Rym żeński – rym polegający na zgodności brzmienia samogłosek przedostatniej i ostatniej sylaby (minimum półtorej sylaby od końca); towarzyszy mu akcent paroksytoniczny (przypadający na przedostatnią sylabę wyrazu)Aleksandra Okopień-Sławińska, Rym, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. Uśmiechnęła się. Popatrzyła. Spał jak ciemna w polu mogiła. Julian Tuwim, Z wierszy o Małgorzacie oraz: wo da – u ro da, sza fa – ży ra fa, za gro da – na gro da. W wersyfikacji polskiej rym żeński zdecydowanie góruje nad męskimWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 186.. W epoce staropolskiej (XVI–XVIII wiek) panował niemal niepodzielnie. Rym żeński jest też typowy dla wersyfikacji włoskiej:
Voi ch’ascoltate in rime sparse il suono di quei sospiri ond’io nudriva ’l core in sul mio primo giovenile errore quand’era in parte altr’uom da quel ch’i’ sono,
del vario stile in ch’io piango et ragiono fra le vane speranze e ’l van dolore, ove sia chi per prova intenda amore, spero trovar pietà, nonché perdono.
Ma ben veggio or sì come al popol tutto favola fui gran tempo, onde sovente di me medesmo meco mi vergogno;
et del mio vaneggiar vergogna è ’l frutto, e ’l pentersi, e ’l conoscer chiaramente che quanto piace al mondo è breve sogno. (Francesco Petrarca, Sonet I).
Przypisy
Ż