thumb|Aleksander Bojemski (piąty z lewej) z członkami jury konkursu na pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego na placu Na Rozdrożu w Warszawie (1937) Aleksander Józef Bojemski (ur. 17 marca 1885 w Kielcach, zm. 4 sierpnia 1944 w Warszawie) − polski inżynier i architekt, profesor Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Był synem Aleksandra i Tekli Felicji Krazue. W roku 1910 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki w Dreźnie. Po powrocie do Polski pracował u Władysława Marconiego. W latach 1919–1923 pracował w Ministerstwie Robót Publicznych, zajmując się sprawami budownictwa wiejskiego i małych miast.
Od sierpnia 1920 do sierpnia 1921 służył ochotniczo w Wojsku Polskim w charakterze inżyniera-urzędnika zatrudnionego w zarządzie budowlano-kwaterunkowym centralnych urzędów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1921 związany był z Wydziałem Architektury Politechniki Warszawskiej. Początkowo był asystentem (do 1924) i starszym asystentem (do 1929) w Katedrze Architektury Monumentalnej. Z dniem 1 września 1929 uzyskał nominację na zastępcę profesora i został kierownikiem Katedry i Zakładu Projektowania Wiejskiego (na miejsce Rudolfa Świerczyńskiego, który objął Katedrę Projektowania Miejskiego). 1 września 1932 mianowano go profesorem nadzwyczajnym. Katedrą Projektowania Wiejskiego kierował do wybuchu wojny we wrześniu 1939. W latach akademickich 1934/1935 i 1935/1936 dziekan Wydziału Architektury.
Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich i Towarzystwa Urbanistów Polskich. Podczas okupacji hitlerowskiej pozostawał w Warszawie uczestniczył w tajnym nauczaniu na poziomie akademickim dla studentów Wydziału Architektury. Formalnie do 1942 pozostawał fikcyjnym pracownikiem Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Warszawie. Po uruchomieniu przez Niemców w 1942 w gmachach politechnicznych Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej został zatrudniony jako nauczyciel na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego, na którym prowadził wykłady i ćwiczenia z zasad projektowania budowli handlowych.
Został rozstrzelany podczas powstania warszawskiego. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (dokładne miejsce nieznane). Według informacji zawartej w książce Warszawa jakiej nie ma Stanisława Niewiadomskiego, rozstrzelanie Bojemskiego miało miejsce pod koniec września 1944.
Życie prywatne W 1917 ożenił się z Ernestyną Maringer. Ważniejsze prace II nagroda w konkursie na miasto-ogród – Ząbki 1911 projekt pawilonu przetworów ziemniaczanych na PWK – 1929 gmach Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego – 1930 szkoła powszechna przy ul. Barokowej w Warszawie – 1935 cokół pomnika księcia Józefa Poniatowskiego na pl. Saskim w Warszawie kolonie domów Żoliborz Urzędniczy i Żoliborz Oficerski – lata 30. XX wieku aula i gmach Zakładu Chemii Organicznej Uniwersytetu Warszawskiego projekt zagospodarowania terenu Frascati – II nagroda
Przypisy
Bibliografia Stanisław Łoza, Architekci i Budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954. Biografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie Kategoria:Architekci związani z Warszawą Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Członkowie Towarzystwa Urbanistów Polskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Kielcach Kategoria:Ofiary zbrodni niemieckich w powstaniu warszawskim 1944 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Komunikacji II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1944