Henry Cow – brytyjska grupa spid znaku progresywnego i awangardowego rocka, zaliczana do kręgu tzw. brzmienia Canterbury lub sceny Canterbury (mimo że związani byli z miastem Cambridge). Zespół powstał w październiku 1968 roku i działał do lipca 1978 r.
Historia grupy Początki Założycielami grupy w 1968 riku byli: multiinstrumentaliści Fred Frith (gitara, gitara basowa, fortepian, skrzypce) i Tim Hodgkinson (instrumenty klawiszowe i dęte). Obydwaj grali wcześniej w zespole Roger Bacon, który według nich wykonywał dada blues.
Z muzyków, którzy znaleźli się w 17 składach formacji Henry Cow, wymienić należy: Johna Greavesa (gitara basowa), Chrisa Cutlera (perkusja, fortepian, teksty), Geoffa Leigha (saksofon, flet), Lindsay Cooper (fagot, obój) i wokalistkę Dagmar Krause.
Szerszej publiczności, grupa pokazała się na przełomie 1971 i 1972 roku podczas występów na Glastonbury Festival i dla BBC. W lutym 1972 r. Henry Cow po raz drugi wystąpił w studiu BBC, tym razem dobierając do pomocy dwóch muzyków: klawiszowca Dave’a Stewarta i Geoffa Leigha, który od marca 1972 roku Został stałym członkiem zespołu.
W kwietniu 1972 r. muzycy zespołu skomponowali i wykonali muzykę do Bachantek Eurypidesa, a latem tego samego roku zagrali serię koncertów w Traverse Theatre w Edynburgu. Występowali też z The Cambridge Dance Group oraz z Rayem Smithem na festiwalu,odbywającym się w tym mieście.
A wkrótce rozpoczęli występy w ramach swojego projektu Cabaret Voltaire w Londynie. Dokonali także kolejnych nagrań w BBC.
W 1973 roku założyli na London School of Economics Explorer's Club dla poszukujących nowych możliwości ekspresji studentów. Regularnie występowali z wieloma muzykami czy też innymi zespołami, jak i gośćmi.
W tym okresie wystąpili także na Bath International Music Festival. Zespół Henry Cow prezentował tak wysoki poziom umiejętności gry na unstrumentach, iż w efekcie, wziął udział w premierowym, koncertowym wykonaniu Tubular Bells, Mike’a Oldfielda w Queen Elizabeth Hall w Londynie.
Rozkwit kariery W maju 1973 roku formacja podpisała kontrakt z Virgin Records i wkrótce wzięła udział w pierwszej sesji nagraniowej do powstającego albumu Leg End.
We wrześniu i październiku 1973 roku zespół pojechał na tournée po Wielkiej Brytanii z niemiecką grupą Faust. Muzycy napisali także i wykonali muzykę do Burzy Szekspira, zaś 4 listopada nagrali improwizowane utwory na kompilacyjny album Greasy Truckers.
Na początku 1974 roku, grupa weszła do studia nagraniowego i nagrała swój drugi album Unrest. Po nagraniu płyty, Henry Cow wyruszył w maju w trasę koncertową z amerykańską, awangardową formacją Captain Beefheart and His Magic Band. Ta koncertowa tura zszokowała muzyków do tego stopnia, że postanowili już nigdy nie brać udziału w tego typu tournée. Do tej pory każdy występ traktowali, jako unikalne wydarzenie i przearanżowywali utwory, zmieniali pasaże pomiędzy utworami. A podczas tego tournée, zmuszeni byli, codziennie grać w ten sam sposób, gdyż brakowało czasu na ich nowe opracowanie.
Ze względów kontraktowych musieli jeszcze jednak odbyć trasę koncertową po Holandii.
W październiku 1974 roku formacja połączyła siły z progresywnym triem Slapp Happy w której skład wchodzili: Dagmar Krause (śpiew, fortepian), Peter Blegvad (gitara, śpiew) i Anthony Moore (instrumenty klawiszowe). Współpraca trwała do kwietnia 1975 roku po czym Blegvad i Moore zdecydowali się na kariery indywidualne, a Dagmar (z reguły występowała tylko pod swoim imieniem) postanowiła pozostać w Henry Cow. Plonem kooperacji tych zespołów są dwa albumy: Desperate Straights i In Praise of Learning.
Po nagraniu In Praise of Learning, grupa udała się w trasę koncertową po Francji. Rozpoczęła się ona koncertem w Théâtre des Champs Élysées w Paryżu, połączonym z występem Roberta Wyatta. Po tym tournée zespół otrzymał liczne propozycje występów od Włoskiej Partii Komunistycznej (PCI). Od tej pory Henry Cow był częstym gościem we Włoszech, aż do ostatniego koncertu w Mediolanie w 1978 roku. Przez następne 10 miesięcy, formacja koncertowała w Szwajcarii, Szwecji, Francji, Danii, Norwegii, Finlandii, Belgii, Holandii i Hiszpanii. Grupa zapraszana była zarówno na festiwale jazzowe jak i rockowe. Ponadto odwiedzała zarówno małe kluby, jak i teatry, galerie, ośrodki kultury i siedziby organizacji politycznych.
