Kultura prądnicka – jedna z kultur środkowego paleolitu charakteryzująca się specyficznymi narzędziami tzw. nożami-zgrzebłami.
Chronologia, geneza, zanik Kultura prądnicka rozwija się w okresie 70 – 48 tys. lat temu tj. we wczesnym okresie zlodowacenia północnopolskiego na bazie środkowoeuropejskiej kultury aszelskiej. Nazwa pochodzi od specyficznych narzędzi – noży-zgrzebeł określanych mianem prądników.
Obszar występowania Jest znana głównie z terenów południowej Polski m.in. w schronisku Wylotnym i w Oborzysku (obok wejścia do jaskini Ciemnej) w Ojcowskim Parku Narodowym.
Charakterystyczne wytwory kulturowe Do charakterystycznych wyrobów kulturowych należą pięściaki o formie trójkątnej sercowatej lub pod trójkątnej, które występują łącznie z nożami-zgrzebłami mającymi tylec oraz zaostrzony wierzchołek. Prądniki mają wielokrotnie odnawianą naprawianą krawędź pracującą. Naprawa polegała na odbijaniu wzdłuż krawędzi cienkich odłupków.
Zobacz też kultura mikocka
Bibliografia Janusz K. Kozłowski, Wielka Historia Świata, t. I Świat przed „rewolucją” neolityczną, wyd. Fogra, Kraków 2004. Janusz K. Kozłowski, Archeologia Prahistoryczna, Część I Starsza Epoka Kamienia, Nakładem Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 1972. Piotr Kaczanowski, Janusz K. Kozłowski, Wielka Historia Polski, t.1 Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.), wyd. Fogra, Kraków 1998. Janusz K. Kozłowski (opracowanie naukowe), Encyklopedia historyczna świata: tom I Prehistoria, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, Kraków 1999. Bolesław Ginter, Janusz K. Kozłowski, Technika obróbki i typologia wyrobów kamiennych paleolitu, mezolitu i neolitu, wydanie trzecie. Wyd. PWN, Warszawa 1990. J. Desmond Clark, Prahistoria Afryki, wyd. PWN, Warszawa 1978.
Prądnicka