Spółgłoska zwarta podniebienna bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [].
Artykulacja Opis W czasie artykulacji tej spółgłoski: modulowany jest strumień powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, jest to spółgłoska ustna prąd powietrza w jamie ustnej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka – spółgłoska środkowa środkowa część języka dotyka podniebienia twardego – jest to spółgłoska podniebienna Dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową, a następnie do przerwania utworzonej blokady i wybuchu (plozji) – jest to spółgłoska zwarta. wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna
Warianty Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo: przewężenie w gardle, mowa wtedy o spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: [] zaokrąglenie warg, mowa wtedy o labializowanej spółgłosce []
Spółgłoska może być wymówiona: z rozwarciem bez plozji, mowa wtedy o spółgłosce bez plozji: []. z silnym przydechem (aspiracją), mowa wtedy o spółgłosce przydechowej (aspirowanej): []
Przykłady w języku albańskim: kuq „czerwony” w języku dinka: car „czarny” w języku nowogreckim: κέδρος „cedr” w języku łotewskim: ķirbis „dynia” w języku macedońskim: вреќа „torba” w języku szkockim: ceann „głowa” w języku wietnamskim: chị „starsza siostra”
W polskich transkrypcjach miękki odpowiednik spółgłoski /k/ jest często oznaczany, dla łatwiejszego odróżnienia, symbolem ⟨c⟩, jednak nie jest on podniebienny, a prewelarny, dlatego w wąskiej transkrypcji dokładniejszym zapisem jest ⟨k̟⟩ lub ⟨kʲ⟩. Podobna konwencja stosowana jest w przypadku jej odpowiedników, dźwięcznego oraz szczelinowego, zapisywanych jako ⟨ɟ⟩ i ⟨ç⟩.
zwarta podniebienna bezdźwięczna