W 1976 roku odbyło się tournée po Skandynawii. Formacja przygotowała 2-godzinne taśmy z opowieściami na dany temat. (dzisiejsze określenie takich działań to podcast), które podczas koncertu nieustannie były odtwarzane i aby były słyszalne, trzeba było nacisnąć pedał. Frith przygotował taśmę o historii Henry Cow, Cooper o muzyce od lat młodości do starości, a Tim o ewolucji języka. Koncerty te były 2-godzinnymi, nieprzerwanymi improwizacjami w ciemności lub przy świetle świec i zawsze zaczynały się od dźwięków fletu i perkusji, a kończyły marszem napisanym przez Freda Fritha. Innym stałym elementem występów grupy było kaskadowe użycie dzwonów rurowych, mniej więcej w 1/3 koncertu.
W Norwegii zespół wydał nakładem wytwórni Compendium, podwójny album Concerts, który został później powtórnie wydany przez Caroline (filię Virgin). Jako gość, pojawił się Robert Wyatt. Znalazły się tu także nagrania z Dagmar Krause.
W 1977 roku formacja zorganizowała tournée po Wielkiej Brytanii (pierwsze od 3 lat). Pierwszą połowę każdego koncertu, muzycy grali z zespołem Geoffa Leigha, Red Balune a drugą z grupą Etron Fou Leloublan, która przyjechała z Francji. Tournée to liczyło 11 koncertów.
W październiku 1977 r. Henry Cow wymusił zerwanie kontraktu z Virgin, który był dla nich obciążeniem i przez który tracili pieniądze. Następny album postanowili wydać w założonej przez siebie wytwórni płytowej.
Okres schyłkowy Od września 1977 roku zdrowie Dagmar zaczęło się pogarszać i w listopadzie zdecydowała się ona odejść od zespołu, zastrzegając, że będzie śpiewać na jego następnym albumie.
Podczas sesji nagraniowej, która miała miejsce w styczniu 1978 roku w Szwajcarii w Henry Cow doszło do poważnego rozdźwięku odnośnie nagranego materiału. Chris Cutler został obarczony napisaniem tekstu do utworu Tima, co było zadaniem niewykonalnym z powodu braku czasu. Utwór ten pt. Hold to the Zero Burn ukazał się dopiero 19 lat później na solowym albumie Tima. Zamiast tego napisał on kilka krótszych tekstów i zaproponował, żeby album zawierał utwory śpiewane i tak nagrano płytę.
Jednak po powrocie do Londynu, część czlonków grupy (Cooper i Hodgkinson) doszła do wniosku, że nagrany materiał nie reprezentuje stylu Henry Cow i wobec tego Frith i Cutler z własnych pieniędzy zapłacili za studio i dograno cztery utwory z wokalem Dagmar, które ukazały się na albumie Hopes and Fears, sygnowanym przez trio Art Bears, zaś album prawie całkowicie instrumentalny, zatytułowany Western Culture, wypuszczono pod szyldem Henry Cow.
Na początku roku 1978, grupa odbyła krótkie tournée po teatrach i ośrodkach kultury w Anglii, które zostało opłacone przez Arts Council.
Natychmiast po zorganizowanym przez siebie w marcu 1978 r. festiwalu Rock in Opposition, zespół udał się na turę po Skandynawii, razem z The Orckestra. Pod tą nazwą występowali wspólnie Henry Cow, Mike Westbrook Brass Band i wokalista Frankie Armstrong, a następnie już samodzielnie, zespół koncertował po Hiszpanii (do grupy dołączył wówczas Phil Minton z Mike Westbrook Brass Band).
Podczas koncertów w Paryżu odeszła Georgie Born (i dlatego na albumie Western Culture, figuruje jako gość) i na dwa tygodnie także Lindsay (z powodów osobistych musiała udać się do Londynu). W efekcie formacja występowała, jako kwartet, gdyż Minton zgodził się zostać w zastępstwie. Końcówkę tego tournée, grupa odbyła pod nazwą The Lions of Desire.
Po powrocie do Wielkiej Brytanii, Henry Cow występował, jako kwartet, ponownie z Lindsay Cooper w składzie. Fred Frith,grał wtedy także na basie, jeśli zachodziła taka potrzeba. Pojawiali się także goście, np. saksofonista Yochko Seffer czy gitarzysta Henry Kaiser.
