Spółgłoska zwarto-szczelinowa dziąsłowa dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [].
Artykulacja Opis W czasie artykulacji tej spółgłoski: modulowany jest strumień powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, jest to spółgłoska ustna prąd powietrza w jamie ustnej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka – spółgłoska środkowa koniuszek języka i jego brzeżek kontaktuje się z dziąsłami – jest to spółgłoska dziąsłowa. Dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową, a następnie do przejścia bezpośrednio, bez plozji, do spółgłoski []. wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna
Warianty wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): [] wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mówimy spółgłosce welaryzowanej: [] napięcie mięśni gardła – mówimy o spółgłosce faryngalizowanej [] zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o spółgłosce labializowanej []
Przykłady w kanadyjskim wariancie języka francuskiego: education [] w języku macedońskim: ѕвезда [] "gwiazda" w języku polskim: dzwon [] w języku paszto: پنځه [] "pięć" w języku włoskim: zero []
zwarto-szczelinowa dziąsłowa dźwięczna