Konrad Piekarski (ur. 2 lutego 1885 w Łęczycy, zm. ?) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys mały|Płk Konrad PiekarskiUrodził się 2 lutego 1885 w Łęczycy. We wrześniu 1918 roku w Bugurusłaniu zorganizował i dowodził szwadronem ułanów, wchodzącym w skład Wojska Polskiego we Wschodniej Rosji pod dowództwem majora Waleriana Czumy. W październiku tego roku, po ewakuacji do Nowonikołajewska, rozwinął swój szwadron ułanów w dywizjon, a w styczniu 1919 roku w 1 pułk ułanów, który wszedł w skład 5 Dywizji Strzelców Polskich. 15 września tego roku dowodzony przez niego pułk liczył 28 oficerów, 4 lekarzy, 2 urzędników, 68 podoficerów i 485 szeregowców. 10 stycznia 1920 5 DSP skapitulowała przed Armią Czerwoną. 1 lipca tego roku szczątki dywizji przybyły do Gdańska.
2 marca 1922 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, zaliczony do rezerwy z równoczesnym powołaniem do służby czynnej i wcieleniem do 5 pułku Ułanów Zasławskich. 3 maja tego roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). 8 maja 1922 roku Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Kazimierz Sosnkowski zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika.
Od 19 maja 1922 roku dowodził 1 pułkiem strzelców konnych w Garwolinie. 31 marca 1924 roku Prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów jazdy. 1 czerwca 1924 roku został mianowany szefem Wydziału Kawalerii w Departamencie II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W październiku 1925 roku został mianowany zastępcą szefa Departamentu Kawalerii MSWojsk. 31 października 1927 roku został mianowany dowódcą XVII Brygady Kawalerii w Hrubieszowie. 14 lutego 1929 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy brygady, pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 roku zajmował 6. lokatę na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku kawalerii, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Jeniec Oflagu VII A Murnau.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (29 kwietnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 438 „za zasługi około organizacji armji”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Państwowa Odznaka SportowaNa podstawie fotografii . Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia, zezwolenie z 10 listopada 1923) Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii (Rumunia) Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Radziwonowicz, Z problematyki tworzenia polskiego wojska na Syberii (1918–1919), Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3/4 (133/134), Warszawa 1990, s. 78–97. Mieczysław Wrzosek, Polski czyn zbrojny podczas pierwszej wojny światowej 1914–1918, Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1990, , s. 457.
Kategoria:Dowódcy 1 Pułku Strzelców Konnych (II RP) Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Ludzie urodzeni w Łęczycy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Państwową Odznaką Sportową Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Pułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny domowej w Rosji Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Żołnierze korpusów polskich w Rosji 1917–1918