W czerwcu 1978 roku grupa udała się do Paryża na tygodniowe występy razem z Art Ensemble of Chicago. Zespół zaprosił do pomocy skrzypaczkę i puzonistkę Anne-Marie Roelofs, która wzięła udział w nagraniach do Western Culture.
Ostatni koncert grupy odbył się w Mediolanie 25 lipca 1978 roku.
Charakterystyka grupy Henry Cow, tak jak inne zespoły brzmienia Canterbury, był zespołem o przekonaniach lewicowych, co było typowe dla studentów tego okresu. Grupa była kooperatywą przyjaciół. Wszystkie pieniądze przeznaczane były na potrzeby zespołu. Żony i dziewczyny muzyków również pełniły w nim różne funkcje (np. Sara, żona Greavesa, była inżynierem dźwięku). Henry Cow nigdy nie mieli swoich prywatnych pieniędzy. Dopiero w ostatnich 3 latach istnienia zespołu, zaczęli sobie wypłacać do 25 funtów tygodniowo. Wszystko było ustalane na spotkaniach i każdy odpowiadał za swoje pole działalności (księgowość, konserwacja sprzętu, organizacja koncertów itd.)
W muzyce grupy, odnaleźć można wpływy awangardowych kompozytorów XX wieku. (niektórzy słuchacze uważają, że ich nazwa pochodzi od amerykańskiego kompozytora Henry’ego Cowella), jazzu i rocka (np. Frank Zappa). Ostatecznie jednak zespołowi udało się stworzyć, całkowicie odrębny, indywidualny styl, który nie jest łatwo określić i zaszufladkować. Muzycy ci stosowali niezwykle wyrafinowaną rytmikę utworów i frazowanie. Drugą stronę albumu Unrest zrealizowali przy pomocy istniejących już i stworzonych przez siebie samych, eksperymentalnycg metod. Podczas ich koncertów, utwory ulegały ciągłym zmianom i były traktowane przez zespół Henry Cow, jako jednorazowe wydarzenia.
Chociaż grupa ta zaliczana jest do „brzmienia Canterbury” (pomimo faktu, iż muzycy ci byli studentami Cambridge), ich muzyka przekroczyła wszelkie granice i bariery wszystkiego tego, co powstało w tym kręgu muzycznym, jak i gdziekolwiek indziej w obrębie rocka. Ich muzyka była inspirowana free jazzem i awangardową muzyką poważną i z czasem składała się w coraz bardziej złożony styl, który nie miał właściwie precedensu. Najprostsze fragmenty muzyki Henry Cow mogły być wykonywane nawet przez takie grupy jak: Procol Harum, Pink Floyd czy Emerson, Lake and Palmer, zaś trudne, atonalne i kompleksowe fragmenty nie mogły być wykonane przez nikogo innego. Zespół stopniowo rozwijał improwizowane części koncertów i w końcu stanowiły one 80% ich muzykiBroszura do Henry Cow 40th Anniversary Box Set.Edward Macan. Rocking the Classics. Str. 182.
Ich radykalizm muzyczny i bezkompromisowość spowodowały, że członkowie grupy sami musieli wszystko wykonywać. Byli więc producentami własnych płyt; sami troszczyli się o ich nagranie i wydanie, a także sami zajmowali się własnym sprzętem, sami organizowali swoje koncerty czy trasy koncertowe.
W marcu 1978 roku grupa zainicjowała projekt Rock in Opposition (RIO), mający na celu promowanie muzyki, która ze względu na niekomercyjny charakter, miała utrudniony dostęp do wytwórni płytowych i muzycznych mediów. W ramach RIO wystąpiły, takie zespoły, jak: Univers Zero, Etron Fou Leloublan, Samla Mammas Manna, Stormy Six, Aksak Maboul i Art Zoyd. Podobnie jak Henry Cow, wszystkie te zespoły miały charakter lewicowy. Jednak ich nadmierne zideologizowanie (zwłaszcza muzyków z włoskiej grupy Stormy Six), spowodowało rozluźnienie kontaktów i ograniczenie działalności.
Dyskografia Oficjalna Leg End (1973) Unrest (1974) Desperate Straights (1975), Henry Cow i Slapp Happy In Praise of Learning (1975), Henry Cow i Slapp Happy Concerts (1976, podwójny) Western Culture (1978) Henry Cow 40th Anniversary Box Set (2009)
Wydawnictwa pirackie/bootlegs Industry (z koncertów, we Włoszech?) Ruins (6 utworów demo z 1973 r. oraz 7 z NDR Jazz Workshop, Hamburg, 26 marca 1976) In the Name of a Freedom (Henry Cow feat. Robert Wyatt, 3-dyskowe wydawnictwo, prawdopodobnie japońskie. Koncerty z 1975 r., Londyn, Rzym i Paryż).