Spółgłoska szczelinowa podniebienna dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: []
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu []: modulowany jest prąd powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna) prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa) środkowa część języka zbliża się podniebienia – jest to spółgłoska podniebienna tworząc szczelinę. więzadła głosowe periodycznie drgają – jest to spółgłoska dźwięczna
Warianty Dodatkowym elementem artykulacji może być: napięcie mięśni gardła – mówimy o spółgłosce faryngalizowanej [] zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o spółgłosce labializowanej []
Przykłady w języku nowogreckim: γεια [] "hej" w języku szwedzkim: , "gleba, brud"
szczelinowa podniebienna dźwięczna