Ruch Ekologiczno-Pokojowy „Wolę Być” – powstał w 1984 r. na bazie tygodnika „Na Przełaj”. W numerze z 1 lipca 1984 roku redakcja zamieściła artykuł zatytułowany „Wolę być” i zaprosiła czytelników tygodnika do dyskusji. Po publikacji łącznie trzech specjalnych numerów „Na przełaj” poświęconych ochronie środowiska, pokoju i ochronie środowiska psychicznego człowieka, doszło do pierwszego spotkania czytelników. Miało ono miejsce w sierpniu 1985 roku w Bobięcinie koło Miastka (dawne województwo słupskie). Na tym właśnie spotkaniu narodziła się idea stworzenia niesformalizowanego ruchu, który przyjął nazwę „Wolę Być” – jako forma przeciwstawienia materializmowi i konsumpcjonizmowi rozwoju wewnętrznego.
Ruch działał w latach 1984–1993, będąc jednym z kilku szczególnie znanych w tym okresie alternatywnych ruchów społecznych w Polsce. Struktura ruchu opierała się na bazie grup regionalnych (nazywanych „lobby”). W szczytowym okresie było ich ponad 30.
Obozy i zimowiska Ruchu (chronologicznie) Ruch organizował dwa razy w roku spotkania wolontariuszy, podczas których odbywały się warsztaty, szkolenia, wykłady i różne akcje ekologiczne. 1985: obóz letni w Bobięcinie 1986: zimowisko 1986 w Kowarach 1986: obóz letni we Fromborku (połączony ze „Stachuriadą” i spotkaniem z redakcją „Na przełaj” oraz dyrekcją budującej się wówczas elektrowni jądrowej w Żarnowcu) 1987: zimowisko w Gdańsku 1987: obóz letni w Wejherowie 1988: zimowisko w Gdańsku 1988: obóz letni w Lucieniu 1989: zimowisko w Tarnobrzegu 1989: obóz letni w Drężnie (koło Białego Boru) 1990: zimowisko w Karłowie 1990: obóz letni w Cisnej 1991: zimowisko w Lublinie 1991: obóz letni w Przehybie 1992: zimowisko w Elblągu 1992: obóz letni w Liciążnej 1993: zimowisko w Tarnowskich Górach 1993: obóz letni w Liciążnej
Akcje happeningowe Ruch znany był z wielu akcji i happeningów ekologiczno-pacyfistycznych. Do najbardziej znanych należą: akcja sprzedaży choinek w doniczkach przed Świętami Bożego Narodzenia pod hasłem „Zielone po 300”, objazdowa wystawa zabawek militarnych pod hasłem „Generałowie i dzieci, nie bawcie się w wojnę”, doprowadzenie do zamknięcia wydziału produkcji wiskozy w Zakładach Włókien Chemicznych Chemitex-Celwiskoza w Kotlinie Jeleniogórskiej, narodziny i propagowanie idei „zielonej szkoły”, doprowadzenie do zamknięcia Szkoły Podstawowej Nr 90 w Gdańsku z uwagi na „toksyczne podłogi” wyłożone szkodliwą dla zdrowia masą bitumiczną – w podobnym przypadku innej gdańskiej szkoły doszło do tragedii i zachorowań na białaczkę. Ruch wydał także dwa numery własnych czasopism – „Wolę być” i „EKO-PUK”, zawierające artykuły poruszające kwestie ekologii i pacyfizmu.
Na obozach gościli przedstawiciele innych organizacji ekologicznych z Niemiec, Szwecji i Czech.
Po ostatnim spotkaniu w roku 1993 Ruch Ekologiczno-Pokojowy „Wolę Być” nie miał kontynuacji w żadnej innej organizacji.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie organizacje ekologiczne Kategoria:Ruchy społeczne