zalicza się je do tańców historycznych.
Najstarsze wzmianki pochodzą z XV wieku z manuskryptów włoskich, francuskich, burgundzkich oraz angielskich. Do najważniejszych traktatów zaliczają się: Domenico da Piacenza – De Arte saltandi et choreas ducendi (1416) Guglielmo Ebreo (Pesarese) – Trattato dell'arte del ballo (XV wiek) Domenico da Ferrara – Liber Ballorum (teksty nie wydany, XV wiek) Antonio Cornazzano – Libro sull'arte del danzare (1463) Rinaldo Rigoni – Il Ballarino perfetto – Mediolan (1468) Les Basses Danses de Marguerite d’Autriche – Bruksela (1495) Johannes Cochläus – Hie Jnnen sindt geschriben die wellschen tenntz – Norymberga (1517) Marco Fabrizio Caroso – Il Ballarino – Wenecja (1581) Thoinot Arbeau – Orchésographie – Langres (1588) Cesare Negri – Le Gratie d'Amore – Mediolan (1602) John Playford – The Dancing Master – Londyn (1650) Claude-François Ménestrier – Traité des tournois, joustes, carrousels et autres spectacles publics – Lyon, Jacques Huguet (1669)
Wielkie widowiska, wystawiane w tym okresie na królewskich dworach, dały początek nowym formom sztuki – baletowi i operze.
Do najważniejszych tańców tej epoki zaliczają się: basse danse branle pawana piva galliarda saltarello ductia estampie faranadola chorea
Kategoria:Taniec Kategoria:Sztuka renesansu