Pikrynian amonu – organiczny związek chemiczny, sól kwasu pikrynowego i amoniaku. Stosowany jako materiał wybuchowy mało wrażliwy na uderzenia (w przeciwieństwie do nitrogliceryny), zapalający się od otwartego płomienia (podobnie jak proch czarny).
Używany jest do mieszanin pirotechnicznych, np. 72,5% azotanu amonu i 27,5% pikrynianu amonu (mieszanina J.M. Czelcowego z końca XIX wieku) 57% azotanu potasu i 43% pikrynianu amonu (proch pikrynowy) 55% pikrynianu amonu, 25% pikrynianu potasu i 20% dichromianu amonu (proch złoty lub złoty pył)
W Stanach Zjednoczonych w 1901 roku wprowadzono go pod nazwą Explosive D lub Dunnite i stosowano w pociskach artyleryjskich, ze względu na domniemaną bardzo wysoką odporność na uderzenia. Na początku XX wieku wykazano, że jest on wrażliwszy na uderzenia niż trotyl.
Pikrynian amonu Rok odkrycia 1841 Energia wybuchu 3,3 MJ/kg Zdolność krusząca 250 cm³ Pb na 10g Maksimum ciśnienia detonacji brak danych Prędkość detonacji 7,15 km/s Gęstość odpowiadająca Vdet 1,70 g/cm³ Temperatura detonacji 320 °C Wrażliwość na uderzenie mała Objętość produktów gazowych 680 dm³/kg Temperatura podczas wybuchu brak danych
Przypisy
Amonu, pikrynian Kategoria:Organiczne sole amonowe Kategoria:Związki wybuchowe