Garb Włodawski (845.15) – mezoregion fizycznogeograficzny we wschodniej Polsce, część Polesia Podlaskiego, położona między Zaklęsłością Sosnowicką na północy a Równiną Łęczyńsko-Włodawską na południu. Sąsiaduje od wschodu z Doliną Środkowego Bugu, która wyznacza jednocześnie granicę państwową z Białorusią.
Region jest płaską, asymetryczną wysoczyzną polodowcową, stromo opadającą ku południu, łagodniej ku północy. Podłoże regionu zbudowane jest z zdenudowanej gliny zwałowej, pod którą występują margle kredowe. W kilku miejscach rozcinają powierzchnię głębokie rynny erozyjne o założeniach tektonicznych. Garb Włodawski ma kilkadziesiąt metrów wysokości względnej, przy czym w najwyższym miejscu osiąga 212 m n.p.m.
Obszar odwadniany jest przez niewielkie cieki, głównie dopływy Włodawki i Hanki (zlewnia Bugu). Wody podziemne pierwszego poziomu występują w plejstoceńskich osadach glacjalnych (piaski, żwiry) i peryglacjalnych (piaski, mułki), podrzędnie w utworach holoceńskich (torfy, namuły).
Pokrywę glebową tworzą głównie gleby bielicowe i rdzawe, rozwinięte na utworach polodowcowych (piaskach luźnych, słabogliniastych i gliniastych), a także gleby płowe wytworzone z glin zwałowych i piasków naglinowych. W dnach dolin rzecznych oraz zagłębień bezodpływowych występują gleby gruntowo-glejowe oraz torfowe.
Znaczną (ponad 50%) powierzchnię mezoregionu zajmują lasy, zdominowane przez kontynentalne bory mieszane sosnowo-dębowe. Podrzędnie występują także grądy subkontynentalne odmiany środkowopolskiej, zaś płatowo suboceaniczne bory sosnowe.
Mimo dominacji lasów jest to obszar typowo rolniczy. Najważniejszą miejscowością (od której pochodzi nazwa regionu) jest miasto Włodawa.
Przypisy
Kategoria:Geografia Polski