Miecznik wielki litewski (łac. gladifer, ensifer, armifer) – urząd dworski I Rzeczypospolitej.
Przejęty w Wielkim Księstwie Litewskim na wzór miecznika wielkiego koronnego. Miecznik wielki litewski nosił miecz głownią do góry, po lewej stronie wielkiego księcia, jako oznakę władzy wojskowej monarchy. W czasie pogrzebu miecz odwracał głownią do dołu, a na rękojeści stawiał świece. Przed ołtarzem miecznik rzucał miecz na posadzkę lub łamał go, gdy monarcha był ostatnim z rodu.
Lista mieczników wielkich litewskich Wojciech Iwaszkewicz (1499) Janusz Stanisław Kastewicz (1505 – 1507) Jan Niemirowicz Szczytt (1509-1510) Jerzy Michał Jedka (1529 – 1531) Mikołaj Piotr Aleknowicz (1539 – 1547) Syrutowicz (1550 – 1563) Dymitr Chalecki (1579 – 1588) Jan Józef Chalecki (1589 – 1615) Mikołaj Krzysztof Chalecki (1615 – 1650) Jerzy Tyzenhauz (1650 – 1679) Szymon Karol Ogiński (1679 – 1685) Michał Franciszek Ogiński (1685–1695) Marcjan Michał Ogiński (1695 – 1703) Kaźmirz Krzysztof Sienicki (1703 – 1707) Billewicz (1708 – 1709) Aleksander Przeździecki (1709 – 1710) Mikołaj Faustyn Radziwiłł (1710, 1711 – 1729) Józef Tadeusz Ogiński (1729 – 1730) Ignacy Aniceta Zawisza (1730 – 1734) Janusz Aleksander Sanguszko (1735 – 1750) Szymon Syruć (1750 – 1752) Karol Stanisław Radziwiłł (1752 – 1762) Andrzej Ignacy Ogiński (1762 – 1771) Michał Hieronim Radziwiłł (1771 – 1775) Hieronim Janusz Sanguszko (1775) Aleksander Maciej Ossoliński (1775 – 1789) Michał Kleofas Ogiński (1789 - 1793)