Elizabeth Gertrude Knight Britton (ur. 9 stycznia 1858 w Nowym Jorku, zm. 25 lutego 1934 w Nowym Jorku) – amerykańska botaniczka i briolożka, jedna z założycieli ogrodu botanicznego w Nowym Jorku.
Życiorys Urodziła się 9 stycznia 1858 roku w Nowym Jorku, jako najstarsza córka Jamesa Knighta i Sophie Anne Compton. Wyjechała z rodzicami na Kubę, gdzie wychowywała się na rodzinnej plantacji trzciny cukrowej. Uczęszczała do szkoły na Kubie oraz do prywatnej szkoły Doktora Benedicta w Nowym Jorku, pozostając w tym czasie pod opieką babci Compton. W 1875 roku ukończyła Hunter College (wówczas Normal College), gdzie przez 10 lat pracowała jako wykładowca. Równocześnie zgłębiała botanikę, szczególnie mszaki. W 1879 jako pierwsza kobieta wstąpiła do Torrey Botanical Club i w 1881 r. opublikowała swój pierwszy artykuł w Bulletin of the Torrey Botanical Club. 27 sierpnia 1885 wyszła za mąż za Nathaniela Lorda Brittona, wówczas geologa na Uniwersytecie Columbia, który podzielał jej rosnące zainteresowanie botaniką. Zrezygnowała z pracy w Hunter College i później przez całe życie współpracowała z mężem w badaniach botanicznych, chociaż każde z nich zajmowało się innymi grupami roślin. Powierzono jej nieformalnie opiekę nad kolekcją mchów Uniwersytetu Columbia, którą znacząco rozbudowała. Zaangażowała się w pozyskanie funduszy na założenie Ogrodu Botanicznego w Nowym Jorku, do czego doprowadziła w 1891 r. Udzielała się w szeregu towarzystw botanicznych. W 1893 roku była jedyną kobietą pośród 25 członków statutowych Botanical Society of America. Pomogła założyć Sullivant Moss Society w 1898 r. (od 1949 pod nazwą American Bryological and Lichenological Society), a w 1902 Wild Flower Preservation Society of America, w ramach którego działała na rzecz ratowania zagrożonych gatunków rodzimej flory. Jak wiele kobiet w nauce na przełomie XIX i XX wieku nie uzyskała formalnych stopni naukowych ani nie otrzymywała wynagrodzenia za pracę badawczą.
Zmarła 25 lutego 1934 r. w swoim domu w dzielnicy Bronx w Nowym Jorku. Pomimo że należała do kościoła episkopalnego, została pochowana na morawskim cmentarzu na Staten Island, rodzinnym cmentarzu jej męża. Para nie miała dzieci.
Działalność naukowa thumb|Elizabeth Britton, 1886 r. Pierwszą pracę z dziedziny botaniki opublikowała w 1881 w biuletynie organizacji Torrey Botanical Club, opisując zaobserwowany albinizm kwiatów u dwóch gatunków roślin. Zaobserwowała także rzadką paproć Schizaea pusilla na terenie Nowej Szkocji, co później przyczyniło się w toku ustaleń z innymi botanikami do potwierdzenia w 1896 r. jej podawanego w wątpliwość występowania na Nowej Fundlandii. Od 1883 r., gdy awansowała na wykładowcę nauk przyrodniczych w Normal College, zaczęła specjalizować się w badaniu mszaków. Odnalazła w Wisconsin i w 1885 opisała „owoc” (zarodnię) mchu Eustichium norvegicum, który dotąd znany był tylko z postaci sterylnej (gametofitu). W 1889 ukazał się pierwszy z jej serii jedenastu artykułów zatytułowanych Contributions to American bryology, a w 1892 r. wydała pierwszą listę mchów Wirginii Zachodniej.
Opiekując się kolekcją mchów Uniwersytetu Columbia poszerzyła jej zbiory do imponujących rozmiarów, poprzez wymianę, zakupy i wyprawy zbierackie. Cennym nabytkiem była kupiona w 1893 roku kolekcja szwajcarskiego botanika Augusta Jaegera. Po utworzeniu w 1891 r. 100-hektarowego ogrodu botanicznego na terenach parku Bronx w Nowym Jorku jego dyrektorem został w 1896 r. dr Nathaniel Lord Britton. Przez kolejne ponad 30 lat Elizabeth działała na rzecz rozwoju ogrodu, pracując nieodpłatnie przy zbieraniu do niego kolekcji roślin. Gromadziła kolekcje roślin z gór Adirondack i Appalachów oraz z Puerto Rico, Kuby i Jamajki. Wysiłki Britton zostały docenione w 1912 r., gdy oficjalnie mianowano ją honorowym kuratorem kolekcji mchów ogrodu botanicznego w Nowym Jorku.
W 1894 rozpoczęła serię ośmiu pięknie ilustrowanych artykułów w The Observer zatytułowanych How to study the mosses, zawierających klucze do ich rozpoznawania. W 1897 opublikowała zweryfikowaną listę gatunków paproci Ameryki Północnej należących do rodzaju Ophioglosum, a później wraz z Alexandriną Taylor opisy paproci Schizaea i tropikalnej Vittaria lineata. Zaangażowana w aktywną ochronę naturalnych siedlisk rodzimej flory opublikowała w latach 1912–1929 serię artykułów pod tytułem Wild plants needing protection.
Opracowywała systematykę mchów z terenu USA i w 1913 wraz z R. S. Williamsem oraz Julią T. Emerson zamieściła klasyfikację kilku rodzin w „North American Flora”. Wniosła swój wkład także do opracowań zagranicznej flory, np. Bermudów czy Bahamów.
Stała się jedną z najwybitniejszych botaniczek przełomu XIX w. i XX w. W 1906 roku znalazła się w gronie zaledwie dziewiętnastu kobiet wymienionych w pierwszym wydaniu „American Men of Science”. Napisała 346 prac naukowych, z których 170 było poświęconych mszakom. Wiele gatunków mchów i innych roślin nazwano na jej cześć. Nazwy taksonów jej autorstwa oznaczane są skrótem E.Britton, np. Acrostichum moorei E.Britton, Mem. Torrey Bot. Club 4: 273 (1895).
Należała do szeregu organizacji botanicznych, w tym: Torrey Botanical Club (od 1879), Botanical Society of America (od 1893), Sullivant Moss Society (od 1898, prezes w latach 1917–1919), Wild Flower Preservation Society of America (od 1902, sekretarz w latach 1904–1905).
Wybrane publikacje alt=Rysunek, szkic zarodni mchu Eustichium norvegicum|thumb|100px|Jeden ze szkiców zarodni Eustichium norvegicum wykonany przez E. Knight thumb|100px|Ophioglossum arenarium E.G.Britton
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy botanicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Jorku Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1934